Gent Jazz 2025 - Van fluisterende intensiteit tot elektrische extase
Gent Jazz 2025
Bijlokesite
Gent
2025-07-15
Jasper Vanassche

De affiche van Gent Jazz bood een caleidoscoop aan stemmingen, kleuren en klanken. Wat begon met breekbare intimiteit, groeide uit tot een avond vol virtuositeit, experiment en extatische podiumenergie. Een festivaldag die het spectrum van ‘jazz’ in de breedste, meest avontuurlijke zin vierde.

Canadees singer-songwriter Leif Vollebekk opende de avond met een set die voelde als een warme omhelzing op een koele zomeravond. Zijn stem – fluwelig en melancholisch – zweefde over minimalistische pianoklanken en fijnzinnig gitaarspel. Songs als “Into the Ether” en “Elegy” klonken haast filmisch in de stille festivalweide. Zonder grote gebaren maar met oprechte emotie wist Vollebekk het publiek moeiteloos mee te nemen in zijn introspectieve universum. Een stille triomf.

Daarna was het tijd voor een radicale stijlbreuk met Mount Kimbie, het Britse duo dat ondertussen live evolueerde tot een volwaardige band. Wat ooit begon als post-dubstep, is intussen uitgegroeid tot een genre-overschrijdende cocktail van ambient, postpunk, krautrock en elektronica. De set klonk gelaagd en meeslepend. Grooves werden minutieus opgebouwd, atmosferen ver uitgerekt. De invloed van samenwerkingen met King Krule en James Blake was voelbaar, maar Mount Kimbie hield het stuur stevig in handen. Een hypnotiserend concert dat eerder naar de onderbuik dan naar de dansvloer mikte.

Anna Calvi ontpopte zich tot één van de absolute hoogtepunten van de avond. Vanaf de eerste noot was het duidelijk: hier stond een muzikant die ademt, zweet en leeft voor haar kunst. Haar gitaargeluid – tegelijk impressionistisch en Hendrix-achtig – sneed door merg en been. Haar krachtige, expressieve stem balanceerde tussen verleiden en confronteren. Calvi’s muziek is duister, haar présence op het podium is werkelijk intens en mysterieus. Songs als “Don’t Beat the Girl out of My Boy” en “Wish” bleven nog lang zal nazinderen.

Waar Calvi de zintuigen tartte, was St. Vincent een masterclass in rocktheater. Annie Clark bracht met haar nieuwste plaat ‘All Born Screaming’ een industriële energie mee die perfect werd vertaald naar het podium. Ze wisselde glamoureuze poses af met rauwe uithalen en complexe gitaarriffs. Het nieuwe werk zoekt duidelijk de grenzen van artrock en synthpunk op. Het publiek keek ademloos toe.

Ook op de kleinere podia was er heel wat moois te ontdekken. Gal Go bracht een set vol dromerige en dansbare elektronica. Thenightclub deed zijn naam alle eer aan met zwoele, nachtelijke grooves die het midden hielden tussen triphop en synthpop.

Hiqpy verraste dan weer met een emotioneel geladen set die invloeden van shoegaze en experimentele pop naadloos vermengde. En Flying Horseman, al jaren één van de best bewaarde geheimen van de Belgische muziekscène, bewees opnieuw hun klasse met een filmisch optreden vol spanning, trage opbouw en diepe melancholie. Frontman Bert Dockx sleurde het publiek moeiteloos mee in zijn bedwelmende wereld van schaduwen en verlangen.

Gent Jazz bewees opnieuw dat ‘jazz’ meer is dan een genre – het is een houding. Van ingetogen singer-songwriters over experimentele soundscapes tot theatrale rockiconen: elk optreden was een avontuur. Eén constante? Artistieke integriteit, muzikaliteit en een publiek dat tot in de nacht geboeid bleef luisteren.

Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz