Dunk!festival 2023 - Postrock in al z’n moves - Een intens totaalbeleven
Dunk!festival 2023
VierNulVier (Vooruit)
Gent
2023-05-18 t-m 2023-05-20
Jasper Vanassche en Erik Vandamme

Postrock in al z’n moves.. dat is Dunk!. Drie dagen lang was het, in alle vriendschap een verenigen en een muzikale ontdekkingsreis, die tekende voor een overweldigend, magisch totaalbeleven. Een overzicht.

dag 1 - donderdag 18 mei 2023 - Postrock-industrial kronkels
Godflesh was een beetje een vreemde eend in de bijt op een postrock festival, of zeg maar een vreemde eend die bijt. Met hun agressieve industrial-metal scheurden ze de grote zaal aan flarden. Misschien iets te hard en te frontaal voor de vele post-rock liefhebbers in de zaal, maar wel een welkome afwisseling op een festival waar een beetje te veel in dezelfde vijver gevist wordt.

Am Fost La Munte Si Mi A Placut is een Roemeense post rock band die enthousiast onthaald werd door een volle Balzaal, hun sound was best genietbaar maar wij konden ons niet ontdoen van het gedacht dat dit het soort post-rock band van dertien in een dozijn was. Best OK, maar we hebben het allemaal wel al eens eerder gehoord.

Het Belgische Motek, dat na vele jaren nog eens op een podium stond, wist de Domzaal bij momenten muisstil te krijgen. Ze begeesterden het publiek met hun innemende songs en quasi volledig instrumentale sound. Wij weten het, een thuismatch zorgt altijd voor extra aandacht en sfeer, maar die verdienden ze echt wel met zo een sterke set. Laat dit niet zomaar een éénmalige reünie zijn, maar wel een nieuw begin.

Een briljant einde van de avond met alweer een bruisende instrumentale band God Is An Astronaut. Post rock die al eens naar metal neigde, met de neus richting Russian Circles en Maybeshewill. Hemelse sound, bij momenten stomend en loeiend, elders dan weer wiegend en zalvend, één van de betere post-rock bands van het moment. Dit was anderhalf uur begeestering.
(dank aan Sam De Rijcke)

dag 2 - vrijdag 19 mei 2023 - Een Verbluffende Reis Door Muzikale Genres (Jasper Vanassche)
De tweede dag van het DUNK Festival bood een breed scala aan muzikale stijlen en indrukwekkende optredens. Het was een dag vol intensiteit, emotie en ontdekking, waarbij zowel gevestigde namen als opkomende talenten het publiek wisten te betoveren met hun artistieke kunsten. Het speelveld van de post-rock is veel breder dan de meesten denken, dat is bij dezen weer bewezen.
Het podium was er één van een diverse line-up van boeiende artiesten.

De dag begon met Nordic Giants, een mysterieus duo dat zowel in hun muziek als visuele presentatie sterk leunt op cinematische composities. Ze speelden veel nummers van hun nieuwste album ‘Symbiosis’, waarin neoklassieke introspectie de boventoon voerde. De films die ze tijdens hun optreden vertoonden, zoals “Faceless" en "Illuminate", versterkten de sfeer van mysterie en meeslependheid.

Daarna was het de beurt aan Glaston., een Zwitsers kwartet dat melodische, kalme en soms gedurfde muziek bracht. Met piano als leidraad namen ze ons mee op een golvende stroom tussen eb en vloed. Ze hopen op een definitieve doorbraak met de release van hun album ‘I Am Whole’ en dat wordt alsmaar waarschijnlijker, zeker omdat ze ook na hun optreden sympathiek genoeg waren om kennis te maken met het publiek onder het genot van een pintje.

Het hoogtepunt van de dag was het langverwachte optreden van Maybeshewill, de band die in 2015 uit elkaar ging maar in 2020 weer bij elkaar kwam. Ze worden beschouwd als de architecten van de moderne postrock en hun set was energiek en zorgvuldig uitgebalanceerd. Ze schuwden metal- en punkriffs niet en brachten een dwingende performance die deed denken aan een orgie van King Gizzard, Explosions in the Sky en The Mars Volta. Het album ‘No Feeling is Final’ concurreert zelfs met het beste werk van 65daysofstatic. De muziek was rijkelijk ingekleurd met een breed scala aan gitaren, drums, toetsen, strijkers en zelfs blazers. Hoewel ritmisch soms complex, bleef het lied altijd centraal staan doorheen hun set en zo konden ook de strengste criticasters overtuigen.

Jose Tomas Molina bracht jazzinvloeden in de theaterzaal met zijn hypnotische soundscapes, uitgevoerd op virtuoze wijze op de piano. Deze Chileense multi-instrumentalist wist het publiek te betoveren met zijn muzikale kunsten. Vervolgens ruimde de piano plaats voor de gitaar en was het tijd voor een dosis harde doom van Morgensoll, een band uit Jakarta, Indonesië. Met hun donderende geluid vulden ze de Domzaal en lieten ze de VierNulVier schudden op zijn grondvesten. Le Temps Du Loup miste daarentegen wat melodie. Het Spaanse trio heeft nog maar net ‘Leteo’ uit, hun derde album bij dunk!records, afwachten welke weg ze verder in hun carrière inslaan.

And So I Watch You From Afar uit Belfast bracht een set met veel nummers van hun album ‘The Endless Shimmering’. Het was verrassend dat ze niet veel materiaal speelden vanop hun laatste worp ‘Jettison’, maar desondanks wisten ze met hun energetische riffs, creatieve melodieën en goed opgebouwde songs het publiek te boeien. De set werd nergens saai of voorspelbaar, iets wat vaak een valkuil is in dit genre. Er was ook ruimte voor interactie met het publiek toen een jongen uit de moshpit werd gehaald en mocht meespelen op het podium. Dit zorgde voor een bijzonder moment en toonde de connectie tussen de band en hun fans. Grappig trouwens dat de ene gitarist een voetbalshort droeg, terwijl de andere een T-shirt droeg van Amenra.

A.A. Williams, een Britse artieste die het alt-rock muzieklandschap verkent, bracht krachtige composities ten gehore. Haar explosieve nummers zoals "Evaporate", "Control" en "Melt" verdienden zeker een eervolle vermelding. Caspian, met hun baslijnen en autotune-stem die deden denken aan Daft Punk, raakten een gevoelige snaar met hun opbouwende muziek. Ze speelden veel nummers van hun album ‘On Circles’, waaronder "The Bluebird", "Wildblood", "Flowers of Light" en "Arcs of Command". Het publiek werd meegenomen op een sonische reis.

Het Contemporary Noise Ensemble bracht post-jazz met elektronische invloeden. Hun agressieve en futuristische geluid zorgde voor een interessante mix en maakte hen een vrolijke Poolse duo een ideale tip voor het Gent Jazz festival. Huracan, een Gentse band die bekend staat om hun strakke muziek, sloot de avond af. Ze speelden nummers van hun lovend ontvangen album ‘We Are Very Happy’. Hun nummers, waaronder "Bruises" met zijn punk-energie, intense riffs en dynamische drums, deden denken aan die andere Belgische top-band Brutus, maar dan iets zwaarder. Ze speelden ook een nieuw nummer genaamd "The Reverend" voor het eerst live, wat zorgde voor een laatste kippenvelmomenten.

dag 3 - zaterdag 20 mei 2023 - Een overweldigend totaalbeleven (Erik Vandamme)
Dunk!festival was voor mij persoonlijk een ontdekking van jewelste, we blikken terug naar 2007/2008 … Na Slint in de Ancienne Belgique, in 2007, heeft de postrock microbe me gepakt. In de zoektocht van dit genre botsten we op het interessante, magische festival Dunk!festival, in de Bevergemse Vijvers, Zottegem. We zijn tien jaar na elkaar blijven gaan naar een festival waar we ons geborgen en verbonden voelden. Niet alleen door de muziek, maar ook door de bijzonder gemoedelijke sfeer, die het festival zo uniek maakt.
De doorgroei naar een outdoor festival, met concerten in het bos deden er nog een schepje bovenop. Wat een totaalbeleving.
Toen het festival, na de corona periode en een streaming editie in 2021, verhuisde naar VierNulVier (Vooruit), Gent, ervaarden we wat scepticisme. De 'magie' was een beetje weg, hier herrees een zoveelste indoor festival. Maar de prachtige locatie in al z’n aspecten spreekt tot de verbeelding, en dat heelt (spijtig wel, de vele trappen) .
We stellen nu vast dat die magie van toen er nog steeds is, het heeft alleen een andere vorm aangenomen. Dat is natuurlijk de verdienste van een super sympathieke organisatie , alles was tot de puntjes uitgewerkt om het de bezoeker zo aangenaam mogelijk te maken en de bands op het podium speelden een intense set. En er is de gemoedelijke, amicale sfeer, die ons allen verbindt.

Verslag van een boeiende dag …
Opvallend veel bands uit Australië op deze editie van Dunk!festival. Eén daarvan was Solkyri (***1/2) die een typische postrock set spelen, zonder echt iets toe te voegen. Interessant waren de drums, subliem van aard en tot de verbeelding sprekend. In een gezapig sfeertje, kreeg de doorsnee postrock liefhebber zijn eerste adrenalinestoot te verwerken.

Op naar de Balzaal … Svntax Error (****) zoekt de sfeervolle, bedwelmende sound van de postrock op, die een hypnotiserende invloed heeft. Er werd soms heel lichtjes geflirt met de geluidsnormen. Die intensiteit zorgt voor een oorverdovende totaalbeleving waardoor je compleet 'zen' de zaal verlaat.

‘Zen’ werden we ook van GGGOLDDD (*****) die op z’n beurt voor een occulte totaalbeleving zorgde, in grote mate door de act van frontvrouw Milena Eva; als een bosnimf zalft ze zacht strelend je ziel, om dan te veranderen in een demonisch wezen dat je hart uitrukt en je ziel doet branden in de Hel. Dynamiek door haar vocals en haar bewegingen. Contrasten tussen licht en duisternis. De instrumentatie is dreigend, ingetogen, spannend. Intimiteit als een poel van verderf. Een complete band stond hier.

Minpunt steeds, de overlappingen , waarbij je keuzes moet maken …We besloten dan zowel het optreden van Use Knife in de Domzaal als Muschroom Giant in de Balzaal mee te pikken. Use Knife (****) is geen onbekende, toen we de band zagen optreden op Sonic City festival vorig jaar schreven we:''Stef Heeren, Kwinten Mordijck en Saif Al-Qaissy halen, verstopt achter doorzichtige doeken waarop mooie beelden verschenen, alles uit de kast om de aanwezigen te bedwelmen met een audiovisueel totaalspektakel." Binnen het intieme kadering in de Domzaal kwam die beleving nog meer tot zijn recht in duistere klank en lichtgevende beelden. We werden meegezogen in dit muzikaal verhaal. Wat een magie tussen licht en donker, een ingetogen schoonheid en een oorverdovend lawaai.
Mushroom Giant (***1/2) maakt evenzeer gebruik van klank en beeld. De intense riffs en de drums zorgen voor rillingen. Niet dat ze direct het genre postrock een andere dimensie geven, maar met de beelden, werkt het geheel hypnotiserend; een totaalbeleving dus. We genoten, lekker headbangend, van dit spel van klank en beeld. Een kleurrijk ‘postrock’paradijs!

EF (*****) is een Zweedse formatie, die al meer dan vijftien jaar bezig is. De groep uit Göteborg lastte sinds 2018 een pauze in. En zijn dus nu terug … van eigenlijk nooit echt weg te zijn geweest. We zagen de band in 2011 en 2014 op Dunk!festival en werden twee keer compleet van onze sokken geblazen. De liefde voor EF is nooit voorbij gegaan, en ook nu in 2023 bezorgde de Zweedse postrock grootmeester ons koude rillingen. Het intense, kleurrijke klankentapijt brengt ons naar een sprookjesachtige wereld; de sound is fantasieprikkelend met tot de verbeelding sprekende wezens uit het sprookjesbos. De instrumentatie en de subtiele vocals overtuigden enorm. EF klonk groots.

Terug naar de Balzaal en de Domzaal voor twee acts. We hadden vóór het optreden een gesprek aan de merchandiser met SEIMS (****) uit Australië, een zeer sympathieke band die typische postrock speelt, en met de beelden op het scherm de zintuigen prikkelen. Een beleving van zalven en slaan, er zijn ingetogen, hartverwarmende soundscapes, en er zijn expressieve sounds, die alle registers opentrekken, en je in een wervelstorm doen belanden. Je wordt lekker door elkaar geschud.
De Duitse band [ b o l t ] (*****) tapt in de Domzaal uit een heel ander vaatje, en kan oorverdovend uit de hoek komen. Wat een noise. [ b o l t ] tekent voor een bijzonder donkere, grauwe wereld, de waanzin nabij.

'Intensiteit in het kwadraat', schreven we over het optreden van We Lost The Sea (*****) in de concertzaal. De band verkent wegen van intense stiltes én oorverdovende klanken, die de muren doen trillen.
In hun sound schuilt enorm wat emotie, sommige songs broos pakkend, andere als mokerslagen, stevig en hard. De sublieme lichtshow was terecht een overtuigend toemaatje.

We besloten ook even de Theaterzaal te bezoeken voor het duo Hauschka & Angermann (*****). In zijn vele experimenten heeft Hauschka (artiestennaam van Volker Bertelmann) de afgelopen drie decennia een revolutie ontketend in de neoklassieke muziek. De multi-instrumentalist is een klankentovenaar. Bertelmann brengt de Duitse percussionist Kai Angermann mee naar Dunk!. Een man die met percussie de grenzen van experiment aftast.
Beide improviseren en tasten de grenzen af. Een klankenpatroon in een paradijselijke omgeving binnen elektronische muziek en percussie. De staande ovatie was dan ook terecht!

Op naar de afsluiter vanavond MONO (****). De Japanse formatie zijn meesters in oorverdovende postrock met Midden-Oosterse sounds. Iets wat je hier niet elke dag tegen komt. De confrontatie van verschillende culturen intrigeert, de opbouw van een ondoordringbare muur van riffs en klanken, doen de oorschelpen trillen. Verschroeiend als de heetste lava van een vulkaan, doet MONO de temperatuur tot een kookpunt stijgen. MONO bouwt zijn geluidsmuur op, explodeert en brengt rust. Het kenmerkend Japans geluidje zorgt voor dat ietsje meer. MONO zorgt voor een overweldigend gevoel.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez

Dunk!festival 2023 - three days of Postrock

https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4872-dunk-festival-2023.html

Organisatiez: Dunk!festival + VIERNULVIER (Vooruit), Gent