Jera On Air 2023 - 29ste editie - Jaarlijkse hoogmis van punkrock, metalcore en subgenres
Jera On Air 2023
Festivalterrein
Ysselsteyn
2023-06-22 t-m 2023 -06-24
Hans De Lee
Het pittoreske dorp Ysselsteyn, in Nederlands Limburg , is voor de 29ste keer omgebouwd tot de punkrock hoofdstad van Europa. Het Jera On Air circus zette namelijk naar goede jaarlijkse gewoonte zijn tenten op in dit anders zo stille agrarisch gebied.
De affiche zag er veelbelovend uit. De weersverwachtingen ook, op de eerste festivaldag na! Mijn god, wat heeft het veel geregend op donderdag 22 juni 2023! Het verdriet van de hemel viel onophoudelijk met bakken uit de lucht en toverde de muziekweide in no time om in een gigantische modderpoel. Niet ideaal voor sneakers en sfeer maar zowel de fans als de bands probeerden er alsnog het beste van te maken en voor een loeihard feest te zorgen.
Met de jaren is de line-up van Jera on Air uitgegroeid tot een ware mengelmoes van punkrock, metalcore en tal van andere stijlen en subgenres die zich ergens tussen deze beide populaire ‘muziekstrekkingen’ in bevinden.
Tot voor enkele jaren kon men in België nog terecht op Groezrock om dergelijke bands te zien. Nu moet elke punkrocker jaarlijks aftellen naar eind juni en afzakken naar Nederland of geduld oefenen en uitkijken naar begin augustus om in Duffel een bezoek te brengen aan het heel fijne en eigenwijze Brakrock. De echte muziekliefhebber bezoekt uiteraard beide events.
Verslag van twee dagen Jera On Air 2023
dag 1 - donderdag 22 juni 2023
De eerste band die we live aan het werk zagen was Chaser, een 4-koppig pur sang (skate)punkrock gezelschap uit Californië. Hun aanstekelijke songs gecombineerd met de zeer enthousiaste frontman Mike LeDonne zetten meteen de Buzzard tent in lichtelaaie. Na meer dan 20 jaar actief in de scene hoef je deze kerels alvast niet meer te leren hoe een stevige party te houden . Jaar na jaar groeit de aanhang van de band en wordt het songmateriaal sterker. Check zeker hun laatste CD ‘Dreamers’ en zing luidkeels het refrein mee van ondermeer ‘A New Direction’, ‘Good Times’, etc.
Lorna Shore tapte uit een heel ander vaatje! Na wat technische problemen bij aanvang van de set was het tijd om iedereen onzacht wakker te schudden in de aardig gevulde Eagle tent (mainstage). Wat een intensiteit en een power was me dat! Akkoord, de smerige en snedige deathcore die ze brengen is niet evident en klinkt bijwijlen zeer extreem maar dat zal de, eerder jonge, fans worst wezen. Sinds de komst van nieuwe brulboei Will Ramos ging het snel voor de band uit New Jersey (US) en hun recente 4de langspeler ‘Pain Remains’ gooit hoge ogen. Het nummer ‘To the Hellfire’ dat zowat halfweg de set zat op Jera omvat als geen ander al datgene waarvoor de band en hun kenmerkende sound staan : bombast, agressie, snelheid, verrassende breaks, getormenteerde vocals en meedogenloze gitaarriffs. Een geslaagde mix voor een select metalcore publiek. Een volslagen pot herrie voor wie zweert bij old school punkrock.
Gelukkig was er voor deze laatste doelgroep even later het alom geprezen Anti-Flag uit Pittsburgh Pennsylvania dat in de veel te kleine Buzzard tent zijn opwachting maakte. Waarom ze niet in een grotere tent geprogrammeerd stonden zoals vorig jaar het geval was, begrijp ik echt niet. Het had in elk geval meer fans de kans gegeven hun geliefde band van dichtbij te zien. Net als in 2022 speelden deze oudgedienden trouwens een bijzonder energieke set, doorspekt met de gebruikelijke bindteksten, statements en de onmisbare uitstapjes naar enkele grote muzikale voorbeelden als The Clash, Sex Pistols, Sham 69 en Ramones. Sinds 1988 zijn deze ‘veteranen’ al actief maar nog steeds klinken ze fris, actueel en relevant. Zowel frontman Justin Case als diens sidekick Chris Barker (bass) blijven vol overtuiging hun boodschap brengen in de vorm van pittige doch melodieuze punkrock die moeiteloos in het geheugen blijft hangen. Hoogtepunten van het concert waren ‘American Attraction’, ‘Broken Bones’ en slotsong ‘Brandenburg Gate’.
Hoog tijd voor wat Australisch geweld op de Eagle stage! The Amity Affliction tourde in het voorjaar nog door Europa voor een reeks zaalshows en keerde deze zomer terug voor een resem festivals zoals Hellfest, Jera, Graspop en Download. In tussentijd brachten ze ook nog een 8ste studio album uit : ‘Not Without My Ghost . Het optreden kwam wat moeizaam op gang maar eens de tandem Ahren Stringer en Joel Birch opgewarmd was, zorgde hun unieke contrasterende stemgeluid toch alweer voor geslaagde metalcore muziekjes. Net als de combinatie van catchy refreinen en loeiharde uithalen die de heren schijnbaar moeiteloos verweven in knappe en intense songs. Luister maar naar het mooie ‘Drag The Lake’, het oudere epos ‘Pittsburgh’, het recente ‘It’s Hell Down Here’ of de klassieke afsluiter ‘Soak Me In Bleach’. Het moet gezegd, van de teksten van The Amity Affliction word je misschien niet meteen vrolijk maar des te meer van een krachtig optreden van dit 4-koppig orkest.
Billy Talent uit Canada bracht in 2018 al eens een bezoek aan Ysselsteyn, dit jaar kwamen ze hun laatste plaat ‘Crisis of Faith’ voorstellen aan hun publiek uit de Lage Landen. Er stonden opvallend veel vrouwelijke fans vooraan het grote podium om een glimp op te vangen van frontman Benjamin en om van dichtbij te kunnen genieten van diens aparte stemgeluid dat iedereen van mijlenver herkent. De recente nummers van Crisis of Faith klinken als verwacht typisch Billy Talent maar het zijn toch de ‘oude’ klassiekers die het optreden naar een hoger niveau tillen en de hele tent in rep en roer zetten.
Van opener ‘Devil in a Midnight Mass’ over ‘Rusted from the Rain’ naar ‘Fallen Leaves’ en slotnummer ‘Red Flag’, stuk voor stuk keelt gans de tent alle lyrics uit volle borst mee, gesteund door het straffe gitaarwerk van Ian D’Sa en uiteraard onder leiding van de charismatische spring in het veld Benjamin Kowalewicz.
Wat een heerlijk en energiek concert! Meteen is alle modder en ellende die het aanhoudende regenweer al gans de dag teweegbrengt vergeten.
Het is nu aan Parkway Drive om de eerste festivaldag met dezelfde spirit af te sluiten. Het zal allicht niet verbazen dat het heerschap uit Byron Bay, Australië zich feilloos van zijn opdracht kweet. Allemachtig was is deze band uitgegroeid tot de absolute top in het metalcore genre. De bravoure waarmee de nummers worden gebracht, de podiumopbouw, de ongeziene pyrotechnics, het live strijkers trio en bovenal de uitstraling en power die uitgaat van zanger Winston McCall zijn moeilijk te evenaren. En niet te vergeten, de steengoede songs die geplukt worden uit de 4 meest recente albums van PW.
Winston switcht schijnaar zonder moeite van zeer zware grunts naar cleane vocals en elk nummer, hoe heavy ook, drijft steeds op een geniale riff of een refrein dat onmiddellijk blijft hangen. Het zijn als het ware heroïsche epossen die op de één of andere manier het publiek telkens weten te raken, mee te nemen in een metalcore trip en menige spontane sing along momenten creëren.
Onbegonnen werk om de uitschieters van de set op te noemen omdat er nauwelijks zwakke momenten te bespeuren waren. Nummers als ‘The Void’, ‘Vice Grip’ en het recente ‘Darker Still’ staan als een huis.
Na zo’n dik 3 kwartier wordt stilaan de eindspurt ingezet en werkt de band zich naar de climax van de dag. De nokvolle Eagle gaat compleet uit het dak bij het inzetten van ‘Bottomfeeder’, de laatste steekvlammen strelen het tentzeil en de heren van Parkway Drive draaien de metalcore kraan nog eens extra stevig open. ‘Crushed’ spuwt gemeen uit de boxen en gaat tenslotte naadloos over in het fantastische ‘Wild Eyes’ dat mag beschouwd worden als het lijflied of het ‘Bro Hymn’ van deze Australische toppers.
Het wordt een hele klus voor de bands die vrijdag en zaterdag geprogrammeerd staan om muzikaal beter te presteren dan deze verdiende afsluiter. Gelukkig geldt dit niet voor de trieste weersomstandigheden van deze geslaagde eerste dag Jera on Air.
dag 2 - vrijdag 23 juni 2023
Respect voor de ijverige nachtwerkers die tegen de volgende morgen gans de zompige festivalweide hadden voorzien van een dikke laag fijne houtsnippers. Hiermee werden de ergste modderpoelen zo goed als drooggelegd. De zon, die deze keer al vroeg van de partij was en dat gans de dag zou blijven, deed de rest van het werk en zorgde voor een vlot begaanbaar terrein.
Het was Paledusk dat ons brutaal wakker schudde. Met hun aparte mix van metalcore en electro beats and samples had deze gekke bende uit Japan meteen onze aandacht. Het geheel klonk alvast verrassend strak en deed ons meermaals denken aan hun landgenoten van Crossfaith, die de vorige editie van het festival indruk maakten.
Benieuwd naar hoe Ghostkid het er zou vanaf brengen op de Vulture stage. De band rond ex-Eskimo/Electric Callboy zanger Sushi Biesler speelt een stevige pot metalcore met een soort van industrial inslag. Er wordt bovendien ook wel de nodige aandacht geschonken aan podiumoutfits en de ‘duistere’ look van de groepleden. Gelukkig stond de set als een huis en knalden de nummers van debuut CD ‘Ghostkid’ loeihard de tent in. Misschien mocht er hier en daar wat meer afwisseling in de nummers zitten maar het publiek reageerde alvast zeer positief op nummers als ‘Start a Fight’ en ‘Supernova’.
Een moeilijke keuze drong zich op rond 15u30, kiezen voor de Duitse metalcore van Any Given Day of voor de meer posthardcore georiënteerde kerels van Touché Amoré? Het werd deze laatste die net als het eerdere Ghostkid hun opwachting maakten in een goed gevulde Vulture tent. Het 5-tal uit Los Angeles maakt al muziek sinds 2007 en bracht in die tijd ondermeer 6 studio albums uit + live –en demo opnames. Onder leiding van frontman Jeremy Bolm en gesteund door een enthousiast publiek wordt een goed uitgebalanceerd optreden gegeven waarbij furieus gitaargeweld mooi wordt afgewisseld met meer ingetogen momenten en waarbij Jeremy meermaals alle vocale registers opentrekt om daarna poeslief en zacht in zijn schulp te kruipen. Noem het eerder complexe muziek die op een complexloze manier wordt gebracht en op veel bijval kan rekenen.
Een intense set wordt heerlijk afgesloten met 3 dijken van nummers die de band helemaal typeren : ‘New Halloween’, ‘Feign’ en het prachtige ‘Limelight’.
Op 1 juli staat de band terecht op de affiche van Rock Werchter, zeker de moeite om een kijkje te gaan nemen!
Muziek moet in de eerste plaats mensen vermaken en laat dat nu juist de specialiteit zijn van Bizkit Park uit Vlaanderen. In eigen land hebben ze met de jaren al een hele reputatie opgebouwd en staan ze garant voor een grandioos nu-metal feest en een muzikale flasback naar eind 20ste eeuw en begin 21ste eeuw. Ok, het blijft een ‘coverband’ en het blijft scoren met andermans hits maar deze heren doen het met zoveel overgave en vakmanschap dat ze terecht waardering verdienen voor hun prestaties.
De kleine Hawk tent was dan ook (letterlijk) tot de nok gevuld en de temperatuur steeg er naar ongekende hoogten terwijl nummers van Limp Bizkit, Linkin Park maar ook Korn, Drowning Pool en vele andere succesvolle band uit het nu-metal genre vakkundig werden gebracht en door de hele meute werden meegebruld. Zalige afleiding! Graag begin augustus tijdens de Lokerse Feesten meer van hetzelfde.
Terug naar de orde van de dag met Stray From The Path. Deze ‘veteranen’ uit New York timmeren al 22 jaar aan de hardcore weg. Ze zijn intussen goed gekend in het milieu en kunnen rekenen op een ruime achterban van trouwe fans maar de echte ‘doorbraak’ is er nooit gekomen. Nochtans hebben ze 11 albums uit waarop tal van puike en intense nummers staan en bouwden ze een sterke live reputatie op onder leiding van de immer ‘opgedraaide’ en beweeglijke frontman Andrew Dijorio.
Op Jera kregen de fans eindelijk de kans om nummers van de in 2022 uitgebrachte ‘Euthanasia’plaat live te zien en de band stelde allerminst teleur.
Een band waar de laatste tijd nogal wat fuss over gaat is Sleep Token uit UK. Hun marketing strategie bestaat erin een groot mysterie te creëren over wie deel uitmaakt van het duistere en gemaskerde gezelschap en muzikaal een niet alledaagse combi te brengen van alternatieve, vrij technische, metal met soms heel popgerichte tussenstukken en zelfs soul invloeden (zeker wat de zang betreft). Dat de strategie werkt bewees een goed gevulde Vulture tent en de verkoop van hun doorbraak CD ‘This Place will become your Tomb’ (2021) en de recente uitgebrachte opvolger ‘Take me back to Eden’. Ook op Graspop was de band dit jaar te gast.
Live was het toch wel even zoeken en wennen aan de aparte sound die het donkere heerschap bracht. Qua uitvoering zat alles prima en de heren bewezen constant hun skills maar toch kwam het geheel soms, al dan niet bewust, wat koeltjes en steriel over. Nochtans werden menige nummers enthousiast onthaald door het talrijke publiek en de lyrics moeiteloos overgenomen.
‘The Summoning’ van het laatste album, omvat zowat alles waar Sleep Token voor staat, machtige en explosieve technische metal(core) gevolgd door sferische passages en het stemgeluid van frontman Vessel dat evenwel verandert van timbre en intensiteit als een chameleon van kleur. ‘Alkaline’ klonk wondermooi en kwetsbaar en slotsong ‘Higher’ deed met momenten denken aan een uitgesponnen rocksong met hier en daar wat new wave elementen. De uitbarsting helemaal op het einde was meteen ook het einde van dit opmerkelijk optreden.
Op de Eagle stage werd alles in gereedheid gebracht voor een potje onversneden commerciële US (power)rock. Hollywood Undead zorgde zoals verwacht voor een feest op het podium. Muzikaal stelt hun rapmetal doorspekt met electro beats niet zoveel voor en teren ze al jaren op enkele succesnummers uit een ver verleden als ‘Riot’, ‘Everywhere i go’ en ‘Undead’. Al de rest is als het ware ‘vulling’ om de set van scherp 45 minuten vol te krijgen en staat grotendeels op tape. Maar, toegegeven, ze weten wel steeds het publiek te begeesteren en mee te betrekken in hun platte show. Zo mocht in Ysselsteyn een fan gitaar komen spelen met de band. Vermakelijk wegwerp entertainment dat leuk is voor even maar nooit blijft hangen of kan tippen aan ‘echte’ bands.
Zo’n ‘echte’ band mag je Papa Roach heus wel noemen! Onder leiding van de immer enthousiaste frontman Jacoby Shaddix leveren deze kakkerlakken al sinds 1993 fijne muziekjes. De grote doorbraak kwam er in het jaar 2000, in volle nu-metal periode met het album ‘Infest’ en het alomgekende nummer ‘Last Resort’. Het was meer dan 3 jaar geleden dat Papa Roach nog in Europa had getourd en de goesting om de boel plat te spelen was heel snel merkbaar. Shaddix weet telkens als geen ander te connecteren met het publiek en gans de (overvolle) tent in beweging te zetten. Bovendien was hij goed bij stem en werd hij stevig geruggesteund door zijn trouwe kompanen Jerry, Tobin en Tony en door een gigantische batterij aan steekvlammen. De éne ‘hit’ volgde de andere snel op, van ‘Getting away with Murder’ over ‘Bloodbrothers/Deadcell’ naar ‘Broken Home’. Mooi was ook de hommage aan Keith Flint van The Prodigy met een strakke versie van ‘Firestarter’ en de aandacht die Jacoby aansluitend vroeg voor de mentale gezondheid van de medemens en de helende kracht die muziek kan oproepen. ‘Scars’ blijft een ultiem en betekenisvol sing along nummer dat telkens weer hoog scoort. Het catchy ‘Born from Greatness’ en uiteraard de klapper ‘Last Resort’ besloten een heerlijk uur van authentieke, zweterige, no nonsense en recht uit het hart komende portie rock’n’roll.
Als laatste inspanning van de dag ging alle aandacht naar de oude getrouwe punkrockers van Rancid. Deze band uit Californië ontstond in 1991 uit de as van het vroegere Operation Ivy, met Tim Armstrong en Matt Freeman als belangrijkste namen. In 1993 kwam Lars Frederiksen aan boord en sindsdien zijn deze kerels (samen met drummer Branden Steineckert) on the road in het punkrock universum.
Dit jaar bracht de band, na meer dan 6 jaar, nog eens een nieuw album uit. ‘Tomorrow never comes’ werd goed onthaald door de pers en de fans en gecombineerd met een uitgebreide tour doorheen US, Europa, Canada enz.
Hoewel er minder volk in de tent present was dan bij Papa Roach bleek het toch een blij weerzien met de fans uit Nederland, die sinds Pinkpop 2017 moesten wachten om Rancid in eigen land live aan het werk te horen. Geen vuurwerk of andere showelementen op het podium deze keer maar naakte old school punkrock, rauw en hees gebracht door 4 ervaren veteranen van het genre.
Het openingsnummer was meteen de titeltrack van de laatste plaat ‘Tomorrow never comes’. Armstrong en Frederiksen wisselden oud en nieuw werk vakkundig af en vroegen geregeld aan de fans om te ‘circle pitten’. Ook aan crowdsurfers was er geen gebrek! De beide heren bleven er rustig onder en baanden zich een weg door de setlist van meer dan 20 nummers.
Onderweg werden even de groeten overgemaakt aand de collega’s van Hatebreed en mocht gitarist Kevin van The Interrupters het podium op. De set kende amper zwakke momenten maar ook weinig echte uitschieters, daarvoor was het immers wachten tot de uiteindelijke finale die werd ingezet met het geniale ska-achtige ‘Time Bomb’ en afgesloten het even gekende ‘Ruby Soho’. Beide songs zijn bijna 30 jaar oud maar blijven qua populariteit en respons ongeevenaard.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut (sfeerfoto’s)
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5049-sfeer-terrein.html?Itemid=0
Organisatie: Jera On Air
Nederlands 
Français 
