Het W-Festival is nog relatief nieuw, maar is één van de succesnummers in het Belgische festivallandschap. Door zich te richten op de pop en wave van de jaren ’80 wist het festival op vijf dagen zowat 30.000 fans naar Amougies te lokken. Vooral nostalgische veertigers en vijftigers en een relatief groot aandeel buitenlandse muziekfans (Nederlandse en vooral Duitse) waren afgezakt naar het Waalse dorpje nabij de Kluisberg, aangevuld met heel wat nieuwsgierige locals.
Het W-Festival is in drie jaar tijd explosief gegroeid en de organisatie kent nog wat groeipijnen, maar organisator Erik De Ridder voelt zich niet te beroerd om te leren uit de opmerkingen van de bezoekers. Ook dat is een verademing in het Belgische festivallandschap.  
Er waren voor elke festivaldag telkens twee tenten: eentje met de popmuziek van de jaren ’80 en eentje met de obscuurdere ebm en gothic/synth wave. Het viel op dat de bands in de pop-tent weinig gebruik maakten van een backdrop, vooral aandacht hadden voor de vocale prestatie en het publiek charmeerden met pop-covers, terwijl in de andere tent de sfeer belangrijker was, met doorgaans veel rook, een uitgekiende lichtshow en minstens een backdrop of videos op de achtergrond en met meer aandacht voor eigen werk of nauwelijks bekende covers. De pop-acts hadden ook bijna nooit eigen merchandising (T-shirts, petjes, mutsen, CD’s, …) mee, wat de ‘wave-tent-bands’ wel hadden.

Prélude Bauhaus op woensdag 15 augustus 2018 (Philippe Blackmarquis)
Op woensdag was er een ‘vooropening’ van het festival. Peter Murphy en David J van Bauhaus speelden toen een exclusief concert voor de veertigste verjaardag van de band.
Het is een golf, of zelfs een tsunami van new-wave bands en artiesten die dit weekend van 15 augustus op het plein van het W-festival in Amougies trokken. Oordeel zelf: niet minder dan 62 bands of artiesten wisselden elkaar af tijdens de vier dagen van wat het grootste 'dark' festival van het jaar in België, of zelfs in Europa.
Het klopt dat de muziek van de jaren '80 de laatste tijd terug 'in' is geworden en we vinden steeds meer bands die geïnspireerd zijn door synthpop, cold wave of EBM. De organisatoren hadden daarom het goede idee om de 'klassiekers' van de jaren tachtig, zoals Marc Almond (Soft Cell), DAF, Kim Wilde, ABC of Propaganda (onder de naam D: uel) te laten optreden samen met enkele grote namen van de 'darkwave' uit de jaren '90-'00 (Project Pitchfork, Front Line Assembly, Die Krupps) en niet te vergeten de 'jongelingen' zoals bijvoorbeeld She Past Away of Ash Code.

De kers op de taart, het festival is deze woensdagavond open met een uitzonderlijk concert van Peter Murphy, de voormalige zanger van Bauhaus, die dit jaar de 40 jaar van de Engelse groep viert. Tijdens een jubileumtournee wordt Murphy vergezeld door David J. Haskins (David J), de iconische bassist van Bauhaus.
Omdat het concert buiten het festival plaatsvindt en toch 60 EUR kost, zijn alleen de echte fans naar dit event gekomen. Niettemin is de imposante 'Wave'-chapiteau bijna gevuld, wat min of meer overeenkomt met de capaciteit van de AB.

Pro memorie: de wereld heeft Bauhaus ontdekt in 1982, dankzij de clip in het begin van de film ‘The Hunger’. De groep speelde "Bela Lugosi's Dead" achter een hek in een decadente punk party. Opgericht in 1978 in Northampton door Peter Murphy, Daniel Ash, David J en Kevin Haskins, heeft de band tijdens zijn korte carrière de basis gelegd voor een nieuwe muziekstijl, « gothic rock », een mengeling van punk en glam, gecombineerd met de dramatische en donkere aspecten van vampier films van de jaren '30. Nadat de band in '83 uit elkaar ging, vormde Peter Murphy een kortstondige duo (Dali's Car) met Mick Karn, bassist van Japan, maar richtte zich vooral op een solo carrière met wisselend succes. Hij publiceerde acht albums, gekenmerkt van een breed scala van muzikale stijlen. Bauhaus hervormde zich twee keer, ten eerste, in 1998, dan in 2005-2006, voor een tournee, o.a. met Nine Inch Nails, maar ook voor een plaat met nieuwe composities, ‘Go Away White’.
De laatste optredens van Bauhaus in België dateren van 2006 : een zeer goed concert in de Ancienne Belgique, en een teleurstellende prestatie op de Lokerse Feesten, vanwege voor de hand liggende ruzies tussen de bandleden. Dus zijn we echt benieuwd dit concert te bewonen !

Als de charismatische zanger op het podium treedt,  wordt hij begeleid door David J, drummer Marc Slutsky en gitarist John Andrews (ook in Nena's band). Gekleed in een lange donkerblauwe kimono en een lang wit shirt staat de look van Murphy in felle contrast met de donkere, gotische stijl waar hij bekend om staat. Bovendien geven een grijze baard en een snor hem het uiterlijk van een patriarch. Het is waar dat hij toch 61 jaar telt...

Maar bij zowel vocale prestaties als houding, is hij nog steeds in topvorm ! De band begint zachtjes met « King volcano », een quasi-akoestische wals uitgevoerd in het donker. Na "Kingdom's Coming" komt de stormachtige "Double Dare". Een nummer gekenmerkt van een gesatureerde, metal bass riff, die doet denken aan Black Sabbath. De bijzonder wilde zangpartijen worden tot in de perfectie door Murphy uitgevoerd.
Later, met "In de Flat Field", krijgt het publiek de eerste gelegenheid om zijn enthousiasme te tonen, en hier en daar zien we al de eerste 'mosh pits'. Murphy gaat dan in minder bekend Bauhaus materiaal als "God In An Alcove", "Boys" en vooral het prachtige "Silent Hedges" .
Dan hebben we recht op de tweede grote hit van de band : de fantastische club killer "She's In Parties", een must in elke 'dark' fuif die de naam waardig is. Op het moment van de break, gaat Murphy naast de drummer staan om de melodica en percussie te spelen: 100% dub-reggae! Demomentum blijft stijgen met een andere hit : « Kick In The Eye ». De bijna funky/disco bass van David J geeft een onweerstaanbare groove en hierop zwaait Murphy elegant.
Maar het is nu tijd voor « Bela Lugosi's Dead », het bekend meesterwerk van 9 minuten, dat wordt beschouwd als het eerste 100% 'gothic' nummer in de rockgeschiedenis. De interpretatie van de muzikanten is gewoon prachtig. Als je de ogen sluit, zou je denken dat Bauhaus uit zijn as herboren is. Het hele publiek zingt in koor met Murphy: 'White on white, translucent black capes, Back on the rack... Bela Lugosi's Dead'...
Vanaf dit moment is het een opeenvolging van juweeltjes als « The Passion of Lovers", waarin Murphy als een derwisj draait. Dan worden we door "Stigmata Martyr" ter plekke gekruisigd, terwijl "Dark Entries" direct tot een pogo in de eerste rijen leidt.
Als eerste encore, zingt Murphy een cover van Dead Can Dance, « Severance », wat de sfeer een beetje doet dalen. Maar het is de perfecte transitie voor het volgend nummer, een van mijn favoriete nummers van Bauhaus, de beklijvende « Hollow Hills ». Deze lange compositie is een staaltje van dark psyche rock, alsof « The End » van Doors door vampiers vertolkt was. In bijna volledige duisternis hoor je het geluid van de bas, somber en bedreigend. Een ander magisch moment, die je kriebels geeft!
Twee covers als explosief moment om eer te bewijzen aan de idolen van Murphy. Eerst "Telegram Sam", van T-Rex en ten slotte "Ziggy Stardust", het Bowie-stuk waaraan de groep een tweede leven had gegeven.

Als we het festivalplein verlaten is het voor iedereen duidelijk dat Murphy in zijn missie volledig geslaagd is. Muzikaal was het perfect en meer nog : de 'godfather of goth' heeft aangetoond dat hij nog steeds vol energie en motivatie is om de zieltogende Bauhaus zo prachtig te doen herleven! Geen twijfel, Peter Murphy is nog steeds de ‘Prins der Duisternis...’.
Op 1 december komt het duo naar de Vooruit in Gent voor een aankondigingsfeestje, waarbij zij ‘In The Flat Field’ van Bauhaus integraal zullen spelen.
(Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse)

dag 1 – donderdag 16 augustus 2018 (Filip Van Der Linden)
Op donderdag beginnen we bij Machiavel. Met hun symfonische progrock zijn ze een beetje een vreemde eend in de bijt op de affiche, maar wel een referentie naar het bekende festival in Amougies van 1969, waar toen Pink Floyd, Ten Years After, Frank Zappa en Captain Beefheart speelden. Machiavel bracht oud en nieuwe werk en kon het meeste bekoren met hun hit “Fly”. De Waalse band paste in het festival op de taalgrens misschien ook in het zorgvuldige evenwicht tussen de twee taalgemeenschappen. Zowel Vlamingen als Walen voelden zich thuis op het W-Festival. Aan bijna elke drank- of eetstand werd je in beide talen geholpen. Dat hebben we nog niet vaak gezien op andere festivals.

Van Machiavel  hoppen we naar Roland Gift, de zanger van de Fine Young Cannibals, die op het podium stond in een opmerkelijk wit kleed, wat hem de looks van een gospelpriester gaf. Gift verving op het W-Festival het one-hit-wonder Men Without Hats, maar stond met zijn reeks FYC-hits veel te vroeg op de avond geprogrammeerd, getuige de half lege tent. “Johnny Come Home”, “She Drives Me Crazy”, “Suspicious Minds”, “Good Thing” en “Ever Fallen In Love” passeerden allemaal de revue. Gift is een graag geziene gast op dergelijke retropopevents en in Amougies was meteen duidelijk waarom: hij heeft nog steeds dat herkenbare stemgeluid en kan moeiteloos een publiek entertainen.

Ook in de wave-tent staat daarna een band geprogrammeerd die misschien te vroeg op de avond moet opdraven: A Split Second. De band van Marc Ickx en Peter Bonne is nog steeds heel populair. De tent was goed gevuld en de sfeer zat meteen goed. Het duo trapte af met “Colonial Discharge” en “Rigor Mortis” en kon daarna maar weinig meer verkeerd doen voor het enthousiaste publiek. Er volgden nog meer aangepaste, maar nog steeds herkenbare hits als “Colosseum Crash”, “Backlash”, “On Command”, “Bend My Body Armour” en “Flesh”.  

Fransman Axel Bauer was op papier een uitgelezen troef voor het W-Festival. Zijn hit “Cargo (De Nuit)” drong destijds behalve in Wallonië ook tot Vlaanderen door. Bauer had evenwel geen synths mee in Amougies, maar etaleerde zich als gitaarwonder, inclusief een lang uitgesponnen versie van “Crosstown Traffic” van Jimi Hendrix. Het publiek reageerde eerder lauw op al dat gitaargeweld, maar bij “Cargo” waren ze wel allemaal mee.

In de wave-tent was het daarna tijd voor één van de hoogtepunten van de dag. Het Zweedse Covenant is één van de vaandeldragers van de darkwave en deed zijn reputatie alle eer aan. De set was energiek en dansbaar (vleermuis-dansbaar toch). De hoogtepunten waren o.m. “King Of My Domain”, “Bullet” en “Like Tears In Rain”. Net voor het einde zakt de set wat in, maar als als afsluiter “Bring The Light” wordt ingezet, gaat het dak er af.

Midge Ure was bijzonder goed bij stem en opende in Amougies met o.m. een sterke versie van “If I Was”, misschien niet meteen zijn grootste hit, maar toch meteen herkenbaar voor wie over de veertig is en altijd in muziek geïnteresseerd was. Gezien het inmiddels late uur was het waarschijnlijk geen slechte zet van Ure om daar bijna meteen “Vienna” van Ultravox en “Fade To Grey” van Visage achteraan te gooien. Afsluiten deed Ure met “Dancing With Tears In My Eyes”. Ook zijn bij ons minder bekende werk bleef mooi overeind in de set. Midge Ure wordt een beetje miskend, maar verdient zeker zijn hoge plaats op de affiche van het W-Festival.

Daarna was het nog de beurt aan Chameleons Vox, de doorstart van Chameleons, om de wave-tent af te sluiten met een set vol donkere post-punk. Die hadden eigenlijk in de pop-tent kunnen staan, maar daar stond DAF reeds, die misschien beter in de wave-tent hadden gestaan. Het publiek maakte daar alvast geen probleem van. Aan het aantal T-shirts op het festivalterrein te zien was DAF de absolute favoriet van de dag voor het grootste deel van het publiek. Op de tonen van “Der Mussolini” danste Amougies in de regen de nacht tegemoet na een lange, warme dag.

dag 2 – vrijdag 17 augustus 2018 (Filip Van Der Linden)
Dag 2 van het W-Festival opent met Flesh & Fell als openingsact. Een beetje een ondankbare plaats op de affiche (de eendagsbezoekers moeten dan nog volop toekomen), maar leuk dat deze herrezen Belgische band een stek kreeg in Amougies. Ongeveer hetzelfde kan je zeggen van Doganov, Me The Tiger, Altered Images en Monica Jeffries. 

We pikken in bij Orphaned Land, een Israëlische metalband. Heeft die zijn stek op een synth/wave-festival? Niet helemaal. Er zitten redelijk wat synths in de melodische heavy metal van Orphaned Land, maar live hebben ze geen keyboards. De tent is niet eens half gevuld voor deze band, maar wie er bij was, ging wel voluit voor een feestje. Om hun plek in het geopolitieke spectrum kracht bij te zetten, nemen ze bij Orphaned Land een Libanese buikdanseres mee op tournee, een met opvallende tatoeages. Dat benadrukt vooral de muzikale armoede van deze band.

We spoelen even door naar het Poolse Echoes Of Yul, dat het publiek probeert te charmeren met iets tussen dark ambient en doom. Ook deze poging om het doelpubliek wat op te rekken blijft steken in nobele bedoelingen, met weinig volk en animo in de tent.

De Brit Peter Godwin komt dan beter tot zijn recht in de pop-tent. Hij brengt daar o.m. “Criminal World”, dat nog gecoverd werd door David Bowie en zijn belangrijkste hit “Images Of Heaven”. Het publiek moet er nog wat in komen, maar de namiddag blijkt perfect getimed voor deze mierzoete synthpop.

De eerste verrassing van deze dag is A Flock Of Seagulls, in de poptent, maar ook geliefd bij de inmiddels vaste bezoekers van de wavetent. Deze Britse band is pas sinds kort weer bij elkaar, maar scoorde uiteraard vooral in de jaren ’80. In Amougies speelden ze jammer genoeg geen “Wishing I Had A Photograph Of You”, maar gelukkig wel “The More You Live, The More You Love”, “Modern Life Is Automatic” en, opgespaard tot het einde, “I Ran”. Deze band weet als geen andere de eighties-vibe te behouden.

Dirk Ivens brengt als Dive als eerste act die dag in de wave-tent een intens totaalspektakel. Ivens staat helemaal alleen op het podium en zingt over een geluidsband, wat bij een aantal festivalbezoekers toch wat wenkbrauwen doet fronsen. Dat de analoge synths ingeruild werden voor digitale en laptops, tot daar aan toe, maar dit lijkt al een beetje op de Soundmixshow. In de tent laten de meesten dat echter niet aan hun hart komen. Er wordt gedanst en gefeest of mensen kijken blij verbaasd de show uit.

In de pop-tent is het vervolgens aan Annabella van het voormalige Bow Wow Wow. Indertijd gestart als een studioproject van de man achter de Sex Pistols, maar de band ging een eigen leven leiden en scoorde enkele hits. Annabella is inmiddels naar eigen zeggen ‘ergens in de veertig’ en vraagt of het publiek het oké vindt dat ze zo kort gerokt is. Ze is dan ook wel heel kort gerokt voor iemand van begin de 50, maar er liepen in Amougies wel vreemdere vogels tussen het publiek. Annabella zet haar set in met “C30 C60 C90” en verderop in de set geeft ze al haar andere hits prijs: “I Want Candy”, “The Man Mountain” en “Do You Wanna Hold Me”. Hoewel deze hitjes inhoudelijk weinig voorstellen, brengt de Britse wel topentertainment. En met behoorlijk wat zelfrelativering in de bindteksten. Ze weet dat ze haar beide handjes mag kussen dat ze nog steeds kan teren op die paar nummers uit de jaren ’80 en ze brengt dan ook met veel trots en begeestering. Alleen haar versie van “These Boots Are Made For Walkin” had ze achterwege mogen laten, maar voor het overige was dit een onverwacht perfecte vooravondshow op het W-Festival.

In de wavetent valt de duisternis met Die Krupps. Deze band effende, samen met o.m. Oomph, de weg voor Rammstein. Maar ligt bij Rammstein de nadruk of de gitaren, dan bij Die Krupps misschien nog net iets meer op de synths. En op het vreemde gietijzeren slaginstrument dat door zanger Jürgen Engler gegeseld wordt. Van bij “The Dawning Of Doom” gaat het dak eraf. Het recept is zowel eenvoudig als geniaal: elektrorock met veel pathos en drama, met veel energie vooral. Hun set leest als een Best Of-album: “Schmutzfabrik”, “Germaniac” dat al jaren niet meer op de setlist stond, het legendarische “Metal Machine Music”, “Robo Sapien”, “To The Tilt”, “Nazis Auf Speed”, …

De zich in het zweet werkende Duitse metaalarbeiders waren een heel contrast met de verfijnd Britse gentlemen van ABC die zich netjes in het pak gehesen hebben voor Amougies. Ze brengen hun hits tot in de perfectie en of ze hits hebben: “The Night You Murdered Love”, “The Look Of Love”, “Poison Arrow”, “All Of My Heart”, “When Smokey Sings”, … wie opgroeide in de jaren ’80 kan ze allemaal meezingen. En dat gebeurde dan ook in de volle tent.

De nacht is het perfecte decor voor de darkwave van Project Pitchfork. Hoewel de band regelmatig van muzikale richting veranderde, klinkt de liveset verrassend eenvormig. Hoogtepunten waren “Timekiller”, “Beholder” en “Ascension”.

Dag 2 werd afgesloten door Kim Wilde. De zangeres stond enkele jaren geleden nog op het podium van de Bierfeesten in Oudenaarde, op een spreekwoordelijke steenworp van Amougies, en wist het publiek toen in te pakken met vooral haar grootste hits uit de jaren ’80. Dat doet ze nog eens vlotjes over op het W-Festival. La Wilde startte met een paar singles die niet zo vastzitten in het collectieve geheugen “Chequered Love” en “Never Trust A Stranger”. U herkent ze meteen als u ze hoort, maar u zal ze nooit uit het blote hoofd opsommen bij de bekendste nummers van Kim Wilde. “Cambodia”, “You Keep Me Hangin’ On” en “You Came” kregen een soort rock-make-over. Afsluiten deed ze met “Kids In America”. Kids waren nochtans de grote afwezigen op het W-Festival, maar wie Kid was in de jaren ’80 en zich nog steeds een beetje Kid voelt, die beleefde een mooie avond en nacht in Amougies.

dag 3 – zaterdag 18 augustus 2018 (Filip Van Der Linden)
Dag 3 van het W-Festival opent met een reeks verdienstelijke mindere goden: Ash Code en Dageist in de wave-tent en Katrina, van Katrina & The Waves, in de pop-tent. De eerste show waar we zelf bij waren, is die van Charcoalcity. We begrijpen het opzet om het doelpubliek wat uit te breiden, maar deze metal/rockformatie kon het publiek maar moeilijk overtuigen. Net als bij Orphaned Land een dag eerder worden de synths er live bij-gemixt en zie je geen keyboards op het podium. Dat is al een moeilijke start om een synth-publiek te overtuigen. De jongens van Charcoalcity deden wat ze konden en speelden een aangename set, maar misschien voor het verkeerde publiek.

Modern English dan in de pop-tent. Man, wat waren die goed. Je weet meteen waar bands als Interpol en Editors de mosterd gehaald hebben. Deze postpunkband is een pak minder bekend dan een Bauhaus, maar moet muzikaal niet voor hen onderdoen. Enig minpuntje in de set was het voortdurende vragen, smeken bijna, van zanger Robbie Grey of het publiek wat enthousiaster kan reageren, meezingen misschien? De brave man beseft daarbij niet dat het pas kort na de middag is, bloedheet, en dat de meeste mensen al drie of vier dagen op de camping slapen. Ze sluiten af met ‘the song that pays all our bills’: “I Melt With You”. Geen song die mooier de tijdsgeest van de jaren ’80 vat dan deze.

De Franse band Nouvelle Vague was een beetje een vreemde eend in de bijt. Deze Fransen brengen hits uit de jaren ’70 en ’80 in een bossa nova-jasje. Op één van hun albums namen ze reeds TC Matic onder handen, maar dat kregen de Belgische fans niet te horen. Wel werd tijdens de soundcheck nog snel “I Melt With You” van Modern English ingestudeerd, zodat Rob Grey aan het eind van de set mocht komen meezingen. Stonden nog op de setlist: “I Just Can’t Get Enough” en “Master & Servant” van Depeche Mode, “Blue Monday” van New Order, “I Wanna Be Sedated” van The Ramones, “Ever Fallen In Love” van de Buzzcocks/Fine Young Cannibals en een heel langgerekte versie van “Too Drunk Too Fuck” van de Dead Kennedys. Opnieuw vermakelijk, maar tegelijk een beetje jammer dat ze hun vaste live-set voor dit festival niet aangepast hebben naar meer synthwave en minder punk.

De Griekse zusjes van Marsheaux brachten vervolgens een hitsige wave/dance-set in de wave-tent. Ze brachten hun lyrics met toch een klein toeristen-Engels-accent, maar vooral met veel overgave en energie. Dit was meer dance dan wave, en de zusjes hadden meer aandacht voor hun dance-moves dan voor de decks waarachter ze plaatsgenomen hadden.

Heaven 17 stond reeds voor de tweede keer op het W-Festival en was daar zo blij mee dat de hele band een T-shirt van de organisatie aangetrokken had om het podium op te stappen. “Facist Groove Thing” zat al vroeg in de set en de band hield er aan om het publiek tussen de nummers door nog wat lessen in muziekgeschiedenis mee te geven. Goed bedoeld, maar wie daar voor het podium stond, is vast al afgestudeerd in Heaven 17-weetjes. Hun cover van David Bowie’s “Let’s Dance” was aardig, maar niet memorabel. In de slotronde brachten ze nog een mooie versie van “Let Me Go”.

The Devil And The Universe is een Oostenrijkse band dat muziek maakt dat ergens tussen neofolk en dark ambient in hangt. Zelf noemen ze het ‘goat wave’. Voor heel wat mensen was dit nieuw en misschien net een brug te ver. Opvallend veel mensen bleven voorbij de PA kijken naar het podium, waar de intensiteit te snijden was en het duo zijn eigen bizarre wereld beleefde. Mooi dat een festivalorganisator risico’s durft nemen.

Limahl maakte met zijn band Kajagoogoo amper één album. In Amougies speelde hij daarvan drie nummers, met als bekendste de hit “Too Shy”. Zijn setlist vulde Limahl aan met zijn ene solo-hit (“The Neverending Story”) en een hele reeks covers van hits uit de jaren ’80 (o.m. “I Just Can’t Get Enough”, “Save A Prayer” van Duran Duran, “It’s My Life” van Talk Talk, …). Vermakelijk, maar ook niet meer dan dat.

Waar heel wat bezoekers van het W-Festival reikhalzend naar uitgekeken hadden was de Turkse neo-new-waveband She Past Away. Het duo (gitaar/zang en laptop) komt ergens uit tussen de Sisters Of Mercy en Echo & The Bunnymen. Opnieuw – typisch voor de wave-tent – tonnen sfeer en emotie, maar (nog) geen meezingmomentje.

Front Line Assembly is één van de grondleggers van de EBM en de Canadezen toonden in Amougies nog eens dat ze nog steeds tot de absolute top in het genre behoren. Hun set was retestrak en meedogenloos dansbaar. Het publiek genoot met volle teugen. Je kan niet elk jaar Front 242 op de affiche van het W-Festival zetten, maar misschien kan je om het jaar afwisselen met Front Line Assembly.

Paul Young bracht – net als Limahl – een set volgestouwd met covers. Met dat verschil dat Young in zijn carrière altijd covers als singles had. Wereldhit “The Love Of The Common People” zat helemaal vooraan in de set en voelde – ondanks dat het nummer gerokken werd tot dik zeven minuten, met uiteraard een meezingmoment – aan als een verplicht nummertje. Dat je na 40 jaar een nummer in een andere versie brengt, is te begrijpen. Dat je een nummer dat je eindeloos veel keren moet spelen, al eens tegen je zin brengt, krijgt verschoning. Maar verderop in de set hield het beeld aan van Paul Young die verveld is tot een gladde performer en crowd-pleaser. We hadden graag verteld dat Young een mooi orgelpunt was van een dag vol verrassingen en bevestigingen, maar laten we zeggen dat vooral de nostalgie-fans hiervan genoten hebben.

dag 4 – zondag 19 augustus 2018 (Wim Guillemyn)
Op dag 4 stond ook heel wat lekkers geprogrammeerd op het festival. Bij aankomst, even na de middag, was het nog erg rustig op de weide. Dat bleef zo tot aan de vooravond.

Helaas moest ik A Slice of Life missen. Die kwamen hun uitstekend debuut ‘Restless’ presenteren. Ik hoorde dat het goed was net als Struggler die na veertig nog niet uitgezongen zijn. Integendeel hun laatste album ‘The Gap’ was ronduit meer dan goed zelfs. Far had afgehaakt waardoor we Lizard Smile aan het werk konden zien. Ook deze hebben een nieuw en uitstekend album (‘Wandering in Mirrors’). Het optreden was goed maar het geluid was niet altijd optimaal waardoor de zang soms minder sterk doorkwam. Jammer voor hen. Animotion en Dole speelden ongeveer op hetzelfde moment. Gelukkig maakte Animotion weinig indruk waardoor we voor Dole kozen. Dole speelde een indrukwekkend concert waardoor we ons afvroegen waarom ze in Vlaanderen nooit meer bekendheid hebben verworven. Ze zijn het meer dan waard.

Door het wegvallen van een band op de synth stage kon Red Zebra iets vroeger aantreden. Red Zebra op de synth stage? Jazeker, maar daar trok niemand zich wat van aan want de tent was helemaal volgelopen voor deze punkers. Er hing een sterke vibe in de tent en Red Zebra hielp die mee groeien door een sterke performance waarbij hun klassiekers aan bod kwamen net als enkele schatplichtige covers: “Agent Orange”, “Winning”. Een eerste hoogtepunt van de dag waar na afloop massaal gescandeerd werd voor een bisnummer. Aanvankelijk kwam Peter Slabbinck zeggen dat ze wel wilden maar niet mochten van de organisatie. Uiteindelijk bezweek de organisatie voor de druk van het publiek en mochten ze nog één nummer spelen: “God is Not a Dj”. Zichtbaar onder de indruk verlieten ze het podium.

Shriekback zag ik maar deels en ik was niet meteen onder de indruk. T was niet slecht maar ook niet wauw. Trisomie 21 was dan stukken beter en relevanter. Na de ontlading van Red Zebra was het contrast wel groot. Maar Trisomie 21 maakt geen éénheidsworst en daarvoor alleen al verdienen ze mijn sympathie. Een genietbaar concert was het.

Marc Almond had ik nog nooit gezien en ik vroeg me dan ook af of ik er goed aan deed om Clan of Xymox voor hem opzij te laten liggen. Clan of Xymox heb ik al talloze keren gezien en kon mij nog moeilijk verrassen dus werd het Marc Almond. Die was nog goed bij stem (en het was wel degelijk live gezongen ook). Hij is een geboren entertainer en eigenlijk heeft hij best veel klassiekers. Hij bracht die allemaal: “Tainted Love”, “Something’s Gotten Hold of my Heart”, “Say Hello Wave Goodbye” (als afsluiter)… Enkel “Tears Runs Rings” bleef achterwege. Een fijn concert.

De zanger van Suicide Commando kwam op met een zwarte puntskap op. De visuals op de achtergrond deden de sfeer nog donkerder worden. We kregen een intens en pittig concert van deze Belgische EBM-band. Ze zijn reeds van in 1986 bezig maar toch klonken ze hier heel hedendaags. Zelf heb ik het meer voor gitaargerichte muziek maar dit concert was echt goed. Het uur was dan ook in een mum voorbij.

D:uel was zo een band waar ik vooraf wat bedenkingen bij had. De zangeressen toeren onder deze naam met het repertoire van Propaganda. Propaganda toert blijkbaar ook nog maar zonder Claudia Brücken. Wie enkel de hits van Propaganda kent zal waarschijnlijk een dubbel gevoel hebben over dit optreden. Want ze zijn altijd meer geweest dan een hit of single band. Luister maar eens naar hun debuut ‘A Secret Wish’. Ze waren op bepaalde nummers vrij eclectisch. Dat vonden we ook terug in het optreden met hier en daar lang uitgesponnen songs (wat wel een beetje de schwung uit het optreden haalde) en de alternatieve versie van “Duel (Eye to Eye)”. De zang was meer dan in orde. Het zorgde voor een goed maar geen onvergetelijk optreden.

Daarna was het de beurt aan Lords of Acid. Ze mochten de wave tent afsluiten. De naam sprak nog steeds boekdelen want het volk was massaal afgezakt voor deze gig. Een nieuwe cd werd onlangs op ons losgelaten (‘Pretty in Kink’). Het optreden was om een aantal redenen niet erg geslaagd. De muziek stond iets te hard, de songs overtuigden niet helemaal, de act met de in lingerie kronkelende danseressen kwam belachelijk over. De zang van Marieke was goed maar het geheel lijkt mij achterhaald.

Wat een verschil vormde Vive La Fête die de synth stage daarna mocht afsluiten. We kregen een wervelend optreden. Els Pynoo was in vorm. Ze zingt trouwens met de jaren beter en beter. Het publiek was zowat vanaf de eerste tonen mee. Ook de nummers uit hun nieuwe album ‘Destination Amour’ werden goed ontvangen. Een geslaagde afsluiter en onbetwist het hoogtepunt van de ganse dag.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/w-festival-2018/
Organisatie: W-Festival


bijlage dag 1 – donderdag 16 augustus 2018 (Philippe Blacmarquis – Bernard Dagnies Musiczine.net, site FR)
Het W-Festival (‘W’ staat voor ‘Wave’) ontstond 3 jaar terug en is, zoals de naam al doet vermoeden, gewijd aan new-wave en andere 'dark' muziekgenres : darkwave, EBM, synthpop, cold-wave, enz... De eerste editie vond plaats in Wortegem, met oa Peter Hook, Alphaville en Marc Almond. In 2017 steeg naar een hoger niveau en trok naar de site van de Amougies-luchthaven. Op het programma, drie dagen en de muziek van Front 242, Human League, Anne Clark,... Dit jaar wordt het W-Festival nog groter en spant 4 dagen over (plus een Peter Murphy-concert op woensdag) en beschikt het over twee grote feesttenten op een nieuwe locatie in Mont-de-l'Enclus, juist naast Amougies. Qua lineup is het geen golf, het is een tsunami: met niet minder dan 62 bands of artiesten wordt het « W » gewoon het grootste 'dark' festival van het jaar in België, zelfs in Europa (alleen Wave Gotik Treffen en M'era Luna zijn nog groter).
Het klopt dat de muziek van de jaren '80 de laatste tijd terug 'in' is , en we vinden steeds meer bands die geïnspireerd zijn door synthpop, cold-wave of EBM. De organisatoren hadden daarom het goede idee om de 'klassieke' synthpop van de jaren tachtig, zoals Marc Almond (Soft Cell), Kim Wilde, ABC of Propaganda (onder de naam D:uel) te mixen met grote namen die behoren tot de EBM of de darkwave (DAF, Project Pitchfork, Front Line Assembly, Die Krupps), plus nog een aantal 'jongelingen', zoals She Past Away of Ash Code.
Op de vlakte van het festival ontdekken we de twee feesttenten: de « Synth Scene » die, over het algemeen, de synthpop en new-wave acts van de jaren tachtig herbergt en de « Wave Scene », gewijd aan de darkwave groepen van de jaren '90-'00 en aan nieuwere groepen.

The Christians hebben de eer hebben om op de Synth-scène te beginnen. De Engelsen uit  Liverpool zijn vooral bekend voor hun hit "Words", uitgebracht in 1990. Van de oorspronkelijke formatie is er weinig meer over dan Garry Christian, de zanger. Hun soul-achtige synthpop is op punt, maar op dit vroege uur is er niet veel volk voor hen, tot grote ergernis van de zanger...

Na Dark Side Eons, het Poolse electro-darkwave duo, is het de beurt aan The Wedding Present. De uit Leeds afkomstige band, geleid door David Gedge, speelt een postpunk getinte power-pop in de stijl van Buzzcocks, The Fall of Gang of Four. De sfeer is goed en sommige fans staan ​​op de eerste rij om de muzikanten aan te moedigen.

Dan is Roza Parks de eerste Belgische band die op de planken van de Wave Scene verschijnt. De inwoners van Peer, vernoemd naar de beroemde zwarte activist Rosa Parks, bieden wave-shoegaze muziek die doet denken aan Joy Division en Sisters of Mercy. In hun eigen woorden klinkt hun muziek alsof 'Ian Curtis PJ Harvey zou kussen terwijl Foals samen met DAF spelen'. Jammer dat het resultaat niet aan de referenties voldoet ...

Om 15u, eerste verrassing in de programmering: Machiavel. We verlaten de Wave-stijl en breiden de 'scope' uit. Het moet gezegd worden dat Amougies een sterke rocktraditie heeft, aangezien de legendarische editie van 1969 van het 'Amougies Festival' als een 2e Woodstock werd beschouwd. Bezorgd om hulde te brengen aan deze verwantschap (volgend jaar zal de eer nog meer worden ondersteund in de programmering, zo werd me verteld), heeft Eric De Ridder, de baas van W-Fest, een aantal bands geprogrammeerd om de genres een beetje te diversifiëren. Machiavel is er één van. Deze pioniers van Belgische prog-rock en vervolgens bekeerd tot een 'pop fusion'-stijl, ze zijn aanwezig om de beloften na te komen die zij maakten vo'o'r het overlijden, afgelopen januari, van hun zanger Mario Guccio. Het is dus Marc Isaÿe, de drummer (en ook de baas van Classic 21-radio), die de zang live overneemt, naast Roland de Greef op basgitaar, Christophe Pons op gitaar en de uitstekende Hervé Borbé op keyboards.
De band wisselt klassieke progrock-nummers (« Rope Dancer », « After The Crop ») af met popliedjes (« Over The Hill »), en niet te vergeten enkele recente composities, sterk getint met bluesrock. Zoals we vreesden, heeft Marc Ysaÿe noch het vocale commando, noch de 'présence' van Guccio en we vervelen ons een beetje behalve, uiteraard, tijdens de hit "Fly".

Rond 16u begint het festivalterrein langzaam te vullen en het is in een quasi-complete Wave-tent dat Parade Ground met zijn concert begint. Wellicht kent u dit Belgische duo, bestaande uit de broers Jean-Marc en Pierre Pauly. PG was een van de speerpunten van EBM en cold-wave tussen 1981 en 1988.
Op het W-Fest is hun show wederom zeer intens en opwindend. Jean-Marc, die zoals gewoonlijk in zwart pak showt - te groot voor hem -, zingt energiek, soms schreeuwt hij , terwijl Peter van zijn mini-korg naar de microfoon gaat met hyperactieve choreografieën. De muziek is een hypnotiserende, mutante Electro Body Pop, alsof Front 242 zijn DNA met Tears For Fears had gemengd. De setlist bevat vooral klassiekers maar ook vier gloednieuwe nummers ; Een nieuw album is inderdaad 'in the making'. Prachtig concert!

Voor ons is het tijd voor een kleine pauze; Jammer voor Wang Chung (de Britten hebben uiteindelijk maar één echte hit op hun naam staan, "Dancehall Days", uitgebracht in '84) en Roland Gift of Fine Young Cannibals.
Ondertussen, in de Wave-tent, verrukt Pro Patria de fans van 'harsh electro-indus' à la Hocico. Noteer dat dit project door Peter Vercauteren in 1988 werd gevormd en dat ze net de activiteiten heeft hervat na een lange hiatus. Op drums herkennen we Jeremy Venganza (Super Dragon Punch) en op keyboards, Sebmer Blondwülf.

Iets later al één van de headliners van de dag: A Split Second. Deze Belgische groep werd opgericht in '85 door Marc Ickx en Peter Bonne en geniet nog steeds een enorme populariteit in Vlaanderen. De Wave-tent is druk als de eerste tonen van « Colonial Discharge » klinken. Helaas wordt deze uitstekende compositie slechts half gespeeld en de band wisselt in het midden naar een "Rigor Mortis" met newbeat-accenten. Op het podium is alles gericht op Marc Ickx. Zijn look is imposant en zijn houding, wild. Het geluid door een Borg (Bodybeats, Klinik, Juggernauts), is krachtig en precies. Het publiek geniet van de hits zoals "Colosseum Crash", "Backlash" of "On Command". Maar het paroxisme wordt bereikt door "Bend My Body Armor" en vooral "Flesh", het grootste succes van de groep, die volgens het muziekboekje de new-beat deed ontstaan.

Het contrast is bijna surrealistisch : we gaan dan naar de Franse zanger Axel Bauer. Herrinner «Cargo de nuit » ? De Synth-tent is maar half gevuld. Op dit moment is het bijzonder warm op het terrein en de festivalgangers zijn aan het zonnebaden. De zanger stelt desalniettemin kwalitatieve, melodieuze pop-rock voor, perfect gemasterd. De muzikanten zijn erg goed en Bauer blinkt uit in gitaarsolo's. Een beetje te veel, want wanneer hij Jimi Hendrix (« Voodoo Chile ») overneemt, is het eerlijk gezegd 'te veel'. Gelukkig redt hij het dankzij een super-maxi-versie van zijn enige echte hit: "Cargo". Iets waar we close voor zijn « Cargo d'ennui »!

Terug in de Wave-tent voor Covenant, één van de beroemdste darkwave-bands uit de jaren '90-'00. De Zweden hebben een aantal albums uitgebracht die absolute referenties zijn in de stijl 'Futurepop'. Ze bieden een majestueuze en hyperdansbare elektronische sound, gecombineerd met de geïnspireerde zang van Eskil Simonsson en, natuurlijk, die essentiële gotische tint.
Vanavond is Daniel Myer in het spel, een uitstekende zaak omdat deze alomtegenwoordige muzikant (hij maakt deel uit van tal van projecten) een klanktovenaar is. De performance van vanavond is trouw aan de reputatie van Covenant. Het is een opeenvolging van electro-bommen zoals "Like Tears in Rain", "Bullet" of "King of My Domain". Na een stillere sequentie, een beetje te lang, is het de laatste galop met "Bring The Light", in een hallucinerende energieke zangstijl van Daniel Myer, en "Call the Ships To Port".
Mooi concert hoewel sommige te rustige nummers hadden kunnen plaatsmaken voor andere 'killers' zoals "Dead Stars" of "I Stand Alone".

Midge Ure is de volgende artiest op het programma in de Synth-tent. In het begin van zijn carrière nam hij deel aan Slik, Rich Kids en Thin Lizzy maar het is vooral als zanger van Visage en Ultravox (2de avatar) dat hij succes boekte. Vorig jaar publiceerde hij ‘Orchestrated’, een plaat waarin hij enkele nummers uit zijn solocarrière, maar vooral  van zijn Ultravox-avontuur opnieuw bewerkt. Er is enorm veel volk als het kwartet op het podium komt en sterk wordt onthaald.
Midge Ure zorgt natuurlijk voor gitaar (elektrisch en soms akoestisch) en zang ; zijn stem heeft niets verloren van zijn pracht. Hij beheerst ze perfect ; en zingt in een meer bombastiche stijl of haalt hoog uit, afhankelijk van de emotionaliteit in de song. Bovendien kan hij rekenen op de uitstekende 'backing vocals' van zijn bassist, wiens lange , dunne baard zeker 20 cm moet meten. De line-up wordt afgesloten met een toetsenist en een drummer.
De set wordt geopend met "Call of the Wild". Het geluid is uitstekend. De originele composities, die meer elektronisch waren, worden hier in een meer organisch gespeeld en nemen een andere dimensie aan. Een gevoel van nostalgie dringt de menigte binnen. Het publiek zingt, danst, klapt (soms op uitnodiging van Midge) op grote klassiekers van Visage zoals  "Fade To Grey" en "Vienna", zonder viool, jammer genoeg. Op "The voice", van Ultravox, sluit Midge zich bij de toetsenist aan. Tijdens "Hymn" zingt het publiek het bekende refrein ‘Give us this day all that you showed me / The power and the glory / Til my kingdom comes’ ; en eindellijk speelt de band "If I was" en "Dancing with tears in my eyes", nogmaals het bewijs van Midge Ure’s talent om gave,  catchy popnummers te brengen.
Het concert was zeker heel pop-gericht, én wat deed  hij het goed! (Bernard Dagnies)

Op het moment dat Chameleons Vox op de Wave Scene komt, begint het te regenen! Mark Burgess, de belangvolle zanger van The Chameleons, definieerde met zijn band uit Manchester een unieke onvergelijkbare psyche-postpunkstijl tussen '81 en '86. In 2009, na een lange onderbreking, namen Burgess en John Lever, z’n right-hand drummer, die jammer genoeg vorige jaar overleed, de fakkel over onder de naam Chameleons Vox. Vanavond werkt de magie weer. Burgess’ persoonlijkheid en vocals raken, en het publiek danst op hits zoals « A Person Isn't Safe Anywhere These Days », « Monkeyland » en vooral "Second Skin", waarschijnlijk één van de beste nummers in de rockgeschiedenis. Burgess en C° leiden ons in hun hypnotiserende , bijna mystieke muziek. Een geweldig concert, versterkt door de beheersing van Kenny KGB (Simi Nah) aan het mengpaneel.

De festivalgangers moeten dan in de modder waden om zich bij de Synth-scène aan te sluiten, waar D.A.F. zijn set al is begonnen. De pioniers van elektronische muziek en EBM zijn  top op 'dark' festivals. Vanavond bewijzen Gaby Delgado en Robert Görl nogmaals dat hun muziek bijna 40 jaar later  nog steeds zo onweerstaanbaar is. Het is een combinatie tussen de repetitieve ritmische kant van krautrock en Suicide, de kracht van synthetische bas riffs en de bezwerende zang van Delgado (in het Duits of Spaans). "Der Mussolini" en "Sato Sato" overtuigen 100%. Görl gooit zijn snare-shots terwijl Delgado onvermoeibaar op de scène loopt als een bezetene. Het is eenvoudig minimalistisch, het werkt , en het publiek danst en schreeuwt !
Een closing final van deze eerste festivaldag !
(Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse)

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/w-festival-2018/
Organisatie: W-Festival