Channel Zero - Ik geloof nog steeds in de kracht van een momentum. En een momentum is dikwijls iets dat je onverwachts overvalt, je ziet het niet aankomen
Moeten wij Channel Zero nog voorstellen? De band was heel succesvol in de jaren ’90, stond in het buitenland maar ook bij ons op een Torhout Werchter. Ze spraken een ruim publiek aan , ool buiten de metal scene. In 1997 trok de band de stekker eruit, maar in 2010 was er plots die succesvolle reünie waar ze de Anciennen Belgique zonder moeite enkele keren uitverkochten; het publiek was hen nog niet vergeten.
Uit de stevige albums daarop volgend bewees Channel Zero klaar te zijn voor een nieuw hoofdstuk. Het plotse overlijden van drummer Phil Baheux gooide echter roet in het eten, maar de band bleef ondanks alles toch doorgaan.
Vorig jaar zou de band hun 30ste verjaardag uitgebreid vieren, er kwam zelfs een vinyl op de markt, maar corona besliste daar anders over.
Deze zomer slaat Channel Zero terug en staat o.a. op Alcatraz Metal Fest en de Lokerse Feesten. Ook de paar optredens ter gelegenheid van hun 30ste verjaardag zullen doorgaan, in deAncienne Belgique, op 20,21 en 22 januari. 2022 (meer informatie: https://www.abconcerts.be/nl/agenda/new-date-30-years-channel-zero-1/a105J000001wd4eQAA )
Ter gelegenheid van hun 30 jarig bestaan hadden we een fijn gesprek met Franky, ook o.m. het vallen en opstaan van de band en de evolutie binnen de metal scene. Verder nog over het Channel Zero Bier ‘Turbeau Noir’ en de impact van het overlijden van Phil Baheux op de band. Tot slot nog een mening over het Italiaanse fenomeen Maneskin en de verdere toekomstplannen.
Franky, Channel Zero was al een succes in de Jaren ’90, en toch was het geen gemakkelijk parcours dat jullie hebben afgelegd. Ondanks al die tegenslagen slaan jullie je overal doorheen; waar blijf je toch die energie vandaan halen?
Als je een band maakt , heb je in principe geen plan, of toch wel muziek maken. Maar het verschil tussen een band die iets doet of een band die niets doet. Wat ik bedoel is, ik ben altijd iemand geweest die vooruit kijkt. Eens achterop kijken mag, maar dat mag niet te lang duren. Dat zorgt ervoor dat je bij tegenslagen beter aankan. Wat belangrijk is binnen dit proces is leren uit je fouten. En het anders aanpakken. Dat is een stuk de drive waarrond Channel Zero als band is gebouwd.
Als je bij een band samenspeelt , moet er ook een beetje een hoek af zijn (haha), dat ook. Maar laat het me zo stellen als je voor iemand gaat werken dat is doorgaans met een afspraak, je tekent een contract. Je moet dan een soort verhaal brengen, waar je dat contract voor getekend hebt; Bij muziek maken is dat helemaal anders. Je hebt wel een contract met een platenfirma of een eventuele boeking agent. Zelf heb ik dat nooit gehad trouwens, een overeenkomst met een boeking agent. Dit terzijde, zijn er weinig groepen of misschien op hoger niveau , die ook met elkaar afspraken maken. Je moet daarbij kunnen omgaan met de ups en de downs. We zitten ook in een genre waar er een moeilijke balans is tussen allerlei factoren, daar moet je ook rekening mee houden.
In de jaren ’90 was er een enorme spanning binnen Channel Zero, maar zonder die spanning zou de band nooit zo explosief geweest zijn. We krijgen soms het verwijt dat we hebben gekozen voor de commercie, maar dat is vanzelf gekomen doordat we plots werden gedraaid op de radio. Moeten we dan zeggen, je mag onze songs niet draaien? Dus Channel Zero heeft in de jaren ’90 gekozen voor een piste, waarbinnen we in een soort opbouw zaten. Eerlijk gezegd. Moesten we in 1997 niet gestopt zijn, want we stonden op punt om Frankrijk te veroveren, hadden we wellicht nog verder gestaan. Maar op dat moment was het binnen de band vrij complex aan het worden, en er waren ook andere o.a. financiële factoren die ervoor hebben gezorgd dat we de stekker hebben uit getrokken.
Kortom, je moet als band die drive blijven vinden om dat verhaal verder te blijven vertellen. Daar komt die energie eigenlijk vandaan om toch te blijven doorzetten. Dus gewoon blijven doorgaan, en een dosis geluk. Laat het ons daar bij houden.
Ik denk ook dat het belangrijk is dat je als band dezelfde kant blijft uitkijken, die energie naar elkaar toe is belangrijk. Anders stop je er beter mee, misschien was dit in 1997 ondanks alles toch de beste beslissing? Of zie ik het verkeerd?
Ik volg je daar wel in. Dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is tot daar toe, je hebt toch altijd een stukje dat organische nodig om je ding te blijven doen. We zaten op een punt dat niemand meer echt goesting had om er voluit voor te gaan. En dan had ik dus iets van, dan trekken we er beter de stekker uit. Als je uw drive kwijt bent, om allerlei reden wat die ook mogen zijn, dan heeft het niet veel zin om door te gaan. Ik weet ook niet of ik binnen twintig jaar dit nog ga doen, niemand eigenlijk. Laat het me zo stellen, in de jaren ’90 had ik ook nooit gedacht dat ik nu op mijn 52ste nog steeds in een metal band zou spelen. En spreek ik puur stemmatig. Ik heb een tijdje geleden stem therapie gedaan om mijn stem te leren beheersen. Daardoor kan ik nog steeds zingen zonder door de mand te vallen. Of mijn stem te veel te forceren. Ik kan nog steeds ‘Help’ brengen zonder dat ik me daarvoor hoef te schamen.
Er zijn genoeg voorbeelden van oudere bands, waarbij de zanger de klassiekers vocaal niet meer aankan. Maar die nog steeds een heel goede show neerzetten. Ik bedoel maar niemand , ik ook niet, dacht om zijn twintigste nog steeds hetzelfde te doen op zijn 50ste. Denk ik zo?
Het is vaak een advies dat ik , al dan niet uitgesproken, geef aan jonge bands. Wacht nu toch eens een jaar of vijf a tien. Dat lijkt soms heel ver. Met het ouder worden besef je dat, maar het ik blijf erbij. Jet moet gewoon de drive kunnen opbrengen om door te gaan, en dan kun je nog heel lang doorgaan eigenlijk. Het leven is aan de durvers.
Is het ook niet zo dat in de huidige tijden sommige bands de lat veel te hoog leggen, jullie zijn toch heel klein gestart en hebben met vallen en opstaan jullie naar boven gebokst? Als je de lat vanaf het begin te hoog legt , maak je het jezelf moeilijk om te groeien? Mee eens?
Onze eerste show was in de Roxy in Dendermonde. We speelden in de periode eigenlijk meer in Duitsland dan in België, doordat we op korte tijd door onze demo het verhaal daar is vertrokken; Door een samenloop van omstandigheden zaten we dus meer in Duitsland dan hier. Ook in Duitsland hebben we in een living gespeeld of de zotste dingen meegemaakt. Wat er heel gezond was aan de begin periode is , je hebt geen ervaring, je wil het goed doen, je komt soms in afschuwelijke tot absurde condities terecht waar je moet optreden. Je moet doorzetten, en hebt niemand anders dan elkaar. Positief voor ons was dat we speelden met groepen die 1000 tot 5000 man trokken, die bands zetten de zaal dag op dag op zijn kop. Bij ons stonden er circa tien te headbangen (haha). Het is dus belangrijk dat je dag op dag, op dag dat podium opgaat en blijft doorzetten. En daar leer je uit. Als je die groepen op graspop in de metaldoom, die via Redbull hun podium plaats hebben verworven, ziet aantreden zie je dat die condities zoveel beter zijn dan wat wij in de begin periode hebben meegemaakt. We hadden ook plezier en leute.
Ik geef nog zo een absurd voorbeeld, we hebben ooit in Spanje gestaan met Exhorder. We kwamen in een dorpje terecht waar we met onze bus bijna niet binnen geraakten. In de zaal toegekomen bleek er een metal dag voor kinderen te zijn. We hadden iets van ‘wat komen wij hier in godsnaam doen’. Tegen de avond stond er nog circa vijftien man in de zaal. Eigenlijk was dat gewoon de helft van Exhorder plus hun roadie en zo. Exhorder riep als wij speelden, en visa versa (haha) om maar te zeggen, dat zijn belangrijke momenten die je niet alleen bij blijven. Maar daaruit hebben we ook geleerd dat je niet plooit of je moed laat zakken. Dat opklimmen, door in de meest absurde momenten ons ding te doen, was zeker belangrijk.
Waar ik het ook zou willen over hebben, 30 jaar Channel Zero. Als je de evolutie bekijkt, je zegt het zelf in de jaren ’90 was het heel anders dan nu om op een podium te staan, is het nu dan zoveel verbeterd of zo? Hoe zie je de evolutie door de jaren heen?
Er is een stukje een technische verbetering. De invulling is beter, voor een band is dat een dag en nacht verschil. Toen we in die tijd onze in ear - installatie huurden koste dat enorm veel geld. Op rock Ternat is ooit eens de Politie binnen gevallen om die apparaten in beslag te nemen. We zaten op dezelfde frequentie als de Politie (haha). Nu is dat allemaal beter geregeld met die frequenties en zo. En dat is dus wel positief. Maar langs de andere kant. Mis ik soms een klein beetje, organisatorisch dan, de pure Rock-’n-roll.
Als je nu ergens komt moet je een bandje hebben en als band voortdurend dat bandje tonen, alsof je met de kassa gaat lopen (haha). Ik snap dat wel uiteraard, alles is duurder en complexer geworden. Maar toch vind ik het soms spijtig dat het allemaal zo drastisch braaf is geworden eigenlijk. Want een klein beetje rock-’n-roll brengt toch een soort spirit met zich mee, seks-drugs-and rock-’n-roll is het niet meer. En dat is een beetje spijtig.
Vooral voor jonge groepen, ze moeten al op zoveel letten en dan worden ze nog met regeltjes geconfronteerd die soms absurd zijn voor woorden. Ik heb het allemaal beleefd, moet dat? Nee, maar het is gewoon jammer voor jonge bands dat alles zo binnen een keurslijf zit. Een voorbeeldje is de partner, je mag niet vergeten dat die even belangrijk is. Want die heeft het lief en leed meegemaakt van haar vriend de muzikant, en als die dan de kans krijgt om op Graspop te staan moet die partner langs voor binnen komen en mag niet mee.. dat zijn zo dingen waar ik me wel in erger ja. Een beetje rock-’n-roll? . Het mag precies niet meer zijn, en niet alleen in de muziek ook in het dagelijkse leven, en dat mis ik toch wel de dag van vandaag.
Ik heb soms ook het gevoel dat de media daar op in springt. Je hebt het voorbeeld van Maneskin , die Italiaanse band die Eurosong festival heeft gewonnen, er wordt gefocust op het feit dat hij gesnoven heeft (wat niet zeker is) maar ik heb het gevoel dat de maatschappij veel preutser is geworden, deels door de sociale media?
Hij heeft volgens mij niet gesnoven, en als dat wel zo was wat dan? Trouwens , het zotte is doordat de media enkel daar op uitspeelt krijgt Maneskin plots kansen om overal op te treden, als markering truc kan dit wel tellen dus. Het was de beste reclame die ze konden krijgen. Ik hoop alleen, en dat is ook aan het gebeuren. Die band heeft een platform gekregen en door zoiets er gewoon een laag kunnen bovenop leggen. Ik vind het ook super wat ze doen, dat is waar het bij rock-’n-roll om draait , en dat doet Maneskin dus zeker. Callier mag dan wel zeggen ‘de vak jury heeft het goed gedaan voor ons’. Alsof de mening van het publiek niet meer telt? Het bewijst dat er een publiek is die nog steeds op zoek is naar die rock binnen de muziek, waardoor deze band terecht heeft gewonnen. Als die band gescoord heeft omdat mensen daarvoor kiezen vanuit hun rock hart? Als je enkel afgaat op de mening van de vakjury kom dan eens naar de echte wereld zien.
Dat is met mijn bier hetzelfde . als mensen het niet goed vinden, moet ik dan zeggen ‘maar in dit boekje zeggen de specialisten dat dit het beste bier van de wereld is?’ Nee, de mening van de mensen is het belangrijkste. Dus ja die Italiaanse band bewijzen dat er dus nog mensen zijn die nog verder kijken dan het pure keurslijf. Moesten ze in 1969 bij Woodstock enkel gefocust hebben op drugs en dergelijke bekijken? Nee want Woodstock heeft gezorgd voor een fantastische drive naar zoveel bands toe in die tijd.
Ik vind een band als Maneskin, en ook Lordi indertijd, iets gedurfd doen waarop sommige bands jaloers zijn dat ze het zelf niet hadden gedaan. Er zijn zo nog voorbeelden genoeg zoals Slipknot, daar werd ook wat lacherig gedaan over die maskers maar veel bands hebben nu iets van ‘hadden we dit concept maar bedacht’. De beste stuurlui staan nog steeds aan wal…
Ik bekijk Maneskin vermoedelijk van een iets te oppervlakkig, gehypet vanuit commercieel oogpunt?
Die band is niet met dat een nummertje plots naar boven gekomen, die zijn al enkele jaren bezig. In mijn ogen als je Maneskin niet goed vind, kun je Rammstein ook afbreken. Wellicht leunt dat iets meer aan bij de rock-’n-roll gedachte van Metal. Maar basicly is dat ook heel simpel en oppervlakkig. Wellicht heeft de zanger van Rammstein een stem die kindjes bang maakt (haha). Kijk, ik ga nog steeds graag naar een concert om mee gevoerd te worden in een trip, om maar een voorbeeld te geven toen ik de laatste keer Tool zag had ik iets van dit is te perfect, alsof een bandje wordt afgedraaid op het podium. Waardoor er geen verrassing meer inzit. Zo gecontroleerd dat de ziel eruit is. Ik snap dus de technische kant belangrijk is, maar muziek moet ook een beetje kunnen leven. Binnen het maken van muziek op het podium mag wel eens iets verkeerd lopen of zo. En dat heb je met een band als Maneskin dus wel nog, dat verrassen en dat speelse. Dat vind ik nu eenmaal belangrijk. Maneskin is de max ! Punt
Dat vind ik dus ook het mooie aan Channel Zero eigenlijk, dat jullie na al die jaren dat speelse niet uit het oog zijn verloren. Of jullie nu voor tien man of tienduizend staan.
We hebben al goede shows gehad, mindere en betere. Om maar te zeggen, toen we Phil verloren zijn hebben we daar lang over gedaan om die drive terug te vinden, ook al speelden we nog steeds verder. Terwijl de ouders van Phil zeiden om niet te stoppen. Ik ga nooit dat moment vergeten, het eerste concert na zijn overlijden was in Club 69, er zijn beelden van. Ik herinner me nog, we beginnen met de show, alles was goed en we beginnen eraan; We spelen Dark Passenger, voor het eerst met een andere drummer, ik draai me om en zie Seven spelen en ik was volledig de kluts kwijt. Op dat moment zou je kunnen zeggen, ben je niet professioneel genoeg? Maar dat is bijzaak op zo een moment. Wat ik maar wil zeggen, we hebben toch een paar jaar nodig gehad na het overlijden van Phil om terug die vibe te vinden. Tegen mensen die zeggen ‘je bent professioneel’ kan ik enkel zeggen; Beleef het eens, en loop er eens door… Dat speelse waar je het over had, waren we dus toen wel even kwijt, maar dat is ook niet zo verwonderlijk na zoiets te hebben meegemaakt.
Inderdaad als alles goed begint te draaien, is er een volgende mokerslag, het onverwachte overlijden van Phil Baheux? Hoe overleef je zoiets als band? Want je hebt toen getwijfeld om de stekker volledig uit te trekken?
Er zijn twee aspecten die een grote rol hebben gespeeld in die beslissing om door te gaan. Het eerste aspect zijn de ouders van Phil, ik kende die mensen wel maar had ze nog niet echt veel gezien. Dat is ook logisch je bent voortdurend met je band maten op de baan. Die mensen hadden direct al iets van ‘je gaat er nu toch niet mee stoppen’ Dat was op de dag dat hij overleden was, en dat moesten we toch even verwerken. De week daarop hebben we heel die begrafenis gedaan, we hebben ook gespeeld in de kerk wat best heftig was. Maar zijn ouders zijn dus continue blijven erop hameren om door te zetten. Het feit dat zijn ouders daar zo achter stonden, is een reden geweest om toch door te gaan. Alles lag trouwens op de plank om een nieuwe plaat ‘Kill All Kings ‘‘uit te brengen. En toen is Roy Mayorga van Stone Sour ons te hulp geschoten. , die goed bevriend is met Mikey. Hij zei ons dat hij er even wilde naar luistern en opnemen voor ons, en dat hij ons niet zou ontgoochelen. We hadden toen iets van ‘’man je staat in de top tien van beste drummers ter wereld ‘’ (haha). Je moet het zo zien eigenlijk was het na onze reünie in eerste instantie niet de bedoeling om platen uit te brengen, die platen zijn ontstaan uit een samensmelting van absurde momenten in ons leven. Het lijkt bijna een rode draad doorheen Channel Zero zelfs. Dingen die ontstaan door absurde momenten (haha). Het hangt zelfs aan de band geplakt als het ware, het verhaal blijft gewoon knotsgek, maar dat moet gewoon zo zijn. Maar het typeert Channel Zero. Meer nog ,moest het ooit niet meer zo zijn dan zal het vermoedelijk gedaan zijn met Channel Zero (haha) Het doet me denken aan een tekst van U2 – heiligschennis tijdens dit interview haha – uit een tekst van Achtung Baby, "you're an accident waiting to happen" ”ik kan het gewoon iet verklaren. Maar het is net die samenloop van zulke omstandigheden dat er dus voor heeft gezorgd dat we ook toen zijn doorgegaan.
Blijf nog maar rustig doorgaan met georganiseerd chaotisch zijn. Vorig jaar bestond Channel Zero 30 jaar, helaas was er niet veel vieren bij. Halen jullie dit nu in? Er is een vinyl uit gebracht dacht ik?
Er is inderdaad een vinyl uitgebracht, die we eigenlijk vorig jaar in oktober zouden hebben voorgesteld. We hebben zelfs nog getwijfeld om het te doen. Dat was ook weer zo een absurd verhaal. Maar uiteindelijk hebben we het toch gedaan en in principe in januari 2022 stellen we het voor in Ancienne Belgique (Info: https://www.abconcerts.be/nl/agenda/new-date-30-years-channel-zero-1/a105J000001wd4eQAA ) Hopelijk toch, want met die delta variant van het virus weten we nooit. Er staan dus enkele shows gepland in AB en ik ga er vanuit dat het dan gebeurd. Het is de bedoeling dat we daar een variant brengen van oude nummers, zoals we op Alcatraz doen, gecombineerd met nieuwe nummers zodat er een soort evolutie te merken is over die dertig jaar gespreid. Maar ja het COVID verhaal heeft al stokken in de wielen gestoken, dus ja.. Ik ben voorzichtig positief dat het doorgaat.
Jullie treden deze zomer op o.a. Alcatraz en de Lokerse Feesten, eindelijk live. Hebben jullie opgetreden ondertussen?
Nee, Seven woont in Texas en Mikey in LA. Dus ja, we hebben al achttien maand of zo niet meer samen gespeeld. Nu zijn we volop aan het repeteren en volgende week beginnen we eraan. We staan op 25 juli op Werchter in principe. En inderdaad dus ook Alcatraz en Lokerse Feesten. Het is allemaal zeer spannend want je moet eigenlijk zeer kort op de bal spelen nu, met dat virus en die versoepelingen en maatregelen allemaal.
Ik heb veel live streams gezien de laatste tijd, het zal nooit hetzelfde zijn, maar vooral viel me op dat er bitter weinig metal bands die weg zijn opgegaan. Is daar een reden voor? En wat is je mening over dit fenomeen?
We zijn er niet aan begonnen doordat we te ver uit elkaar wonen, als je zoiets moet fixen rekening houdende met het tijdverschil bijvoorbeeld tussen hier en bijvoorbeeld Texas, dat is haast een onbegonnen zaak. Bij bands als Metallica hebben budget en zo genoeg om dat te doen, maar ik vind het niet erg. Iedereen die op zijn honger zit moet maar wachten tot we live optreden.
Hoe heb je als band, muzikant en mens deze tijden overleefd? Ik heb van artiesten vernomen dat het zelfs een zekere rust bracht waardoor ze meer konden componeren
Nee, niet echt. We hebben geen nieuwe opnames gemaakt eigenlijk. Ik heb hier wel mijn zwembad gelegd (haha) grapje . Ik was vooral druk bezig met mijn bier te promoten. Je mag ook niet vergeten, iedereen binnen Channel Zero heeft quasi een job naast de band. We hadden daar onze handen aan vol eigenlijk, waardoor van componeren niets in huis is gekomen. En wat platen maken betreft? Ik vind het fantastisch om in de studio te zitten, en doe het graag. Maar je mag niet vergeten dat kost enorm veel energie en tijd en geld. Het zou wellicht anders zijn moest ik niets anders te doen hebben uiteraard, maar dat is niet zo. Platen maken heeft bij veel te maken met een momentum . Als ik er niet in zit in die vibe, lukt het gewoon niet. De laatste paar weken merk ik wel dat ik weer wat teksten aan het verzamelen ben en zo. Kijk ik schrijf puur op het gevoel, als ik het voel schrijf ik het op, kan ik er iets mee aanvangen schrijf ik het op. En als dat komt kan ik daar wel heel hard in gaan.. maar dat is met die COVID zeker niet het geval geweest.
Geen nieuw platenwerk dus voorlopig. Wat zijn dan wel de verdere toekomstplannen voor 2021? In zoverre dat er plannen kunnen worden gemaakt want de cijfers stijgen weer
Nieuw platen werk zal eerder voor volgend jaar of zo zijn, je moet weten nieuwe muziek promoten is niet zo simpel. Het is ook niet gemakkelijk om nog gedraaid te worden op de radio en zo. We zijn nu dus bezig met dat 30 jarig bestaan te vieren en daar dus iets rond te doen.
Ik pik even in, het is moeilijk om nog gedraaid te worden op de radio en zo, heeft het met die vergaande streaming (spotify en zo) nog zin om nieuw platenwerk uit te brengen eigenlijk?
Ja en nee. Omdat je als band toch iets wil brengen. Het is natuurlijk niet simpel om te blijven evolueren, we willen niet klinken als de eerste plaat van Channel Zero maar dat wordt helaas soms verwacht Ik doe echter aan muziek omdat ik iets de max vind, en ik kijk dus vooruit zoals ik al heb gezegd. Dus ja, omdat je graag toch wil blijven iets nieuw doen. Maar ook nee, omdat heel die business zo is veranderd. Onlangs heb ik er nog een discussie over gehad. Waar de persoon Spotify ophemelt. Dat kan, maar wij hebben daar als band niets aan. Vergelijk het met een job die je elke maand doet, en dat ze na zes maand zeggen dat ze je ervoor gaan belonen. En dat je daar amper 15 euro of maximum 45 euro voor krijgt. Veel mensen hebben het niet door dat het zo gaat en je er zo weinig voor krijgt. Iedereen wil naar de maan, de vraag is met welke raket. Als je de kans krijgt om Eurosong te winnen, en overal te worden gedraaid om nog eens op Maneskin terug te komen, dat is fantastisch voor die gasten. Dat zijn gouden kansen die je met beide handen moet grijpen in deze tijden als muzikant. 95 % van de gemiddelde muzikant moet er de dag van vandaag echter iets extra bij doen, of komt er niet.
Is dat ook niet een beetje een Belgisch fenomeen dat het voor een Belgisch muzikant moeilijker is dan voor een Engelse of Amerikaanse band? Om maar te zeggen. Jullie hebben in het buitenland gestaan en mogen toch gezien worden als een van de meest succesvolle Belgische metal bands, en toch steenrijk worden en Wembley uitverkopen zit er niet in. En toch moet een band als Channel Zero totaal niet onderdoen voor de groten op aarde; Heb je een verklaring waarom het voor een Belgische band zo moeilijk is om echt door te breken? Of zie ik het verkeerd?
Wat wel zo is, Geografisch gezien is het in ons nadeel. Als je in uw thuisland enkele nummers maakt die redelijk succesvol zijn en je kunt zes maand op tournee gaan, in zalen waar je voor gemiddeld 1000 tot 6000 man kan optreden. Dan kun je met dat optreden in eigen land een soort inkomen vergaren. Maar hier in België ‘Big in Belgium’. Trouwens dat is niet alleen binnen metal, bands als Arsenal of Goose zijn ‘Big in Belgium’. Die hebben het zeer moeilijk om in UK hun teen tussen de deur te krijgen. We hebben dat ook allemaal gedaan, maar daar van leven is een ander paar mouwen. Geografisch gezien is België dus te klein om echt iets te kunnen betekenen. Als je als Belgische band geen land als UK, Duitsland of Frankrijk kunt inpalmen? Wordt het moeilijk. Er zijn bijvoorbeeld veel Duitse bands uit de jaren ’80 die hun verhaal nog enkel puur op Duitsland doen, omdat het gewoon een groter oppervlakte is. Op zulke verhalen kun je ook uw verhaal doen draaien. Wijzelf stonden , zoals ik daarnet heb gezegd, wel op het randje om door te breken in Frankrijk in 1997. Arno heeft dat bijvoorbeeld wel gedaan, en heeft dus zijn verhaal kunnen doen in Frankrijk. En daardoor krijg je wel een financieel verhaal. Maar gemakkelijk is dat dus niet om internationaal door te breken.
Is het ook niet een beetje een typische Belgische mentaliteit dat we te weinig chauvinistisch zijn? Ik geef maar een voorbeeld van een interview met Erwin van FireForce die me vertelde , als ze in eigen land spelen voor een middelmatige Amerikaanse band spelen ze in het voorprogramma van die band, als ze in Duitsland spelen ook; Wacken bijvoorbeeld. Daar sluiten Duitse bands het festival af. Om maar te zeggen, zijn we niet wat sceptisch voor eigen kweek denk je?
Dat gaat dikwijls over contracten, over prijzen en afspraken die worden gemaakt. Over hits of populariteit, daar kun je niet veel tegenover brengen. Het is ook zo als je Ozzy op uw festival zet ga je die niet om 16u laten spelen. Ik denk trouwens doordat er nooit een echte doorstroom is binnen metal dat sommige organisaties met een probleem gaan zitten als die Iron Maidens, Judas Priest en Earosmiths gaan wegvallen eigenlijk, want de opvolging zorgt niet voor uitverkochte festivals van 50 000 man. Wacken heeft het voordeel dat ze hun concept gewoon hebben kunne baseren op ‘eigen kweek’. Festivals als Graspop en dergelijke hangen veel af van Live Nation toestanden. Er is een headliner, die wordt geboekt en je moet er twintig andere bijnemen. Daardoor zit je met steeds dezelfde bands die terugkomen. Daardoor is het ook moeilijk om als Belgisch band daar nog tussen te komen. Dat is gewoon de macht van het verhaal en de sterkste eigenlijk.
Ik vind het eigenlijk wel een boeiend onderwerp. Ik moet toch toegeven als je het hebt over ‘een concept’ dat een festival als Alcatraz dat wel doet, een eigenzinnig concept op poten zetten met enorm veel Belgische bands en headliners die subtoppers zijn maar wel mogen afsluiten. Dus het kan wel?
Dat klopt, zei doen dat ook in eigen beheer en zijn minder afhankelijk van live nation. Waardoor ze dat zo kunnen invullen, dus ja dat klopt Alcatraz heeft dat concept zeker goed begrepen. Met COVID kun je het ook niet vergelijken, want je kunt niet alles boeken natuurlijk. Het is nog steeds heel simpel, klant is koning en als je veel volk op uw terrein hebt kun je u meer permitteren. Er zijn echter festivals die niet anders kunnen dan naar Live Nation bellen om toch wat volk te krijgen. Het is ook zo dat Alctraz Metal Fest vermoedelijk met sommige bands rechtstreeks contact heeft, dat scheelt ook veel. In veel gevallen is dat gewoon niet zo. Dus ja het is niet altijd even gemakkelijk voor een organisator.
Laten we het ook eens over Channel Zero hebben ?. Heb je na al die jaren het gevoel dat je alles hebt bereikt, of zijn er nog ambities ?
Je hebt daar een punt, doordat we dat lang traject gedaan hebben . bekijken we veel dingen ook van een andere kant. Door er zo lang in te zitten, zie je genres veranderen en zo. Hoe festivals en percepties veranderen. Dus ben je geneigd , als je u omdraait, ziet wat je hebt gedaan. We kunnen ons dan afvragen, kunnen we dat verbeteren? Ik zie eerlijk gezegd Judas Priest ook geen ‘breaking the Law’ meer uitbrengen, of Metallica ‘Ride the Lighting’,ze hebben het geprobeerd maar het lukt niet en het hoeft niet ook. Ik geloof, en dat heb ik daarnet tal aangehaald, nog steeds in een momentum. En een momentum is dikwijls iets dat je onverwacht overvalt, jet ziet het niet aankomen. Waarbij je ook niet snapt wat dat vijf of tien jaar geleden voor u heeft betekend. We hebben zoveel momenten meegemaakt, zoals in 1995 Torhout. Dat was gewoon een absurde situatie We waren op tour met Pro-Pain, die tour wordt op de eerste dag afgebroken omdat we de bus die ons beloofd was niet gekregen hadden. We moesten er wel voor betalen, maar waren op dat moment assertief genoeg om dit te weigeren. Om maar te zeggen. Een momentum is belangrijk, dus zolang die er komen blijven we gewoon doorgaan op deze weg. Dus hebben we na al die jaren alles al bereikt? Misschien, maar als dat voornoemde momentum zich aandient ben ik de eerste om te zeggen ‘let’s go’ maar ik doe het niet meer op commando. Als het klopt, als het goed aanvoelt en de vibe juist zit dan ga ik er gewoon voor.
Voor mij mag je nog vijftig jaar doorgaan, maar wanneer is het voor jou genoeg geweest of zeg je ‘hier stopt het’ of ben je daar niet mee bezig?
Ik ben daar eigenlijk niet mee bezig. In die zin dat als ik, zolang ik het performance wise kan brengen, ik gewoon blijf doorgaan. Zoals ik zei zolang die vibe goed zit, houdt ik er niet mee op. Ik maak me daar ook geen zorgen in, het is gewoon in ups en downs. Het komt gewoon niet in mijn gedachten op eigenlijk.. Het heeft gewoon te maken met passie, je bent in dat verhaal beland op die manier. En ik hoop dat dus op mijn 80ste nog steeds te doen. dus die ambitie is er op dat vlak zeker nog steeds
Heb je nog een advies aan jonge beginnende bands die in de voetsporen van Channel Zero willen treden?
Kort en bonding, volg uw gevoel, volg u passie . Denk na, maar denk ook niet te diep over alles na. Want de dag van vandaag moet je gewoon met zoveel dingen rekening houden. Dus ik denk nog steeds dat het te maken heeft met een gevoel, drive en passie die je aan boord moet leggen, voortdurend eigenlijk zonder op te kijken .Ik zeg dat ook tegen mijn dochter. Als je bij voorbaat zegt dat je die berg niet kunt beklimmen, ga je inderdaad nooit boven geraken. Durf dus risico’s nemen, binnen je mogelijkheden. Daarom ondersteun ik ook die Red Bull concerten reeks waar jonge bands vol passie in een soort repetitie kot zoals wij dertig jaar hun ding staan te doen. Gewoon blijven doen dus! Aan jonge bands kan ik dus alleen maar zeggen, blijf dromen. Als je niet meer mag dromen, wat mag je dan wel nog? Straks moeten we nog betalen voor de lucht die we inademen.
Laten we dit interview met deze gevleugelde woorden afsluiten Franky. Ik hoop je spoedig nog eens live te zien, veel succes met het vieren van jullie dertig jarig jubileum.
Femi & Made Kuti - Afro-Beat is, if you like it are not, intellectual exclaim. It makes you think, it makes you brainstorm about things. That’s what Afro-Beat is about
Fela Kuti, the founder and godfather of Afrobeat, died of AIDS in 1997. His sons Femi and Seun are walking their father's musical path, keeping the scene alive. Recently, the eldest, Femi, released a double album with his son Made under 'Legacy +'.
'Legacy+' features new work by Femi Kuti, 'Stop the Hate', and his son Made's debut, 'For(e)ward'. The review of this double record you can read here
We also had a interview about this release and other plans
Congratulations on the latest release …What is it like to follow in the footsteps of an iconic figure like Fela Kuti?
Femi: For me he was just my father, I have much respect for what he did. I’m just living my live, and do what I have to do in my live. I’m not busy with follow his footsteps or something like that.
‘Follow your own steps in live’, I found out in the double album too. There are many generations doing there pretty own thing with Afro-Beat, what’s your opinion about that?
Femi: People like the creation of Afro-Beat and I follow it, I’m happy about how things change to. I’m fine with that.
Over the years you have also seen a lot of changes into this Afro-Beat music style , what do you think is the biggest change over the years?
Femi: There are sure some changes, into some directions. But I don’t see any drastic evolution into the Afro-Beat style since what my father Fela did. There is sure an evolution into artists who made Afro-Beat sound more pop. But that’s not where real Afro-Beat is about. The melody , the beat it’s become a little more pop. I like that, but it’s not a big evolution from what my father did.
Made: Evolution is a very diversion objective. It’s like my dad said if you listen critically you maybe find it’s not like before. If you talk about musicality , then there is a necessary evolution in commercial way of play Afro-beat. Back in the 80’ s and ‘90’s my dad did something with Afro-Beat that never was done before. Making it more technological or more Funky. He sure press the lines of Afro-beat. To rhythm , harmony and things. In my opinion a evolution is a progress. Not necessary change it, but respect for what have been and try to prepare it for the future.
You said something about ‘Commercial’ but is Afro-Beat made to become commercial? I don’t know
Femi: Some things I did in the past where commercial, but most of them where political track. You can be commercial, but people who followed Fela will always wonder where is your concern about humanity. I think that’s still important into Afro-Beat music, even today; Afro-Beat is, if you like it are not, intellectual exclaim. It makes you think, it makes you brainstorm about things. That’s what Afro-Beat is about. It makes you question, it makes you even question your existence. Afro-Beat is not just about selling music, the message is very important into Afro-Beat. Music, also jazz or classical music, it gives you space as individual to find yourself. Too even question yourself. And that’s also what’s Afro-Beat is about. We find solutions to our problems, musically and lyrically thanks to Afro-beat. That’s the difference between pure commercial, and compose the art of music.
Made: I follow my father in this. It’s been a job into musicality. I found this with my father and uncle, there are a few exceptions. Afro-Beat bands who play this music style more intentionally. The nature of Afro-Beat was dance and groove. Help you to find something that reflect the inner thoughts of the composer. I find out there is a change going on, that I not like that much. And that makes me feel sad. Because that intentionally into Afro-beat and tell the story is important.
When it comes to Afrobeat, the link is quickly made to Reggae, there are points of contact, but what are the big differences?
Femi: Reggae in the beginning was very political, it was even an revolution. And later it become very commercial. That’s pity because there is more in live then that, it’s important to keep you integrity . I understand the need to survive as artist, but the importance of concern about what’s going on in the word is more important.
Let’s talk about the double album. What strikes me the most, in my opinion, ‘Femi emphasizes governance, politics and the political elite’;’Made deals with interpersonal social problems’ .
We should see those problems as a symptom of bad governance and their systemic rot. is that statement correct?
Femi: Yes that is correct
Made: My father and my grandfather are my biggest musical inspiration. When I was writing I couldn’t find to sing about, that they not have sing about. When I was writing my album I was reflecting about how I was raised. What I been guided into. I had a lot of freedom of course. My dad was always present to offer me advice. It’s a very personal album about knowing what you compilations and compassions are, for me personal than. You knowledge of yourself. But again that also was inspiration from my father. The way I think about the subjects in my songs are in that way not this much different then like It was in the ‘70s ,’80s or ‘90s.
We have to be grateful for people like Malcolm X, Martin Luther King, You father, great people like this. And men and women, we don’t even know their names who have fought for them as well. And also Muhammad Ali, Bob Marley. But there is still a long way to go after all this year. You never felt like giving up?
Made: If we do give up, than everything where we fighting for is lost. The idea you fighting for you is more we fighting for the future. The culture that we want to guide our children into, that’s still important. We are here and want to building a better country for our future. That was where Malcolm and my father or grandfather where fighting for, and I still need doing it. So if we don’t keep doing it, then the fight is lost. There must always been that little flame, against the system.
Femi: What’s important to, it’s a human problem. Wherever you are, you never have 100% freedom , and that system we keep protesting against. Some people talk about slavery, but if you honest, you have a job doing for a boss? Can you say you complete free? No. And that’s why I say, it’s not only a African problem, it is a Human problem all over the world. Soo, we need to keep protest against that system, especially for the future. Like Made said.
I agree. Another thing about the record. How were the main reaction on this record?
Femi: We got very good reviews, positive to.
Made: I agree, we were happy with all the nice reviews so far.
After all this years, you still have ambitions or goals (end goals if you like?)
Femi: My Priority is my children. I still want to play music, and keep compose. I have a lot time to practice, to develop myself as musician, I still do after all this years. I still want to create a couple albums, maybe four or five or some. But my priority firs is my family.
Made: Finding a way to keep being creative, in a way that I can be satisfy about myself.
Thx for the conversation!
Lili Grace - Muziek blijven creëren, die vooral het buikgevoel van de mensen aanspreekt is ons belangrijkste doel en ambitie
Donkere tijden die zorgen voor vertwijfeling en pijn, maar ook een sprankeltje hoop bieden, is de rode draad in de sound van Lili Grace . In het kader van 'Great Gigs in the Park' traden Lili Grace op in het mooie park nabij De Casino, Sint-Niklaas.
We waren er ook bij en schreven hier
We hadden een fijn gesprek met de zusjes Dienne & Nelle over die plaat, de live optredens en de verdere toekomstplannen.
Het verhaal hebben jullie al honderden keren verteld, maar met het debuut ‘Silhouette’ kruipen jullie in de huid van twee jonge meisje die geconfronteerd worden met een trauma , het ongeluk van jullie broer? Hoe is het idee ontstaan
Het is heel vanzelf gegroeid, we hadden wel ideeën die naar voor kwamen en waren al een tijdje bezig om rond dat onderwerp ook iets te doen. Het is dus eigenlijk allemaal heel spontaan gekomen, en niet per se van ‘nu gaan we daarover iets schrijven of zo’, maar het ongeluk en hoe we er als kind mee omgingen, sloot wel aan bij die ideeën in ons achterhoofd eigenlijk.
Het is niet zo dat deze plaat een manier is om dit trauma een plaats te geven?
Nee, dat wordt door sommige media zo naar voor geschoven, maar is niet zo. We hadden dit trauma voordien al verwerkt. We maken het er dus wel van, maar die verwerking is er dus eigenlijk in het verleden al geweest. Laat het ons zo stellen. Meer nog, eigenlijk was het net doordat we dit al hadden verwerkt dat we deze plaat konden maken. Dus eigenlijk geheel het omgekeerde van wat soms naar voor wordt geschoven. Als we het niet hadden verwerkt hadden we dit emotioneel niet live kunnen brengen bijvoorbeeld, dat zou niet zijn gelukt. Nu dus wel daardoor.
Dat is iets dat me zowel op de plaat als live opvalt, dat er ingetogen songs zijn die je tot tranen toe bedwingen, én soms zijn er zelfs springerige vreugde dansjes, een baken van hoop; is hier bewust gekozen voor die aanpak?
Dat sluit gewoon aan bij het thema. Enerzijds die vertwijfeling in sommige songs, maar ook hoe we dat sprenkeltje hoop zien verschijnen. Dat heeft allemaal te maken met hoe we het toen als kind beleefden, en dat wilden we dus ook uittekenen in de songs. Er is zoveel contrast in je leven op zo jonge leeftijd, dat er letterlijk van alles op je afkomt, eigenlijk zijn we als heel jong kind daardoor veel te snel geconfronteerd geworden met volwassenheid. Dat speelt ook allemaal een rol daarin, en ook dat hebben we willen verwerken zowel op plaat als live, vandaar ook die uiteenlopende contrasten van ingetogen naar springerig.
Naast vertwijfeling, schuilt er ook een soort schuldgevoel (als ik dat zo mag en kan noemen) bij sommige nummers, klopt dit?
Dat schuldgevoel is er eigenlijk tot op de dag van vandaag nog altijd. Maar binnen een andere omkadering als toen. Het idee van wij kunnen alles, wij kunnen ons leven opbouwen en gewoon dingen doen daarmee terwijl ons broer dat nooit zal kunnen. Dat knaagde toen, en dat knaagt eigenlijk nog steeds. Dat keert eigenlijk dus terug in alle verschillende fases in ons leven, dus nu nog steeds eigenlijk.
Begrijpelijk, ook al is dat schuldgevoel voor niets nodig uiteraard. Hoe is het met hem eigenlijk ondertussen? En hoe reageert hij op deze plaat?
Uiteraard is dat niet nodig, iedereen zegt dit , maar je kunt het gewoon niet uitschakelen. Hoe het met hem gaat? Hij heeft er een blijvende handicap aan over gehouden, maar ondanks dit gaat het vrij goed met hem. Met soms uiteraard ook minder goede momenten, straalt hij vooral veel positiviteit uit. Onze broer is vooral trots dat wij hierover een plaat hebben gemaakt. Hij staat er volledig achter.
Het is dus een heel persoonlijke plaat over pijn en verdriet, maar jullie stralen ook hoop uit, alsof er altijd een zon schijnt aan het eind van de tunnel, zoals vandaag toen jullie begonnen, was het net gedaan met donderen en onweer en toen kwam de zon er door, dat stralen jullie ook uit met jullie muziek. Is dat bewust dan?
Dat is niet bewust zo gedaan eigenlijk. Het is gewoon zo gegroeid, het is wel leuk dat het je opvalt. Onderhuids hopen we wel dat dit deze indruk op mensen maakt, binnen die vertwijfeling dat baken van hoop bieden. Het is ook iets dat we hebben geleerd uit dat ongeluk eigenlijk, dat er altijd een zon schijnt achter die donkere wolken en we daarin moeten blijven geloven. Als je dat hoort in onze muziek, dan zijn we onbewust in onze opzet geslaagd.
Gaat “No God” over het feit dat jullie er niet in geloven? Hoe sta je tegenover spiritualiteit?
Nee, het is eerder gelinkt aan dat schuldgevoel van voorheen, (niet dat we niet geloven in iemand die ons gaat helpen hierboven.) “Saints” is gelinkt aan het kapelletje waar we altijd naartoe gingen. Het is een intense song waar we wilden uitbeelden hoe we zo snel in de grote mensen wereld werden gedropt van het ene moment op het andere, het besef dat het leven zo fragiel is ook. Dat speelt ook allemaal mee. Daar is “Saints” eerder aan gelinkt. En het besef dat er boven niemand is die je kan helpen.
Er schijnt eigenlijk ook iets spiritueel, iets sprookjesachtig en mysterieus in jullie muziek uit, vind ik. Klopt dit?
Ook hier is het weer niet bewust, maar eerder onderhuids dat dit naar boven komt eigenlijk. Het is maar hoe de luisteraar het beleeft. Het is wel positief dat je dit allemaal hoort in onze muziek, dan zijn we in onze opzet geslaagd.
Ik denk dat het ook muziek is die je niet moet horen maar vooral moet voelen. Maar die gevarieerde aanpak, dat experimenteren, werd daar bewust voor gekozen, of ook niet?
We houden beiden wel van variatie binnen de muziek, en ook van stevig uitpakken zijn we niet vies. Het is dus wel zo dat contrast tussen dat speelse en ingetogen is wel typisch aan ons, dus ja daarvoor kiezen we dan wel heel bewust. Ook experimenteren daarmee is een rechtstreeks onderdeel ervan. Als je het dus zo bekijkt, is dat dus wel een bewuste weg die we volgen. Dat heeft dus alles te maken met het concept waarrond deze plaat is geboetseerd.
Jullie kruipen terug in het kind dat jullie waren, is dat niet moeilijk als volwassene?
Op zich niet echt. Er zijn ook veel beelden gemaakt met een home camera. Daar kunnen we terug naar kijken om herinneringen naar boven te brengen. Bij sommige nummers hebben we het gemakkelijk, sommige nummers vallen ons daardoor zwaar. En dat zie je dus ook aan onze podium act, die verschillende contrasten. Die halen we dus uit die beelden die we terugzien, en die herinneringen naar boven brengen. Het is vooral zo mooi dat we als zussen intens daar kunnen mee bezig zijn, en op zoveel vlakken diezelfde richting uitkeken toen we echt klein waren en dat nu ook nog steeds het geval is. Dat is toch wel uniek eigenlijk.
Zitten jullie qua interesse van muziek ook in dezelfde lijn dan?
In grote mate wel eigenlijk. Dat is ook wel bijzonder.
Hoe waren de algemene reacties op de plaat feitelijk?
De plaat is heel goed onthaald, heel mooie recensies en zo. We zijn daar super blij om natuurlijk. We zijn ook blij dat we de plaat nu ook live kunnen voorstellen.
Het is ook een meesterwerk geworden. Na zo een persoonlijke plaat ligt de lat wel heel hoog, zijn er al plannen voor een opvolger en welke kant zou dat uitgaan?
Als we persoonlijk naar platen luisteren, gaan we die nooit echt vergelijken met elkaar dat is gewoon niet de bedoeling. De nieuwe plaat zal ook gaan over ervaringen, met een andere insteek en dergelijke. We zijn ook iets ouder en geëvolueerd, dat zal op de volgende plaat meer tot uiting komen wellicht. De vraag wordt gesteld, of we die eerste plaat willen evenaren met een nieuwe schijf? Nee, eigenlijk willen we die niet evenaren. We willen gewoon een nieuwe plaat maken en zullen wel zien wat die brengt, en welke richting die uitgaat. We zijn volop aan het schrijven, er zijn al wat ideeën. Maar we gaan onszelf niet de druk opleggen om die eerste plaat te evenaren, dat gaan we gewoon nooit doen. ik zal nooit platen vergelijken met elkaar en hoop dat de luisteraar dat ook niet doet, als ze de volgende schijf horen.
Ik ben het daarmee eens. Een band die bijvoorbeeld twintig jaar geleden een klassieker heeft uitgebracht, kan en hoeft die twintig jaar later niet meer uit te brengen. Maar die vergelijking wordt soms wel gemaakt soms …
We verwachten ons daar wel aan, maar we zijn daar zelf niet mee bezig om die druk op ons te leggen met dat zelf te doen, want dan komt het niet goed.
Wanneer komt die nieuwe plaat trouwens uit of zijn daar nog geen plannen rond gemaakt?
Niet echt, we zitten nog in de begin fase, en eigenlijk nog bezig met onze eerste plaat voor te stellen. We denken pas in het najaar 2022 of zo, concreet staat er op dat vlak dus nog niets vast laat het ons daarbij houden. We zitten wat dat betreft in een prematuur fase.
Wat zijn de verdere plannen voor de rest van het jaar ? Optreden veronderstel ik?
Er zijn al verschillende optredens gepland. Maar het voornaamste is onze CD voorstelling in Ancienne Belgique op 26 oktober (https://www.abconcerts.be/nl/agenda/lili-grace/a105J000004WX3iQAG ) maar er staan verder nog wel veel optredens gepland daarrond. Zowel in de zomer als het najaar. Hou onze website in het oog: https://liligraceband.com/tour.html
Dat zijn leuke voortuitzichten, na toch een moeilijke periode. Hoe hebben jullie als muzikant en ook als mens deze pandemie doorstaan?
We hebben eigenlijk rustig kunnen veder doen achter de schermen, en met nog wat ander projecten, en ook deze live shows voorbereiden dus dat viel op zich nog mee. Maar we zijn wel blij dat we het eindelijk wel kunnen doen, terug onszelf tonen op het podium.
Ik heb van muzikanten gehoord dat ze tijdens deze periode net meer zijn kunnen componeren doordat ze tijd hadden, was dat bij jullie ook zo?
We zijn dus, zoals aangegeven, gewoon kunnen blijven doorwerken , niet zo extreem maar op een rustig tempo. Allemaal dingen voor theater en zo. Dus daardoor was de impact voor ons minder groot.
Sommigen vinden dat we misschien ons moeten proberen aan te passen i.p.v. terug naar het oude normaal te willengaan , wat is je mening?
Het live spelen en je voorbereiden op een show hebben we enorm gemist. Van dit aspect kunnen we niet genoeg krijgen. We verheugen ons ook op de dag dat al de beperkingen weg vallen. Wat we wel hebben gemerkt is dat veel sociaal contact niet altijd nodig is. We genieten heel erg van thuis zijn. Ik (Nelle) heb leren genieten van thuis een glaasje wijn met een leuke film. De momenten thuis koester ik heel erg.
Jullie hebben ook livestreams gedaan? (of niet?); in elk geval wat is je mening over dit fenomeen?
We hebben er één gedaan in maart, toen de plaat nog niet uit was. Maar het was een goede oplossing, maar we hebben toch besloten dit bij die ene keer te houden. We hebben de kans gekregen om de Toots sessie te doen, dat was ook leuk. We hebben wel aanbiedingen gekregen, maar we misten gewoon de interactie met het publiek teveel om dit te herhalen. We hadden ook een gevoel dat het tegen de zomer van 2021 gedaan zou zijn, en hebben gewoon afgewacht. Het heeft wellicht zijn voordeel om te ontdekken, maar nee.. het is gewoon niet hetzelfde.
Ik wil de lijn over die streaming nog even doortrekken, is het in tijden van streaming, Spotiy en zo, nog interessant om platen uit te brengen?
Er zijn nog steeds heel veel mensen die naar optredens komen en vragen naar een vinyl, dus er is zeker nog een markt voor. Ook bij jongeren in onze vriendenkring is dat zo. Dus het heeft zeker nog zin.
Jullie stonden onlangs in DOK, Gent samen met Hydrogen Sea. Eindelijk! Hoe goed voelde het om eindelijk live te mogen spelen?
Alles was genieten die dag. Van het inladen, carpoolen, opstellen, soundchecken,… We hebben van elke seconde genoten. Het gevoel van zenuwen vlak voor je het podium opgaat blijft genieten. Het was gewoon een mooie dag.
Wat zijn jullie ambities verder, is er een soort doel dat jullie willen bereiken? Of ben je daar niet mee bezig?
Onze voornaamste ambitie en doel is blijven platen maken , samen spelen en live optreden. En vooral muziek maken vanuit dat buikgevoel, dat is voor ons het belangrijkste doel op zich. Ook met andere projecten en zo, we hoeven daarvoor niet in grote zalen te staan – dat mag natuurlijk. Maar het blijven creëren en muziek maken dat het buikgevoel van de mensen aanspreekt is ons belangrijkste doel en ambitie. Dus als we gewoon met dezelfde ingesteldheid zoals we ‘Silhouette’ hebben gemaakt, de volgende plaat kunnen uitwerken en zo verder bouwen is dat doel dus zeker bereikt.. En dat we niet van onze wijs worden gebracht, dat is daarbij belangrijk. Blijven doen wat we zelf willen doen. Iets creëren waar we zelf achter staan dus.
Zijn er ook ambities naar het buitenland toe?
Dat maakt niet zoveel uit, iedereen die ons wil zien is welkom. Of dat nu in Nederland, Duitsland of enkel België is maakt op dat vlak niet zoveel uit. Als we erkenning krijgen voor wat we doen, zullen we heel blij zijn. Als dat ook in het buitenland is, is dat mooi meegenomen. We hebben geen dromen waar we echt willen staan.
Pics homepag @Sven Dullaert
Dank voor dit fijne gesprek en veel succes verder …
WALFANG - We willen met WALFANG nog veel doen en het is niet dat we geen ambities hebben maar het moet gewoon leuk blijven voor ons zonder dat we een bepaalde verplichting of druk voelen
Een terugblik: In 2017 in Antwerp Music City traden enkele bands op die bekend staan om hun verschroeiende aanpak. De locatie zelf is een fenomeen op zich, en wordt geëerd binnen de underground van het hardere genre. We zagen er een groepje uit het Waasland, Monkey Juice, die in de voetsporen traden van Steak Number Eight (Nu STAKE) . Over het optreden schreven we : ''Monkey Juice combineert uiteenlopende muziekstijlen, gaande van postrock, shoegaze, grunge, stoner tot noise rock zelfs. Ze brengen het met zoveel spontaniteit en spelplezier, dat het aanvoelt alsof deze jongens al een jaar of twintig op het podium staan.''
In 2021 heet Monkey Juice gewoon WALFANG. De harde, energieke, loeiende aanpak en de jeugdige spontaniteit is overeind gebleven, maar de band is volwassener geworden. WALFANG bracht recent hun debuut album op de markt , 'LØV'. We kregen recent een tipje van de sluier daarvan, via een livestream, ondersteund van Friends of Friends records + MCLX. Ons verslag kun je hier nog eens nalezen.
Naar aanleiding van de release en de toekomstplannen hadden we een fijn gesprek met de band.
Mijne heren, om met de deur in huis te vallen. Waarom die naamverandering van Monkey Juice naar WALFANG? Want met die eerste waren jullie toch aan een opmars bezig?
Het verhaal Monkey Juice begon voor ons als 14 jarige gastjes die brakke punkrock speelden. Over de jaren heen evolueerde onze sound. We voelden dan ook de nood om aan een nieuw verhaal te beginnen. Die naamsverandering was daar essentieel voor. We blijven trots op wat we vroeger deden maar kijken liever naar de toekomst en een nieuw verhaal.
Ondanks de volwassenere aanpak blijft er toch nog beetje Monkey Juice hangen, wat is voor jullie het grootste verschil?
De energie blijft overeind, het is niet zo dat we onze jeugdigheid willen verliezen. Maar na al die jaren vooral een meer volwassen versie van onszelf neerzetten was dan weer wel belangrijk. Dat is gewoon het grote verschil. Met WALFANG willen we nog meer experimenteren en ons zelf vinden. Alles moet kunnen op de volgende plaat. Los van genres of eerder werk.
De link naar STAKE wordt nog steeds gelegd, maar ik vind toch dat jullie op je debuut veel melodieuzer, maar daarom niet minder dreigend, klinken. Klopt dit en is dit een bewuste keuze?
STAKE is een fantastische band met een originele sound die elke keer blijft veranderen. We hebben enkele keren samen op het podium gestaan en spelen in het “genre hard” maar vinden niet dat we dezelfde muziek spelen. We delen ongetwijfeld redelijk wat invloeden (denk ISIS, Neurosis, Amenra, Converge, Mastodon…) wat waarschijnlijk wel verklaart waarom er wat gelijkenis is maar dat zou je over veel popartiesten ook kunnen zeggen.
Belangrijker is dat ieder zijn ding doet. Wij hebben onze invloeden, zij die van hen.
Het is ook niet onze ambitie om in het voetspoor te treden van STAKE of gelijk welke andere band, maar vooral onze eigen stempel te kunnen drukken op de muziekwereld.
De Ambitie om een Sportpaleis uit te verkopen is er dus niet?
We hebben zeker ambitie, Sportpaleis hoeft niet. Een Ancienne Belgique vol krijgen zou uiteraard leuk zijn. Het belangrijkste voor ons is dat we op een podium kunnen staan en onze muziek kunnen brengen voor mensen die er van genieten. Of dat nu voor 10, 100 of 10000 man is kan ons eigenlijk weinig schelen. We geven ongeacht waar altijd 100%.
Maar we kijken momenteel toch wel echt hard uit om terug op een podium te kunnen staan want livestreams zijn een mooi alternatief maar komen nog niet in de buurt van het echte werk.
Nu we daar toch over bezig zijn. Ik heb jullie via live stream bezig gezien, ik heb er veel gedaan en het is toch nooit hetzelfde als echt live spelen. Hoe hebben jullie die streamings beleefd en wat is jullie opinie over het fenomeen?
Live Streaming was een prachtig ding om muziek terug live naar de mensen te krijgen in tijden van verplichte isolatie. We zijn de organisaties enorm dankbaar dat we die shows mochten doen en onszelf konden tonen voor een publiek. Maar het is helemaal niet te vergelijken met spelen voor publiek. Je voelt de adrenaline niet die je dat tikkeltje extra geeft en er ontbreekt toch echt wel de connectie tussen ons en de mensen in de zaal. Dat gemis is te groot om er echt voluit van te kunnen genieten. Daarvoor heb je dat applaus nodig, de reacties die ook ons op het podium de energie geven om de lat nog hoger te gaan leggen.
Ik treed jullie daarin bij, ik heb ondertussen enkele concerten gezien en het verschil met die vele live streams die ik heb gezien is groot. Maar toch zorgde die live stream er ook voor dat de drempel lager werd om dingen te ontdekken waar ik anders misschien niet was op gekomen, is dat bij jullie ook zo?
Ik denk niet dat die drempel persé lager ligt. Het is voor mensen niet evident om een uur naar een scherm te kijken als ze weten dat ze er in het echt bij hadden kunnen zijn. Mensen zijn het gewoon van iets live te zien en het besef van dat net dat niet kan legt die drempel toch iets hoger.
Ik lees ook in een biografie: ‘’Het viertal kijkt op hun debuut terug naar de schreeuwerige boze tieners die ze ooit waren en de evolutie die ze ondergingen tot de jongvolwassenen en de daar bij horende verantwoordelijkheden en verwachtingen. Een verhaal van frustraties, woede, teenage angst en persoonlijke ontwikkeling op een soundtrack van scheurend gitaarwerk.’’ Kun je daar iets meer over vertellen? ?
We hebben iemand die zeer mooie bios kan schrijven maar wat daar mee bedoeld wordt , is dat we vooral willen evolueren en willen blijven evolueren, vandaar de naamsverandering ook.
Daar zijn nu ook echt bewust mee bezig. We willen in de verste verte niet maken wat we vroeger maakten of wat iemand anders maakt. We doen ons eigen ding wel.
We zijn nu bezig met de volgende plaat te schrijven en die zal helemaal anders klinken als de plaat die we nu hebben uitgebracht.
Wat het debuut betreft , op de acht nummers van deze plaat horen we een smeltkroes van grunge, stoner, postrock, sludge, noise, shoegaze en math. Daardoor kun je geen label op jullie muziek kleven (I LOVE IT) . Is ook dit een bewuste keuze? En waarom?
Genres en labels zijn zeer handig als je ze gebruikt om groepen aan mekaar te linken. Als programmatuur heb je zo handige kapstokken die je snel bepaalde sferen aan mekaar doet linken. We merkten na een tijd dat wij ons niet vast hoefden te houden aan 1 bepaalde stijl, we maken gewoon waar wij ons goed bij voelen. Blijkbaar is het moeilijk om daar een label op te plakken. Voor ons is de emotie in de muziek belangrijker dan de term die erop gekleefd wordt.
Een versmelting van uiteenlopende ideeën , dat is iets dat me ook opvalt aan WALFANG. Het is niet zo dat één bandlid eruit springt, het is duidelijk een samensmelting van vier jong volwassenen boordevol talent en ideeën? Mee eens?
Vroeger werkten we zoals veel bands. Er is 1 frontman die met het gros van de ideeën af komt en de rest sleutelt mee. Sinds een paar jaar hebben we er bewust voor gekozen om echt als band naar buiten te komen. We vinden niet dat 1 iemand belangrijker is dan de ander. Dat heeft zich ook vertaald naar onze werkethiek. Nu schrijven we alles met vier. Iedereen doet mee. Er komt nog steeds iemand af met een fundament maar we bouwen samen een heel het nummer, ook al betekent dat een complete verandering van het originele idee.
Het is de muziek die telt, niet de persoon die het speelt.
Dat is zeker het geval. WALFANG is een heel ambitieus project, dat was het voordien ook, maar jullie zetten op basis van die paar luisterbeurten van jullie debuut wel een serieuze stap voorwaarts naar een ruim publiek vind ik. Is er dan nog tijd voor andere projecten waar jullie mee bezig zijn?
We hebben allemaal onze eigen bezigheden naast WALFANG maar dit blijft voor iedereen wel het hoofdproject. We kunnen ook zoveel kwijt in dit project dat de zijprojecten die we doen (Miroir, ukumar) iets helemaal anders zijn of niet meteen muziek spelen zijn.
Jullie stellen het debuut voor in De Casino, Sint-Niklaas. Het wordt een stevig avondje met ook optredens van Psychonaut en Whorses, maar voor jullie een thuismatch. Iets om naar uit te zien. Wat zijn de verwachtingen, een match moet altijd gespeeld worden …
Het is geen wedstrijd, haha. We wilden vooral onze plaat voorstellen en hebben daarvoor enkele bevriende bands uitgenodigd die muzikaal in het verlengde liggen van wat wij doen. Het zal een bijzonder boeiende avond worden, waar we zeker naar uitkijken.
We hebben al een paar keer in de Casino gestaan en dat waren mooie ervaringen.
We zijn dan ook heel blij dat we het in de concerttempel van onze eigen stad mogen voorstellen samen met onze vrienden.
Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar wat concerten betreft?
Er staan dus al enkele live optredens gepland in het najaar. We zijn ook al volop bezig met nieuwe nummers voor de volgende plaat. Die zal weer een heel andere richting uitgaan dan dit debuut. We blijven verder timmeren aan de toekomst en zien wel waar we uitkomen.
Het debuut werd ook in deze tijden uitgebracht, nu het moeilijk is om die live voor te stellen waarom niet toch nog een jaar gewacht dan?
We zaten al een tijdje te broeien om dit uit te brengen, hebben het even uitgesteld maar vonden gewoon dat de tijd nu gekomen was om er echt iets mee te doen. We konden niet nog langer wachten. Dit moest gewoon nu gebeuren, ook al is de situatie niet optimaal. Maar nu begint alles terug los te komen en te versoepelen. Dat geeft ons alvast een goed gevoel van optimisme.
Wat zijn de ambities met de band ? Hebben jullie ook een bepaald doel dat jullie willen bereiken?
WALFANG en muziek maken is een passie. Het is niet de bedoeling hiermee veel geld te verdienen of zo, het moet een passie blijven. Belangrijk is dat we uiteraard kunnen blijven groeien en verder groeien bij elke nieuwe release. We willen met WALFANG nog veel doen en het is niet dat we geen ambities hebben maar het moet gewoon leuk blijven voor ons zonder dat we een bepaalde verplichting of druk voelen.
Voor ons hoeft het niet te voelen als een job, die hebben we al naast WALFANG.
Dit is een project dat we verder willen uitbouwen zonder prestatiedruk, dat is voor ons belangrijk.
Als je als band de gelegenheid zou hebben om Sportpaleizen uit te verkopen op voorwaarde dat jullie je muziek een hele andere richting uitstuwen die de uwe niet meer is, maar er wel veel geld mee verdienen, zouden jullie dat doen?
In ’t kort: nee. Je hebt bands die zo’n keuze wel maken en dat is hun recht maar voor ons hoeft dat niet.
We bepalen zelf wel welke richting we uitgaan met onze band en onze muziek. Ambitie is er op overschot maar het moet iets zijn en blijven waar we 100% achterstaan. Als een label ons wil helpen om daarin te kunnen evolueren gaan we daar zeker op in, maar dan is het omdat we geloven dat zij ons verder kunnen helpen, niet voor het grote geld. Dan hadden we wel een ander genre muziek gekozen.
Begrijp ons niet verkeerd, sommige bands die dat wel hebben gedaan leveren nog steeds fijn werk af, ook al spelen ze nu iets compleet anders dan hun vorig werk maar wij willen met WALFANG ons eigen pad blijven bewandelen. Dat is veel te belangrijk voor ons.
Is het feit dat je een Belgische band bent niet een beetje een handicap? Ik bedoel, jullie muziek is wat mij betreft internationaal. Maar ik krijg vaak de indruk dat het voor een Belgische band gewoon moeilijker is om echt ‘door te breken’ dan bijvoorbeeld een band uit UK of zo. Graag je mening
Het is wat je er van maakt. Het werkt in België meestal beter als je eerst naam maakt in het buitenland. Dan volgt België wel. Maar voor een klein land zijn we nog steeds heel gefragmenteerd.
Ik denk dat het belangrijker is wat je ziet als doorbreken. Wij hoeven niet in de charts te staan. Voor ons is het veel belangrijker dat er een gastje in Berlijn van 18 jaar onze bandshirt met trots draagt. Dat zou voor ons doorbreken zijn. En dat kan door veel te spelen.
Zijn er nog mededelingen naar onze lezers toe?
Hallo lezers, wij zijn WALFANG. Cva met u? Mag toch snel eens terug goed weer gaan worden hé! Merci van dit hier allemaal te lezen, dat vinden wij echt heel leuk van u. Nog leuker zou zijn als je naar onze plaat luistert en die gewoon koopt! Kom ineens eens kijken en je krijgt er (vanaf dat het mag) een dikke knuffel bij.
Groetjes thuis
WALFANG
(check het vooral uit via volgende link: https://walfang.bandcamp.com/music )
Bedankt voor dit fijne gesprek, tot in De Casino ? en veel succes verder
Pentral - I didn’t want Pentral to be a second AC/DC, so we put so many elements of influence in our music; a sound different than any American or European band is just our tool …
Brazilian progressive rock/metal trio Pentral released the debut single "Silent Trees." It was a preview of the now just released debut album, ‘What Lies Ahead of Us’. We wrote of it: ''The South American influences return in the single, but it is mostly the energetic approach that first bursts open subdued. Their musical primal power is something natural , the wonderful, beautiful landscape gets whirlwinds and eruptions to endure. So a diverse sound that brings together gentleness and extroversion."
he full review can be read again here
We had a nice chat with vocalist and guitar player Victor Lima about that release but also politics, the concern about the Amazon and future plans of Pentral …
Who is Pentral, how did everything start? Tell more about yourself?
When I was around 9 or 10 years old I was listening to some Led Zeppelin album. At those times Led Zeppelin were disbanded. I had some vinyl’s, in that time we used vinyl’s. I love to sing, so I started singing and started to write songs, like poetry. And I read many books too. After a while, I got interested in playing guitar and I can remember the very first ‘band’ I had I was around 14 years old. something I've always been concerned about. I had to find my own voice. When I do that I stop listening to other artists, but you always get some influence. I know too many guys who just want to do a version of a song like it was their own. That’s not how I work .My younger brother Vagner was always a drummer, he likes to make noise (haha). But he is also a very accomplished musician. We started working together, and I was writing a lot of songs and just picked up 10 songs for this album. These songs are the very first songs I have ever written for Pentral It was about two years we were working on songs and things. And that’s where we are now.
What I find a little bit strange , if I may say so, it’s that you release your debut in the middle of this pandemic? Why not wait a little bit?
That was of course a big problem. I remember at the beginning of this pandemic I was watching some documentary on BBC and those guys just told not to worry about, It’s just a Chinese thing it’ will be over very soon. Nobody in Brazil or even the world, had any clue how terrible it would become. So even with all the difficulties we were living in, we decide to record the album and make some live performances too. And then there was the virus here, and all the live venues got shut down. The only option we had was just the recording, so we did it, part because there were no other options left. It’s a shame but Brazil has become the second-worst affected country in the world by Coronavirus, where so many people died of this virus, because of Mr. Bolsonaro the great responsible for so many deaths, but anyway, the only thing we could do was recording the album and that’s what we did.
Also in terms of corona, your country has indeed been very hard hit, despite a president who seemed to ignore everything. Do you agree it’s part of politic fault that this happened?
You know - Brazil is in fact a young nation, just like the United States. Truth is that through the years we always had a conservative way of government, and back in the 2000’s people decided they no longer wanted that. We had the election of left winger Lula Da Silva. From day one the right wings of conservatives never accepted that. They started a big campaign against Lula. Saying he was corrupt and things. I not say he was a Saint, I don’t believe in Saints. I believe in God. On the work floor much things changed, but the richest people never accepted that. Then in the middle of Dilma's second term (Lula's successor) election he got impeached, removed from her office. So everything Lula and Dilma have done, was undone. All social, culture protection we had earned, even a little bit earlier was undone. What we have now is what happened in the US. People who deny everything, saying there is no pandemic, that we don't need vaccines.
We now talking about politics, but directly there is also the Amazon where this president don’t care about. You are very concern about that I have read
I just living in the middle of this nightmare. I live in the part of Brazil where the most part of the forest been burned down. Why they do that? Keeping the forest intact is not so profitable, that’s the biggest problem. But they just don’t believe that this can change the world climate. And this is because the forest is being burned down. They don’t think about the future, they just think about making money. It’s just a way to make money, and that’s a shame. The problem in Brazil is that you do need to have that much money to have a decent living as the State doesn't give you security, health, or good education. For everything you do, you have to pay for it. It’s an endless struggle, but for many politicians, religious ministers, entrepreneurs, big farmers, there's no limit! They're moved by endless greed!
Pity. But enough about politics . Let’s start talk about music. In terms of music style, not only do your guys go in many directions, very fascinating, but also connecting different cultures is so interesting, between Western and South-American culture. Your opinion, is this correct?
We were always concerned to not sound like a regular American or European band, that’s what we did not want to be. I do love a lot of American and European bands, but It was just so important for me to put the Brazilian influence on my music. The two points that come to my mind then are Harmony and rhythm. And even I’m not a drummer I write songs that refer to the rhythm. You have to know we have some great musician here in Brazil, like Tom Jobim, Milton Nascimento, Djavan, Lô Borges, Toquinho, Gilberto Gil, Caetano Veloso, Ney Matogrosso to name a few, so even if you're a rock band you don’t have to follow the same formulas the same way over and over again. We wanted to do something slide different. It’s a way to find your own public, even its small or big, but they are the reason why we here.
How is the Brazilian rock Scene? I know Sepultura and some others, but they never been recognized here. Any idea why not?
We had some classic rock band back in the 1960's and 1970's, like "Mutantes" and "Secos e Molhados", and though we sure had great rock bands in Brazil, the problem was the emptiness of pop music in Brazil, back in the day and now more than never...The artists that were supported were the ones who were making music not showing the reality, as we had since 1964 a severe military dictatorship and its censorship in Brazil, so every piece of music or movie or book had to be checked and approved before it could be released, so political or protest music could not be brought out. And sure not been shown to the world. More recently we recovered our democracy - that now is threatened again by Mr Bolsonaro. So in the 1980's Sepultura came out and they were a big breakthrough for rock music in Brazil and over the world.
I brought up Sepultura yet. Did they have an influence on your music? In some songs I hear some of Sepultura to…
Brazilian music is essentially the result of European and African influences. We were colonized by Portuguese settlers, but there were the real owners of Brazil way before - the Indians, and we had a huge African forced migration, so the musical influences from African people are quite strong in Brazil. We were one of the countries in the world with most African slaves, which is really disgusting..., but those African people brought the rhythm we're talking about. This kind of influences is something that Sepultura has added to rock music. They just put this influence of African music and raised the bar. Bands
in Nu-metal like KoRn, that came After Sepultura recognized that Sepultura was a high
influence on their music. And also we love that, so we put this influence in our music as well. Look when you want to be a straight rock band, you just have to do it like AC/DC, nothing wrong with that, I love AC/DC. But I didn’t want Pentral to be a second AC/DC so we put so many elements of influence in our music. Sound different than any American or European band is just our tool.
I'll just quote: ''The debut album is the search of human consciousness for the environment, peace and equality." Can you elaborate a bit more on that?
In my opinion, if you don’t have anything to share or tell to people through your music or whatever, don’t say anything then. That’ s how I believe Art should be. For example, I don't have a problem watching a Marvel movie, or a Disney movie, but just once. I'd rather to watch movies that have a deeper meaning and social message, were there is a human story been told. Same goes for books or music. So bring a little bit more time to share our stories, would be so much more interesting. It’s important to share a message for me - making music to tell a message about our country and the whole world that’s important to me. It's not that I impose opinions or want to tell people what they should or shouldn't do, I just like sharing meaningful stories about real human suffering, dramas , and needs. If one single person been has been touched about the message, and understands and thinks about a way to help who need it, then my work is done.
Point taken, you sure tough me in that way with the music of Pentral. For example, The music video of “Silent Trees” speaks to tragedy and loss, both through the unfolding plot, but also in a larger sense of the wonton destruction of that which keeps humanity and all other living things existing. Can you tell more about that?
When I write music, I don't have control over the writing process, it's more of a "spiritual experience". That's where the inspiration comes from and from or social reality as well. Many times comes the song ready to my mind, and when that happens there is a lot of image coming up too. In that song, I had this image of the spirit of the forest and the living creatures crying out for help. And an image of people sharing their fears and the problems around them. Music is a way to put that message to a bigger audience. There is no music without an image. I did the best I could to create a cinematic thing about the story we were singing about. There's a human story behind them, and that's the reason why Pentral has been formed. When you listen to a song, you can see the image. That is what we wanted to
do it. So, I shared my thoughts with a young and talented director called Roger Elarrat and He accepted to make videos out of it. I believe we have done a wonderful job.
You say you like movies. Is there a ambition to make movies with your music? Or using your music for a movie?
Definitely! I'll put the music videos in some movie festivals. I’m opened for it. My
biggest goal is to find the biggest audience for my music. So if anyone outside is interested in
using the music of Pentral for a movie, he or she would be welcomed. I would love to do that, it’s a great way to reach a wider audience. Because we're sure to have a good story for a movie.
I hope some producer read this interview and contact you than.
Something else. How where the main reactions on this debut till now?
Positive. It’s an amazing question because it’s 2021 , a lot things have been done. It’s difficult
or even impossible to create something unique these days.. Because everything that could possibly been done in music, it has been done before. You just told me there are so many elements in our music, that’s something that comes back in many reviews. This reminds me of Led Zeppelin, Rush, Metallica or anything in-between. There are positive reviews, but also some questions about what we are going to do next, and maybe the second album's reaction is going to be slightly different as the first. Those things. It happens all the time that a band or album just got recognized many years later. That's what happened to Bohemian Rhapsody of Queen. When it came out not everyone liked it, but now it’s a classic song. I believe we will have our time. So maybe those who have doubts about this debut will recognize it later. I only hope this recognition will be when we still alive. We just should play alive, because people have to see it.
Talking about ‘live’ … Are there already live concerts at the moment? And what are the tour plans? Coming to Europe to?
Absolutely! I was checking the news, and for this year there are some festivals who going forward. in countries like France, Spain, Portugal, UK. Because the pandemic is much more controlled now in these countries. I'm going to be vaccinated next week! maximum, even with our crazy president's omission about that. After we're all vaccinated we'll definitely make some live concerts, for sure. I'd love to play in Belgium, Germany, France, Spain, Italy etc. We are planning to go on tour.
Next to live concerts, what are the future plans with the band?
I can tell we have already five songs recorded for our second album. I’m always busy thinking about working on new songs and, I can’t stand still. So I keep writing songs. I keep thinking about the next step, the next thing … over and over. Right now I’m writing more songs and we're planning to go back to the rehearsals asap. It will not take long, but I now want to promote first this debut album in many ways, like playing the songs live as well. But I can promise you, after that, we'll have a new album. Maybe next year. And a third album after that and so on.
Maybe a question separate from that, what audience do you think you can reach with your music?
I don't want Pentral to be recognized like just an ordinary metal band or some, I think there is an audience who are into Alternative rock who can appreciate our music. We will be moving through different worlds. And not stuck between the rock or metal formula. Try to find an audience that likes different sounds in rock. To put like standards on what I would pick three bands: Queen, Led Zeppelin, and The Beatles.
Are there any other projects you are working on?
I know some guys who work in four of five bands or projects. I don't have any problem with that. I wouldn’t do that. I prefer to stand in this one project and put all my energy into it. I can only be at my best if I concentrate 100% into one single project, and that’s Pentral.
What are the ambitions with the band, and are there any end goals?
You just can't set a goal or something - "well I just have this one goal to try to be happy", as
we are talking about art, you never know how people are going to react to your songs. Like I said before, some songs or music just have been recognized many years after their release, so we never know what’s going to happen. I'd love to bring concerts in huge arena’s but we just don’t know what’s going to happen. Even when a label recognized us and wants to bring out our music, you have to be honest with yourself and the people out there in the first place You can’t do something that you don’t like to do. You just have to be honest with your art, and you will find a niche or a public that’s interested in what you're doing. That’s the most important ambition.
That's the most important indeed. But if you get the chance to make a commercial album and conquer the world with it but you have to change your way of making music? Would you definitely not do that?
I would rather to make a different project, and make that music there than doing this with
Pentral. Pushing yourself and your public in other direction than what you'd like to be doing or listening to is not honest to yourself or to your audience, neither a nice thing to do. You can’t play with people, you have to be honest with people. So I am not going to change direction to grab a bigger attention or something, that is not fair to myself and to my audience. We just do what is meaningful, that’s what we'll be standing for.
That’s a choice you make. One example is Metallica, I like Metallica. But true all this years they more and more make it a big show, great shows. But I miss the true feeling of the beginning. But they make big money and play in big arena’s. Soo it’s a choice you make, right?
I think one of the reason why a band goes that way is that they are afraid to be forgotten by the public. This happened with a lot of bands back in the day when some new "trends" came out. Metallica still makes good music, but good music is that one that is not made for the sake of fame. That’s a choice, but it’s not what Pentral are going to do. Pentral want to keep
being honest with its music. That’s the most important thing.
That’s a good statement to end this interview. I hope to see you guys soon on stage, in our Country. Thanks for this nice chat
Adam Douglas - My all personal blend of American Roots music from where I came from is a pretty good description of what my music is all about
‘Better Angels’ is the third album by Adam Douglas. Born and raised in Oklahoma, USA this singer-songwriter/guitarist has been living in Norway for over 10 years now. Besides touring to promote his albums ‘I May Never Learn’ and ‘Beauty & The Brawn’, he also did a lot of studio and live session work there with artists like Jon Bon Jovi, Larry Carlton, Sting, Bonnie Raitt, Vidar Busk, Robben Ford, Kirk Fletcher, Ten Years After, Chris Medina and Michael Landau. He draws his inspiration from the beautiful nature of his new homeland and the ‘rich’ melting pot of culture and music; through Howlin' Wolf, Sam Cooke and Ray Charles onward to Tom Petty, Billy Joel and Joe Jackson. A beautiful and varied disc that will stick to your ribs if you like that typical singer-songwriter with a wink to a broad pallet of musical styles that warms hearts without sounding too clammy. Following this release, we had a nice conversation with Adam Douglas.
You are originally from Oklahoma in the States but have lived in Norway for the last 13 years? How did you end up there ?
It’s kind of a typical story. Like a lot people in that times I was on tour and traveling and I met a girl, and she is my wife now. It’s a romantic story, a typical but a nice one. I was on tour as guest with a band. We had our very first concert on a Sunday night, kind of crazy it was the right thing to do.
And Norway as country, has this a influence on your career and things?
When I was growing up in the States I moved around a lot. I was always chasing something, I never felt comfortable myself. Till I came to Norway, here I found a sort of inner peace. It have a lot to do with the nature, absolute overwhelmed. The air is fresher, it smells so much better here. The people here welcome you with open arms here, that’s nice to. But most of all, they give you the private you need. I’m always been kind of anti-social , and here I find inner peace in many ways. I’m not like that typical busy American, so it felt good coming here. Also in my family, generations back, where from Scandinavia so in some strange way it feels like coming home, moving to Norway.
Nice story. What have been the highs and lows over the years so far? Some milestones?
I doing this long enough to have very much experience, that makes it difficult to find out the real lows or highs. Or to tell about the milestones. I have play in about every size of gig to put it this way. Hugh concerts for a lot people, and very small clubs. There where good ones, worse experience en really good to shitty gigs. The biggest milestone was something unexpected. There was a Norway TV program. Not my thing really, I said ‘no’ to this kind of things for a long time. It was something like a ‘battle of the stars’ thing. I finally said yes because I had nothing to lose. And I won that contest. It’s crazy because my music is not a competition. But it did open some doors. Since then I have something stable doing really my thing, it was a awakening for my carrier. That program was sure a real milestone for me and my carrier. It’s not something I would recommend for everyone, but for some weird reason it worked out for me. It’s was a conformation for stuff I was doing true all this years.
And Lows?
Well you can use you imagination. Playing in any shit hole there is, some bad gigs who were going complete wrong. I think that are some low moments, that every artist of band have in a carrier. There were some miserable experience, yes..
I have read in an interview that your passion for music, i quote, ''was kind of an accident!'' Can you tell more about that?
In a way it’s not my passion for music that was kind of an accident. But the way I write my story with music. See, in my family there was really nobody doing something with music, so I had no example or something to start with play music myself in that way. But I start in a new school when I was very young, and don’t know anyone there. I had one friend there. I really was follow him around and on the lunch break I follow him to the music room. And there were just he, me and the music teacher and she was holding auditions for a school camp. She ask to sing some frames and things. To play piano and things, it was the first time I really sing anything. For some reason I felt I enjoin doing that, like every child searching for a main thing. I found out that’s what I love doing. Soo in that way it came a little bit ‘by accident’. It took some time to start professional after that, but it was a start of everything that moment follow a friend to that place and the music teacher guide me the way.
Again a nice story, it also proves meeting the right people at the right place and right moment works.. But ok. the main reason of this interview is of course the release of your newest album 'Better Angels' It sounded to me there is a personal story behind the songs? i also read something about that in the same interview. Is that true?
That’s correct. The songs that become really personal for me are par example ‘So Naïve’. That is very much about my live in United States, and what we talk about a minute ago. I was raised in that environment but never felt comfortable there. That song was helping me to ankylosing my childhood and how I feel now. It’s also about done things the right way, or not the right way. And being a father now I start think how was I when I was a kid, and how I like it to be for my son. Me asking myself asking big questions about how I was raised, and asking if that was the right thing to do.
Some other song is really political. ‘It’s real relevant in this days. I feel in the states, especially now, It’s breaking my heart to see that people are really argument each other, there is a lot hate going on that’s what I wanted to tell in that song. It’s very sad and heartbreaking seeing that. It’s also about getting out of this mess and start communicate with each other again. And singing together again, as one. Stop arguments, and play music together is that song all about/ There are some political lines in that song to.
There is also one more ‘Built the fire’. Just about keeping the fire alive. Whatever happens in you live. Specially with my wife. It’s kind of an ode to her. It’s how I appreciate having something home we support me true bad and good. There is one other song I want bring on, ‘into my life’ it’s about mental health. I personal been going true a mental health Hell. Like so many people do. That song is really about that. If anyone would like to find help in this lyrics , please do. It’s about struggle the bad times and find a place for it. And also that’s ok to be down sometimes. it’s ok to accept it.
The creative process was quite different on this one compared to previous albums? Right? Can you tell more about it
It have something to do with this pandemic we living in. I normally write things completely on my own. For the first time I was collaborated with some other writers. Specially on the lyrics. I reach to people I really respect, and good friends to write this album that was a difference with other releases. The lyrics, hat’s usual the hardest part, I ‘m just not a master in writing lyrics. So this time I have contact people who are very good in this sort of thing. That’s the biggest difference that I have worked on the halve of the lyrics with other writers. What was really important to tell the right story.
Had the pandemic also a other ‘more relax’ influence on writing the album or compose music?
Absolutely, it was a new thing. This days you can send music files to everyone by internet and things, that was something I been using more now. I found out it’s a good way doing. I can work on a song, like a guitar part, and send it to someone at the other side of the world. Thanks to ZOOM we can work on a project from the other side of the world on the exact same time, that’s wonderful. The new technology was something I found out as something I can us in a complete different ways, especially in this pandemic. Like a example. The mixing engineer was in his studio, and I was in my studio. Exactly on the same time working on this album, that’s amazing about this internet thing. We could not be in a studio together, and make a record like The Rolling Stones did in the 60ste but we found a other way doing it, so yes that was a other way of working.
I’ve -mailed the review to the editorial staff, I had some remarks about this beautiful record. What strikes me most is that you can't put a label on the style of music you bring. I hear dashes of folk but also subtle country, r&b and blues, … There is just a lot going on. How would you describe your own style of music?
That’s a good point. My music is a combination what American Roots music is all about. That also have to do with Oklahoma that’s right in the middle of US. Soo you have a mix of country music, there was a big jazz influence in the 50ths. Something you hear in the song ‘Route 66’ of Nat King Cole. Soo there is a lot country, there is a lot Blues, I just don’t like it when people have to label stuff. I not mind about people who do. But for me it was always taking a little bit of everywhere. And make my own way with it. I like a lot parts of music like jazz, big band, Folk music , Country and stuff. And wanted to mix everything. I know it’s not easy for people who review the album, or to get a place in festivals because they want to know ‘what style of music I’m playing’. So I understand the need for people to label music, but It’s just not me. Soo to put it this way. My all personal blend of American Roots music from where I came from is a pretty good description of what my music is all about.
You also pointed ‘folk music’ does the Scandinavian folk music have a influence on yourmusic?
Not sure yet, but it started to have more and more influence yes. Because I been here for a while. For the moment, everything I do still sound very American. I started to work with more people here, so maybe in the future those influences will come in my music, you never know. It’s something that grown from himself I think.
What I also liked about 'Better Angels', the songs feel like that soft blanket you need to warm yourself in the darkest times of your life? agree? and has that been a conscious way of working?
That’s definitely a part of the whole plan. It’s really nice that you hear that. Some songs have kind of a heavy feeling. I personally wanted to make them easier do go down. Easier to approach. To make them kind of softer.
Also the fact that they shine in simplicity, without trying to be too difficult, but still touch the heart, is a plus for me. Your opinion?
I wanted to make a record that people understand, not being too difficult indeed. That was also a part of that plan. I like music that I’ kind of technical, and smart. But sometimes the music is to smart, but the message is not been delivered. It is very important for me to keep it down the earth, so the people understand the message.
How were the regular reactions on the record till now?
I was very surprised about the positive reactions till now. I always prepare for the worst. Release something is personal, but putting it on the route is a scary thing. I was not sure if the people would like it, if people would understand the message. A lot people felt like connected with the message, what is fantastic. Because when I creating stuff it’s not for pleasing myself , or built millions of fans or things like that. That is not my goal. My goal is being as true as possible to myself, and to be true as possible to my potential audience. I think if a creator is being complete honest with what he doing, there is a audience out there. I made a record as honest as possible, but thankfully I got very good reaction on it. What was a pleasure to see and read.
Even though performing live is still difficult, no idea how things are going in Norway, are there any plans for live streaming? or should we wait until real live performance is possible again?
What I like doing is play live for people, coming to Belgium to. I’m not very found about live streaming. In Norway it’s still a difficult course. But it has been better here than in other places. We been able to play in limited capacity. With a maximum of 200 people. In the biggest city in Norway there where allowed only 20 people, just image. In the same time we thankful that we were able to work and play. But to go to other places, meet new people and other places in the world ? It’s not still going on yet.
What's your opinion about streaming (live streaming, spotify)? i think it's a good medium to discover something. But that’s almost the only good thing about it I think
We did one in December. I appreciate the opportunity because that’s all we have. But playing music is all about look into the face of the audience hear them sheering and applause. It’s something you really need as musician. For me it’s that moment between me and the audience that’s all about. I always looking for that magic that happens than. I need to have a audience. Soo it just not feels real that streaming. But, also next to Spotify , its sure an easy way to learn to know new music and stuff yes, that’s a good thing about it.
What are the future plans anyway? For this and maybe next year to come
I’m already working on the next album acutely. I don’t know when it’s going to be recorded. We will see when that happens. I want to go on tour with this record. The real plan is coming down to Europe next year. We really hope for that. In the mean time I just writing new songs. Trying to stay productive.
What are you future ambitions and do you have something like a goal or end goal?
My only goal in live is that I would be really happy if I can continue creating music. And being there for my family, that’s the most important thing. But living from my music, doing this for many more years to come. I’m here because music is my way of living, I love doing it, feel comfortable in it. It’s a personal therapy. And I can make a living for my family to. I’m not looking to become world famous, that’s never been my goal. Having experience on stage and with other musicians but not need to come in big magazine and thing.
But if a major label makes you an offer that allows you to become world famous just by making a commercial record wouldn't you do it then?
I have had discussions with labels about that, to be honest. Make a song more popular so it can come on the radio, and ask like can’t you put this sound in that song , because it’s a popular sound or thing.. no that’s not me I not wane do that. Being popular can be great, but It is not something I want to be. I feel comfortable like it’s now.
Pics homepag @Torgrim Halvari
That’s a very nice statement to end this interview, I hope to see you on stage soon in Belgium. And thanks for this nice chat
Odd Dimension - In the worst times even wars there’s always been music! The market will change, for sure, but the passion for metal will survive!
We quote: 'Their recent work dates back to 2013, with Odd Dimension making its mark on the international progressive metal scene. The band's creative approach rejects any application to ideological or metaphysical implications, relying both music and attitude on a continuous process of collective confrontation, pluralistic vision and individual improvement'.
The new opus 'The Blue Dawn', marks their sound language. Their attitude is now more mature and expressive, due to the new members and the presence of relevant international guests. Even conceptually, the Italian band has gone through an evolution, from the early philosophical-humanistic subjects to a more practical, concrete orientation, conceiving music as a remedy for their fears and a catalyst of desires. Heart and brains, passion and rationality... Progressive metal! on the occasion of this release, we had a nice conversation with bass player Gigi Andreone. of course, we also talked about the pandemic we are living in now, how to really deal with it and the band's further future plans.
Odd Dimension came into being, I think, in 2001, which is already 20 years ago. What have been the highs and lows until now?
2001 was the time we meet the first members of the band, the guitar player Gianmaria Saddi and the former drummer Federico Pennazzato. We were very young guys, passionate with all kind of metal and hard rock. Back then everyone in Italy was in love with rock music. Almost every guy played an instrument. They were for sure nice years, from then meetings happened. There were of course highs and lows. The highs were those moments we spent composing together. A great moment was in 2008 when we released our first EP. Another highlight was the release of our first full album in 2010. ‘Symmetrical’. It was mixed at Thin Ice Studios in London (home of Karl Groom, Threshold’s guitarist) and this was a very nice moment. Another highlight was the tour we could do in 2012, we had the chance to play in Europe supporting Rhapsody of Fire and we played with some great bands and did some nice festivals. The next release ‘The last Embrace to Humanity’ in 2013 was another great moment. We had some tours after the second album but then the band stopped for a while after two members (Federico Pennazzato, drums and Manuel Candiotto, Vocals) left the band to dedicate to their personal life projects. Those times between 2014 and 2016 was sure a low for the band, because it wasn’t easy to find the right people to restart the band. In the last three years we refounded the band with some new members (Marco Lazzarini, Drums and Jan Manenti, Vocals), and here we are now with a new album that is sure a high for us. The album was ready before the pandemic but then we waited for the publication as many other bands did. Another low is of course this pandemic we’re living in, so we can’t fully promote this album, as for everyone and every musician.
Any plans doing something around that 20th anniversary?
Yes, maybe because we are still good friends with the past band members, so yes maybe we’ll do something to celebrate this anniversary. Now it’s difficult also because of this pandemic but we’re thinking about it.
Your debut came out in 2008, ‘The blue dawn' is only your third album, the previous one was 'The Last Embrace To Humanity' in 2013. Why did it take so long between the second and third album?
We have to manage our private life and the reviewed line up of the band, that’s why it took so long before the release of this new album. And also, the album was ready in 2019 and should have been released in 2020, so we lost a complete year because of the pandemic.
The new album is a concept album and tells a story about Markus and Eloise who want to protect the earth from all the misery we cause to the environment from space. How did that idea come about?
It’s indeed a story of space travelers. They have to move from their original planet because they have to go to space to look for another place to survive because all the raw materials necessary to bring on their life. Travelling through space, they found a sort of paradise, The Blue Planet, another place to live. They had to struggle to survive on this new planet.
The inside of the story is also that we must take care of our planet and also of the environment, because we over consume the planet right now. Maybe someday we also must travel space and find another planet to live on. And to bring on our civilization.
This pandemic proves that our planet is in danger, do you agree?
Exactly, I can say the lyrics where written before the pandemic. But the pandemic demonstrates exactly what this album is all about. Environment is in danger, and the nature is fighting us back to survive, for sure.
I think it's a very cinematic record, are there any plans to do something in that direction for films or something like that?
There are sure pictures in our mind, because when we write the songs, we also imagined the landscapes in which the story took place. So yes, maybe one day we would like to represent our music with a movie, it’s sure something we would like to do. We also have some plans to put visuals on stage when we play our music, that’s also in our mind.
What also strikes me is the balance between, how shall I put it, a certain light-hearted approach and an eye for experimentation. Your opinion on this?
The past album was a darker record. With this new record we wanted to deliver a positive message. It’s also concerned to our nature in Italy, a passion for melody. I like that you felt that, because we really wanted to make this mix between melodic approach and a more experimental approach.
How did keyboardist Derek Sherinian [former Dream Theater] ended up in the title track?
(haha) it’s funny because this question is coming back in every interview. It’s very simple, I wrote him, I sent him the song and he was absolute positive about it. He is a wonderful keyboard player, but he also has a great taste that goes beyond keyboard playing. We told him that we would be pleased if he would put his touch on this song, maybe just a solo. He wrote us back that he liked a lot our song, and he ended up playing on the whole song. It is a very kind person, it was very nice working with him.
It’s makeable I found out in interviews to, those big Artists we see as Gods sometimes are just human like me and you who want to play music
When playing in bigger situations, I always met kind persons. For instance, with my other band ‘A perfect Day’ we had the chance to play in Rome in 2016 at Sonisphere Festival opening for bands like Iron Maiden, Saxon, Anthrax. I remember being in heaven that day but also very nervous. I remember we crossed our way that day with ‘metal gods’ like Biff of Saxon or Adrian from Iron Maiden, they were absolutely very kind to us. For what I’ve seen, especially in our kind of music, the higher you go you often find really nice persons, and that’s great.
Indeed. Another guest on the album is Labyrinth singer Roberto Tiranti in the song `Flags of Victory’. What was the idea of this collaboration?
Roberto Tiranti is another longtime friend of us. We know him since the year 2000, when it all started. We have friends in common and crossed each other on stage sometimes. He is not the only one there are some others to. The concept album has various characters and we immediately thought it would be an honor to have Roberto as a guest on a song. He accepted and it was great! He delivered as usual a great performance
The new record also announces a new era for the band. Was it time for a change and also to set the bar higher with this album? Can you tell us more about that?
Yes, it was like we needed doing this, coming back and delivering good music. A New line up, new energy. It was sure a new start and hope we can continue this way. We also try doing our best to put everyone’s view into our music. Because each of us is having a different background and we try to use this to give a personal touch to our music.
At the other hand it’s a little bit sad that you make a new album right in this pandemic. Why not wait some longer?
We just had this music ready and we just wanted to release it. It’s really challenging but we had to face this challenge and continue. Now we just can’t wait to play it live and work on the next album!
How is the situation in Italy at the moment when it comes to live shows? Are there any plans made to promote the new album live or online by live streaming?
Live streaming is not going so well in Italy. Personally, we love to play live, it helps the connection with people. Actually, we have a show scheduled for June 27ht. We’ll have the great part of the guests on stage, that’s a good way to restart play our music for a crowd!
We are not so happy with concerts in streaming, but we don’t exclude it to promote our music…But we can wait to go back on the road where we can play for people, look into their faces and feel the applause and all these things, you’ll never have this feeling with live streaming.
I see a lot of live streaming these days. Even though I'd 100 times rather go to a real concert, the threshold for 'discovering something new' is much smaller. How do you feel about the phenomenon of live streaming?
It’s surely an opportunity, it’s also useful to promote our music in that way. Maybe in autumn of something we’ll do some live streaming. But I use to say the crowd is the sixth men on stage, we just need them!
How do you guys survive this time of corona as band, musician and human being?
I play music since, I think, 1996. It’s a long story to be told but never faced a situation like this… Things are going to be completely changed in Italy but also in Europe after this pandemic. But there is still a big passion to play music, and I think that’s why we will survive this pandemic and come back stronger. Some will fail, but I’m sure music will continue. In the worst times even wars there’s always been music! The market will change, for sure, but the passion for metal will survive!
Are there any future plans to promote this album?
We’ll keep on releasing some materials on the web, we’re planning a new video before the end of summer and we hope to schedule some touring when this terrible situation will end.
My final question is, after all these years, are there any goals or ambitions? Anything you still want to do?
When I write the lyrics of an album, I think it’s important to leave a message. A message for the future generations. My goal is making the band live for the next 20 years, see it grow and when I’m tired of working leave it to the younger generation. We have two generations of musicians in our band. There is a 10 years difference in our birthdates between me and the younger guys in the band. So, we try to keep the band alive, and hope we get respected for what the band standing for.
Do you have a final message to our readers?
As we tried to communicate through the lyrics contained in The Blue Dawn, we want to say respect the environment, love our planet, because we have only one planet. Maybe someday we’ll can, but at the moment it is not possible for us to travel through space to find another planet to live on!
That’s a good statement to end this interview. Thanks, and hope to see you guys soon on stage in real in Belgium
Fiona Brown - Als ik zelf mensen hoor zingen wil ik vooral geraakt worden, ik hoop dat mensen ook door mijn stem geraakt worden
Eind 2016 kwam de EP ‘Demons’ uit met songs die groeiden vanuit de uitdaging alles zelf te creëren en uit te werken zonder invloed van buitenaf. Fiona Brown, afgestudeerd als zangeres aan Codarts Rotterdam, toerde na de release van ‘Demons’ in binnen- en buitenland, o.a. als support van Daan, Stuart A. Staples en z’n Tindersticks. “My Void” werd eind 2020 uitgebracht als voorloper van het debuutalbum ‘Mundane’ en werd o.a. gedraaid op Radio 1, BBC Music Introducing Oxford, Sheppey FM en YMX radio London. Het is een treffende single die vertelt over de eenzaamheid van de huidige generatie.
Nu verschijnt debuutalbum ‘Mundane’ op vinyl. Het album weerspiegelt de maatschappij op een warme, kleurrijke, maar ook kritische manier; vanuit het gecultiveerde 'crazy' word je door cyberspace en climate strikes meegenomen naar onbegrensde liefde. Het zijn extreme, maar zeer realistische verhalen over de zoektocht van de mens.
We hadden hierover een fijn gesprek met Fiona op een fijn terras in Antwerpen.
Om te beginnen, hoe is alles begonnen en hoe zou je je muziek omschrijven?
Op mijn negentiende op het conservatorium kregen we de opdracht om zelf een tekst te schrijven. En daar is het eigenlijk ook begonnen, ik ben gewoon blijven schrijven. Het heeft wel lang geduurd eer ik de songs vond die echt bij mij passen, ik heb veel dingen in de archieven liggen die ik niet zal gebruiken omdat ik niet graag teruggrijp naar het verleden maar liever vooruit kijk. Het schrijven is dus een hele evolutie geweest die toch een tijdje heeft geduurd.
Je hebt enkele jaren geleden al een plaatje op de markt gebracht ‘Demons’; heeft die bepaalde deuren geopend?
Die plaat was vooral een mijlpaal doordat ik daar alles zelf heb gedaan, helemaal in eigen beheer en met productie van Staf Verbeeck. Ik laat me nogal snel beïnvloeden door andere mensen. Om die reden had ik wat schrik om die songs met andere mensen uit te werken, Daarom wilde dus vooral zelf doen, om niet het risico te lopen in een richting uit te komen waar ik niet wilde zijn.
‘Demons’ heeft eveneens deuren geopend in die zin dat ik in dezelfde periode Neil Fraser van tindersticks heb leren kennen en we vervolgens samen zijn beginnen spelen. En ook de concerten als support voor Daan en Tindersticks waren natuurlijk super.
Ik heb ook ergens gelezen dat je je invloeden haalt van o.a. Kate Tempest, Anna Calvi en Nick Cave. De klemtoon dus op sterke vrouwen binnen de muziekwereld. Ik heb de plaat beluisterd, wat me opvalt is het combineren tussen dromerig en mysterieus, tot iets donkers, dat ik ook vind bij die opgesomde zangeressen , maar ook bij artiesten als Reena Riot of Sylvie Kreusch/Björk; wat is je mening?
Met Reena Riot toch minder denk ik, maar de andere zeker wel. Je zegt ook iets donkers. Als ik een populaire radio zender opzet begrijp ik wel waarom mensen mijn muziek donker vinden. Ik zelf zie dat niet zo, omdat ik wellicht altijd naar deze soort muziek luister en dat niet echt donker vind. Maar voor de rest om vergeleken te worden met zulke artiesten, waar ik veel respect voor heb , is het zeker en vast een mooi compliment.
Mijn theorie van donker is in de zin dat het niet direct angst aanjaagt, eerder het mysterieuze en ongrijpbare wat je bij een Sylvie Kreusch terugvindt, ook Björk, dat bedoel ik eigenlijk
Dat snap ik.
Behalve Nick Cave heb ik bewust vrouwen opgenoemd. Ondanks alles is de muziekwereld en cultuur nog steeds een mannen bastion, ervaar je dat ook?
In de zin dat ik met veel mannen samenwerk, ja . Persoonlijk heb ik er echter niet zoveel last van. Hoewel. Ik had er vroeger wel last van, Vooral als ik wat meer wilde gaan doen, werd ik niet altijd voor vol aangezien. Nu heb ik daar echter doorgaans geen last meer van, en als dat wel zo is, komt dit eerder doordat ik zelf te bescheiden ben.
Ik heb toch soms het gevoel, zeker als je al die sterke vrouwen die ik opsom ziet, dat je als succesvolle artieste of muzikant in deze mannenwereld nog steeds niet voor vol wordt aanzien, wat bijzonder jammer is
Ik word als vrouw juist heel erg aangemoedigd door de mensen rondom mij en als ik mij belemmerd voel, komt dat eerder door mijn eigen onbewuste ideeën van hoe ik als vrouw moet 'zijn' in deze maatschappij. Uiteraard komen die ideeën voort uit het opgroeien in een maatschappij die mannen en vrouwen ongelijk behandelt, maar net zoals de maatschappij zich moet aanpassen, is het in feite ook een uitdaging om mijn eigen beeld van het vrouw zijn aan te passen en niet rolbevestigend te handelen of denken.
Over de nieuwe plaat. Waarom zit er zoveel tijd tussen ‘Demons’ en die nieuwe ‘Mundane’?
Ik heb een hoop songs geschreven die ik uiteindelijk niet heb gebruikt, omdat ik er niet tevreden over was. Dus in feite een volledig album niet afgewerkt en mijn tijd genomen tot ik echt tevreden was over de muziek.
En toch een nieuwe plaat uitbrengen in deze rare tijden waarin we leven, waarom niet nog een beetje wachten ondanks alles?
Het is een plaat die ik eigenlijk al twee jaar geleden zou willen gehad hebben. Ik heb dus lang getwijfeld, ook in deze tijden , om toch te wachten. Maar het leven gaat door en op een bepaald moment moet je die knoop doorhakken. Want zolang dit niet is afgewerkt kan ik ook niet met iets nieuw beginnen. Het is gewoon een ei dat moet gelegd worden, om de volgende stap te kunnen zetten.
Ik krijg soms reacties van artiesten die zeggen, we hebben nu een nieuwe plaat maar de cirkel is niet rond omdat we niet kunnen optreden
Normaal gezien gaan we aan het einde van het jaar spelen. En tot dan kan ik nog wel wachten. Laten we hopen dat dit effectief zo doorgaat, anders zou het wel frustrerend zijn.
Heeft die corona tijden ook niet gezorgd voor rust en meer tijd om te componeren en zo?
Voor mij was dit net wat ik nodig had om alles eens op een rij te kunnen zetten. Ik heb enorm veel tijd gehad om te schrijven, ook veel dingen weg gegooid omdat ik er niet blij mee was. Op enkele songs na is alles trouwens tijdens de lockdown geschreven, dus ja ergens heeft deze tijd er voor gezorgd dat ik mijn tijd nuttiger kon gebruiken.
Achter de al eerder uitgebrachte single “My Void” schuilt ook een verhaal, heb ik ergens gelezen; klopt dat? Heeft dat ook met deze corona tijden te maken?
Eigenlijk gaat het eerder over hoe we ermee omgaan, of toch de politiek en de media die precies alles in het werk stellen om alles terug naar het oude te brengen. Dat is een gemiste kans om net alles vanuit een ander perspectief te gaan bekijken. Laat ons eerlijk zijn, we verbruiken veel te veel, onze wereldbol leidt daaronder. Deze pandemie was een uitgelezen kans om de wereld heruit te vinden of opnieuw op te bouwen, want deze tijden hebben toch bewezen dat we met minder ook kunnen toekomen. En eigenlijk zou de politiek dat moeten ondersteunen om de mensen te stimuleren om minder te kopen, minder te consumeren. Dat keert in “My Void” ook terug, de frustratie daarover. De leegte of leemte die dan achterblijft is waar die song onder andere over gaat.
Er schuilt ook veel pijn en emoties in je stem en muziek, schuilt ook daar een verhaal achter?
Dat zou kunnen. In elk geval, als ik zelf mensen hoor zingen wil ik vooral geraakt worden, ik hoop dat mensen ook door mijn stem geraakt worden.
Haal je inspiratie uit de dagelijkse dingen in het leven of hoe moet ik dat zien
Ik haal niet per se mijn inspiratie uit mensen op straat eigenlijk, maar eerder uit de algemene gebeurtenissen in de wereld. Het gaat vooral veel breder dan dat . En dat probeer ik dus ook in mijn muziek te omvatten. Zoals dingen die ik ervaar als ik naar een film kijk, of naar het journaal kijk daar haal ik eerder mijn inspiratie uit. Niet zozeer de alledaagse dingen dus. Kortom: De plaat gaat zowel over de mooie als de choquerende momenten van het leven.
Wat zijn de verdere plannen (live optreden kan terug een klein beetje)?
Ik heb een booker die daar mee bezig is. Zelf ben ik momenteel vooral bezig met de plaat die uitkomt, en met de muziek op zich. En voor de rest zie ik wel wat er op mij afkomt , ook wat live optreden en zo betreft. De komende tijd zijn er sowieso geen concerten, daar had ik ook niet echt op gerekend. Ik hoop ergens wel dat we in de zomer of het najaar kunnen spelen,
Is er eventueel geen streaming rond de release of zo?
Er is een solo concert stream om de release te vieren op vrijdagavond. -28 mei 2021-
https://www.facebook.com/events/484727815917547
Wat is je mening over live streaming feitelijk. Ligt de drempel niet lager om muziek te ontdekken, waarvan anders die aan ons zou voorbijgaan? Je mening
Ik heb wel een nummer alleen gedaan, voor een camera, dat is ook maar eenzaam. Met een echt publiek moet je toch echt meer presteren, je voelt dat er dan toch meer druk is. Ik heb bijvoorbeeld de live streaming gezien van Nick Cave, ik vond dat heel mooi. Ook omdat hij niet deed voor de camera alsof hij voor een publiek speelde. Het is dus een beetje een ja en nee verhaal, het is goed dat je op die manier iets kunt tonen. Maar het is niet hetzelfde als voor een publiek te spelen, je hebt die interactie wel nodig met je publiek.
Je hebt ook samengewerkt met enkele toppers als producer Staf Verbeeck en muzikanten als Neil Fraser (Tindersticks) Simon Casier van Balthazar, Tom Barbier (Ozark Henry) en Steven Van Gelder (Geike, Driftwood) . Hoe is die samenwerking ontstaan?
Ik heb zelf mensen gezocht waarvan ik wist dat ze in dezelfde lijn zaten van wat ik deed en bereid waren om in dat avontuur mee te gaan. Dus ja, ze waren alleen zeer enthousiast daarover.
Wat zijn de verdere ambities? Is er iets als een ‘einddoel dat je voor ogen hebt?
Muziek maken ga ik sowieso doen :-) dus ambities zijn eerder nóg meer muziek en grote podia, liefst clubs zoals bv. de AB of de Botanique. En ik zou ook wel eens muziek bij beeld willen maken, sferen creëren.
Dank voor dit fijne gesprek, zeer veel succes met de release van ‘Mundane’ en hopelijk zien we je spoedig ‘on stage’
Intussen deze livestream http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/81971-fiona-brown-een-sfeervolle-warme-stem-die-ons-doet-zweven.html
Pics homepag @Guy Kokken
Scarved - De voornaamste ambitie voor de band is om erkenning te krijgen voor al die inspanningen door de jaren heen
Scarved werd opgericht in 2012 en na een EP ‘Scarved’ in eigen beheer, bracht de band met ‘Dynamite’ in 2014 een prachtige schijf uit. Een female fronted heavy metal band die kwalitatief hoogstaande muziek aflevert. Het tweede album ‘Lodestone’ ging dezelfde weg op. Ondertussen is er een line-up wissel geweest, en in mei kwam de derde plaat uit ‘Flashback’ die een verandering brengt binnen de sound van de band, in de positieve zin.
We hadden hierover een heel mooie gesprek met bassist Vincent De Laat die sinds begin 2019 de band heeft versterkt. Daarnaast ging het gesprek over boeiende bevindingen van de Belgische en internationale (metal) scene.
Als je terugkijkt op al die jaren met Scarved, wat waren de hoogte- en dieptepunten? En hoe is alles eigenlijk begonnen voor jou bij Scarved?
De echte hoogte en dieptepunten weet ik niet, Scarved bestaat al langer dan ik er ben bij gekomen. Op het moment dat ik er echter bij kwam waren er wel wat moeilijkheden omdat de band op zoek was naar een nieuwe bassist. Ook Geert Marien, de voormalige drummer, had in die periode enorm veel werk en kon het nog moeilijk combineren met zijn plaats bij Scarved. Ik moest enkele optredens spelen met Circle Unbroken, daar heb ik Kjell ontmoet. Dat klikte als ritmesectie en stelde hem dan ook voor als vervanger voor Geert. Luc en Caro zaten in die periode al lang op een plaat te broeien eigenlijk., Het was ook niet gemakkelijke om kleppers als Wim en Geert op te volgen, die jongens hebben schitterende dingen gedaan op de vorige platen. De enige domper op al die mooie evoluties is eigenlijk die corona tijden nu. Dat is, en niet alleen voor ons, een dieptepunt op zich. Toen we op kruissnelheid begonnen te komen na de eerste lockdown, was er plots die tweede. Dat heeft dus een rem gezet op het werkingsproces.
De geplande release van het derde album, ‘Flashback’, werd aanvankelijk uitgesteld naar de zomer van 2020 maar de Covid-19-pandemie besliste er anders over. Uiteindelijk konden de opnamen najaar 2020 worden afgerond en kon het derde album pas in mei gereleaset worden. Frustrerende tijden veronderstel ik?
Er zijn eigenlijk twee zaken die we daar kunnen aankruisen. Het was voor mij een serieuze uitdaging om de geplande optredens tot een goed einde te brengen. Het hoge niveau van Wim te evenaren was een serieuze opdracht. In het najaar van 2019 zijn we begonnen met dat nieuwe album, bij mij thuis. Het was zeer fijn om dat samen te creëren. En dan is corona ertussen gekomen. We hebben dan online verder gewerkt aan het vorm geven van de nummers. Ieder van ons had de vrijheid zijn/haar eigen ideeën erin te stoppen. Toen Corona uitbrak werd het samen vorm geven van de nummers moeilijker en moest het online gebeuren. Dat was al een eerste drempel om te overschrijden. Scarved is een heel spontane groep, waardoor we ons gemakkelijk kunnen aanpassen aan elkaar. Maar dat proces om uiteindelijk tot dit resultaat te komen, is toch heel anders verlopen dan dat het normaal verloopt, daardoor heeft het bijgevolg ook iets langer geduurd dan voorzien.
Ik heb ook van redelijk wat muzikanten en artiesten vernomen, dat naast het moeizame tot stand komen van releases, het ook een periode geweest is waarin je op het gemak kon werken aan composities, zonder dat je werd opgejaagd? Is dat bij jullie ook zo geweest?
Dat klopt voor een stuk, maar voor een stuk ook niet. Deze creatie van Scarved is een co-creatie geweest en het bundelen van verschillende uiteenlopende ideeën rond de songs die Luc had geschreven., Corona heeft dat proces van samenwerken moeilijk gemaakt Dus voor ons was het feit dat we meer tijd hadden niet echt een voordeel.
Je zei daarnet ‘een samenvoeging van verschillende ideeën’. Dat valt me aan de nieuwe plaat ook op. Over ‘Dynamite’ toen was het enige puntje van kritiek dat jullie eigenlijk niets vernieuwend deden, maar wel een kwalitatief hoogstaande plaat afleverden. Op dat vlak is er ook wel iets veranderd, naast die hoge kwaliteit hoor ik ook een zekere honger naar experimenteren en buiten de lijntjes kleuren, o.m. bij “Rising soul” die solo bijvoorbeeld. Mee eens?
Daar ben ik, en ik mag toch spreken namens de rest, wel fier op. We hebben allemaal een eigen achtergrond; We zijn allemaal ervaren muzikanten. En hebben meer dan ooit onze invloeden daarin gestopt in die nieuwe plaat,. Er zitten zware Black Sabbath minded dingen in. Invloeden van Led Zeppelin, Rush, Deep Purple en Fleetwood Mac zijn zeker te horen. Het verschil met de vorige platen is misschien dat de nummers gespeeld zijn zoals ze geschreven zijn, met veel meer spontaniteit van ieders inbreng. Het proces tot creëren van deze plaat was heel intensief, en dat is eigenlijk ook echt muziek maken. En dat hebben we dus wel echt beleefd met het maken van de nummers op deze plaat. We zijn als Scarved geen format, er zit van alles in. Daardoor kun je ons nu niet meer echt labelen. Dat komt dus door dat proces dat we echt samen hebben doorgemaakt.
Er schuilt ook iets donkers in de sound, maar ook iets lichtvoetig – soms komt een Bon Jovi sound de revue passeren vind ik … Wat is uw mening?
Dat is dus ook door wat ik hierboven heb omschreven. Die bijzondere, unieke stem van Caro, gecombineerd met zware gitaren, drums en bas zorgen voor donkere momenten. We zijn zoals het weer in België. Soms klinken we erg Metal geïnspireerd, om dan plots te flirten met Pop en Klassiek, of hoor je een vleugje funk of jazz/fusion. Het dringt echt veel meer door binnen Scarved anno 2021. Dat brengt ons terug naar die ervaring, en het echt meer dan ooit combineren van stijlen. Een proces waar al die aspecten elkaar perfect vinden. Daardoor is het ook een heel spontane plaat geworden. Laat het ons daar bij houden. En dat is ook het verschil met de twee vorige platen, het is alleszins voor mij heel persoonlijk geworden
Wat ik zo eigenaardig vind, jullie spelen het soort epische metal waardoor jullie kunnen wedijveren met de heel grote namen binnen de scene, uiteraard hebben jullie een grote fanbase uitgebouwd. Maar hoe komt het toch dat het voor een Belgische band met zoveel klasse als jullie, het zo moeilijk is om door te breken naar een echt groot publiek denk je?
Een grote reden, er is een verandering in de muziekindustrie gekomen. Doordat veel mensen muziek streamen en niet echt cd’s meer kopen, is er een andere manier van muziek beleving en verdien je veel minder aan je albums.
Het is een commercialisering – maar dat heeft altijd bestaan – maar ook een andere vorm van professionalisering. Dat is een heel persoonlijk mening. Ik zie een muzikant niet als een absolute Goddelijkheid of zo. Muziek maken is een ambacht als een ander. Wat is er gebeurd? Er is een monopolisering gebeurd. Er is een verschuiving gebeurd van groepen en muzikanten naar producers en songwriters die zich focussen op een song verkopen. Het proces wat ik u daarnet heb verteld om iets in groep te maken, is daardoor enorm veranderd. Misschien niet direct in de metal en Rock wereld. Daarom, dit is mijn eigen kijk en ben zeker geen expert in en kenner van de muziek business .
Als het zo moeilijk is, heeft het dan nog zin om door te gaan, en waarom?
Wat mij betreft is muziek mijn leven, mijn religie haast. Alleen al voor de connectie met de mensen die wel een inspanning willen doen om naar concerten te komen, en de band willen live zien of hun album kopen. Daar doen we het voor, want die zijn er zeker nog. Het achteraf met de mensen kunnen praten, je publiek geven waar ze voor komen. Het voelen hoe de mensen genieten van je muziek. Dat geeft zin aan iedere muzikant om op die planken te staan of op je zolderkamer te liggen tokkelen en op te nemen. Of het nu onbekende groepen zijn of grote bands, je muziek speel je vanuit het hart.
Waarom is het voor een Belgische band zo moeilijk om op grote festivals te staan. Terwijl Wacken Open Air bijvoorbeeld een grote waaier aan Duitse bands op hun affiche heeft staan, tot zelfs de headliner. Heb je daar een verklaring voor?
Dat heeft te maken met de andere mentaliteit van de muziekliefhebber in ons land, vergeleken met Spanje of Duitsland waar dat toch meer leeft. Daar wordt rockmuziek ook meer op de radio gedraaid dan bij ons. Er staat ook meer over in de kranten en zo. Hier komt er enkel een klein artikel in HLN als een Rockheld overlijdt of zo. Metal en Hardrock krijgen minder aandacht in de mainstream media . Dat zorgt ervoor dat het sowieso al moeilijk is voor een Belgische Metal of Rock band om zich op de kaart te zetten, laat staan op een groot festival. Wij zijn Belgen, en cijferen misschien onszelf wat weg. Er heerst hier sneller de reflex om te denken dat buitenlandse bands het beter doen in ticketverkoop.
Evenzeer opmerkzaam, als een middelmatige Amerikaanse band hier komt spelen , dan speelt een goede Belgische band in het voorprogramma; als diezelfde Belgische band in Duitsland speelt staan die in het voorprogramma van een middelmatige of middelgrote Duitse band.
Dat is net dat typische Belgische, een Belg heeft minder waardering voor eigen kweek. Dat is niet alleen in de muziek zo. Is dat fout? Ja, toch wel. Ik zie veel talenten, en het is zeer spijtig dat die er gewoon niet geraken door die typische Belgische mentaliteit die er heerst. En dan heb ik het niet per se over geld verdienen, maar om de aandacht en de erkenning te krijgen die ze verdienen. Er zijn nu ook zoveel groepjes, maar misschien was dat vroeger ook wel een beetje, geen idee. In de tijd dat wij in de garage lag te rammen, hadden we nog geen Facebook en Youtube om onze decibels te delen. Maar ik denk wel dat er vroeger wel een groter en sterker circuit was. Er waren tal van kleine festivallekes (vaak op een wei van een boer) waar mijn lokale Rockhelden speelden. Wat ik nu wel merk is dat het circuit steeds kleiner en kleiner wordt. Daardoor is het veel moeilijker geworden om ergens op te treden, tenzij in clubs of cafés of zo. Die nobele zielen, die we erg dankbaar zijn, worden overspoeld met aanvragen. Er zijn gewoonweg geen andere alternatieven en te weinig speelkansen
Onrechtreeks zorgt het er ook voor dat een band als Scarved het zo moeilijk heeft om verder door te breken.
Laten we het toch ook over de band en de nieuwe plaat hebben. Zijn er al reacties op de nieuwe plaat?
Ik heb er toch al enkele tegen gekomen. De meeste reacties gaan uit naar stevig, robuust en ook ‘beyond the standard’. Vind het een fijn gevoel omdat je merkt dat luisteraars horen dat er van alles gaande is in onze muziek en ze verrast worden.
Het zijn nog steeds wat rare tijden waarbij optreden (tenzij voor 50 man) nog steeds moeilijk is. Zijn er plannen om de nieuwe plaat ‘Flashback ‘ live voor te stellen?
Ik kan daar eigenlijk nog geen uitspraken doen.. Het is gewoon koffiedik kijken wat dat betreft. Hopelijk in het najaar ergens. Er zijn ook al afspraken uit 2020 die naar 2022 zijn doorgeschoven. Ik hoop het wel, de honger om op te treden is zeer groot bij ieder van ons.
En eventueel live streaming? Wat is je mening over dat fenomeen? Ik heb bijvoorbeeld muziekstijlen ‘ontdekt’ waar ik in normale omstandigheden vermoedelijk gewoon was aan voorbij gegaan. De drempel is kleiner
Eigenlijk hebben we daar nog niet zo bij stil gestaan.. Ik ken er wat te weinig over, maar het lijkt me misschien wel een goed idee. Maar langs de andere kant? Optreden voor een lege zaal lijkt me toch ook iets raar. Ik mis toch de reacties van het publiek. Misschien is het wel interessant om die drempel voor niet metal gericht publiek iets toegankelijker te maken, dat kan. De drempel is sowieso minder hoog om naar een streaming te zien van iets dat je niet direct ligt. Dat kan zeker, daarom zou het misschien wel een goed idee zijn om het te overwegen. Maar het zal nooit echt live spelen vervangen, ondanks dat.
Wat zijn jullie verdere ambities, is er een soort doel dat je voor ogen hebt (zoals wereld dominantie wat iedereen wil) ?
Ons voornaamst doel en ambitie als band is om eindelijk de erkenning te krijgen voor alle inspanningen die we als band door de jaren heen hebben geleverd. Deze plaat zou net doordat hij zo gevarieerd is daar toch moeten kunnen voor zorgen, dat we die erkenning krijgen. In de vorm van media aandacht, optredens en dergelijk meer. Persoonlijk voor mij? Ik hou gewoon van dat proces om muziek beleven en hoop dat ik dit nog heel lang kan doen. En vooral dat ik dit op een deftig niveau kan blijven doen. Het blijft de standaard voor mezelf om voor jezelf, je medemuzikanten en vooral je publiek het beste te geven, en blijven geven. Als dat niet meer lukt stop ik er dan ook gewoon mee, met live te spelen. Het draait wat dat betreft om respect voor jezelf, je mede muzikanten en de fans. Muziek is in mijn leven de rode draad. En wat de groep betreft, vooral erkenning, voor de band Scarved en voor die drie andere topmuzikanten waar ik het plezier heb om bij te horen. Om terug te keren naar onze nieuwe schijf. Het is een plaat die we echt samen gebracht hebben, we hebben gewoon gedaan wat we graag doen en ieders inbreng was daarbij even belangrijk. En dat is het doel op zich, die erkenning daarvoor.
Bedankt voor dit fijne gesprek zijn er nog opmerkingen naar onze lezers toe?
Dat we ze begot missen. Zij geven ons de energie, de goesting en het ongelofelijk goeie gevoel om muziek te maken en voor hen te spelen. We Love You
Wij missen jullie ook …
Venus Fly Trap - Alex Novak, founding member and vocalist with Venus Fly Trap
Can you give a brief history of Venus Fly Trap - I had been in a band called Attrition who were based in London at the time, I had done an album and toured Holland/UK with them. Decided to move back to my native Northampton famous for Bauhaus, Alan Moore and the film Kinky Boots, hooked up with my brother John Novak (Isaws, Where’s Lisse) and Tony Booker an ex art school student, I had also studied at art school. The line up has changed many times over the years, Andy Denton joined via a local band Crowman, initially as the drummer and ended up playing guitar and has done for many years.
Your new album Time Lapse collects tracks from three albums Totem, Pandora’s Box and Luna Tide. What was your reasoning for a three-in-one rather than individual releases?
It was basically the time it would take to release individual albums, to promote those albums, and the costs, it just seemed to make more sense, if someone else would like to re-issue everything in one go in the future then that’s fine. It gave me an opportunity to pick tracks and create an alternative album for this alternate reality.
You’ve talked about VFTs albums as existing in triptychs. How do these three albums relate to each other?
Well, two came out on Danceteria, the line-up was pretty consistent with the core members being present, I would say Luna Tide was a transition album with members who had joined at the time of Pandora’s Box being retained, so shifts in line-up rather than seismic changes. But generally it was a band line-up with the usual drums, guitar, bass and keys which kept it within certain parameters but with some experimenting in the studio.
There was quite a sonic shift from the post punk of Totem to more organic Luna Tide. Why the constant evolution?
As new members join they add their influences to the pot, also we replaced electronic drum pads with a real drummer (on Mars we had a drum machine) and sequencers with an analogue keyboard player so that will effect the feel.
Despite this they remain easily identifiable as VFT. What’s the aesthetic holding them together?
I guess one thing would be myself: I have been the only constant in all the line ups and I want the sound to fit certain parameters, Luna Tide was at the edge of those parameters and i didn’t want to continue in that particular direction for Dark Amour but that’s another story.
Certainly not a metal album Luna Tide nevertheless got a glowing review in the metal bible Kerrang!. What was the crossover appeal?
I think at that time the magazine was covering a lot wider musical tastes not just the traditional stuff but also grunge, alternative rock and goth so we fitted within that brief.
How did you decide what tracks to include on Time Lapse?
Tried to get tracks to fit together and get a flow going, changed the order on some of the tracks from Luna Tide as they seemed to fit together better.
Fans have a special relationship with songs. Were you worried about omitting someone’s favourite when assembling Time Lapse?
This is an alternative album for an alternate reality, those albums don’t exist in this reality, another time and another place the dice would fall differently.
Time Lapse seems a pretty apt title for these strange times
Time has been changed are we going forward or are we in limbo?
How will you promote the album in the midst of a pandemic?
Via the net, magazines, radio and whatever portals and wormholes are open to transmit information.
Lizz - Liselore Brosens - Mijn droom is vooral een netwerk kunnen uitbouwen, waarbij ik elke dag meer mensen kan ontmoeten om mijn project te kunnen ontwikkelen
Liselore Brosens begon op haar veertiende covers te spelen en werkte gaandeweg aan eigen nummers. De negentienjarige zangeres is nu klaar om naar buiten te treden als Lizz, maar zweert nog altijd bij de drie s-sen: ‘Serenity, Sensuality en Simplicity’. Dat is ook te horen op de eerste echte officiële single “Outside”. Deze jonge singer-songwriter heeft echter veel meer in haar mars, daarom wilden we een fijn gesprek voeren over het verleden, haar bijzonder stem en de verdere toekomstplannen. We hadden het ook over het omgaan met deze (corona)tijden, en hoe we als mens ons daar maar beter aan proberen aan te passen ipv halsstarrig snakken naar het ‘oude normaal’ …
Liselore Brosens, je begon op je veertiende covers te spelen. Wie waren en zijn je grote invloeden?
Mijn grote invloed is eigenlijk de band The Goo Goo Dolls. Toen die muziek werd gespeeld in de auto werd ik daar direct door aangegrepen, en mijn droom was ook gitaar te spelen en zelf songs te schrijven.
Hoe mogen we jouw muziek omschrijven?
Ik denk er niet echt over na waar ik echt thuis hoor; Het vakje singer-songwriter past wel het best bij mij. Maar tijdens het proces van de nummers schrijven, leg ik mezelf geen bepaalde grenzen op waarbinnen het nummer moet passen. In mijn muziek sta ik voor wat mensen ook wel eens de ‘3 S’en’ noemen: Serenity. Sensuality. Simplicity. Met die instelling ga ik steeds te werk en heb ik ook mijn intrede gedaan naar de wereld toe met mijn nieuwste single: ‘Outside’.
Waar komt die voorkeur voor het weemoedige, melancholische en typische singer-songwriter, dat ik zo mooi vind aan de single ‘Outside’ vandaan?
Als ik nummers schrijf kom ik meestal bij de meer melancholische songs terecht, of invloeden. Ik voel me daar meer met verbonden. Ik wil het ook niet te treurig maken, ik schrijf best ook wel blije nummers. Maar automatisch word ik toch naar dat melancholische en weemoedige binnen de muziek gedreven op een of andere manier.
Zit daar ook een persoonlijk verhaal achter?
Ja , toch wel. Niet heel concreet maar er zijn zeker ervaringen die een rol spelen in mijn song schrijven ,sowieso.
Op zo jonge leeftijd heb je een zeer warme en doorleefde stem, het voelt aan als een deken tegen donkere gedachten. Mee eens, of zie ik dat verkeerd?
Soms word ik zelfs vergeleken met Joni Mitchell, terwijl ik daar niet echt naar luister. Ik profileer me ook in eerste instantie als gitarist en niet als zangeres. Ik kreeg na de release ook veel complimenten die betrekking hadden tot mijn stem, waar ik best van verbaasd was. Misschien voelen mensen de warmte in mijn stem omdat ik toch echt wel uit het hart zing en niet naar perfectie streef. Dat hoor je ook in mijn nummers. Het is net dat imperfecte, dat menselijke, waar mensen zich mee kunnen verbinden.
Er gaat ook een zekere sensualiteit en teder gevoeligheid van uit, als ik dat mag zeggen (zeker positief bedoeld); mee eens?
Dat is een beetje waar ik als artiest voor sta feitelijk. De voornoemde drie ’s’ sen’: Serenity. Sensuality. Simplicity dus.. Zeker dat laatste vind ik een belangrijk aspect in muziek waar ik steeds meer waarde ben aan beginnen hechten. Zoals Luka Bloom ooit tegen me zei: ‘It doesn’t matter if it’s simple; it matters that it’s you.’ Met die mindset ben ik dan ook mijn eigen nummers beginnen schrijven. De sensualiteit die je voelt in mijn songs komen uit het feit dat de nummers vaak intiemere onderwerpen bespreekt. Liefde, maar ook verdriet. Soms praten mensen niet graag over onderwerpen of gebeurtenissen die hun raken; ik probeer net via mijn muziek ook deze mensen een uitlaatklep te geven.
Mijn nummers gaan soms over persoonlijke zaken; situaties waarin ik zelf heb vertoefd of gebeurtenissen in de wereld die me best aangrijpen. Maar er zijn ook songs waarvan ik niet weet met welke insteek ik ze exact heb geschreven. Ik denk dat dit onderbewuste ideeën en emoties zijn die dan hun plaats vinden op het papier en gegoten worden in een song. Zo is muziek dan ook een uitlaatklep voor mezelf om bepaalde gebeurtenissen en gevoelens te plaatsen, te omarmen. Mijn bedoeling is om mensen in een andere wereld daardoor te laten vertoeven.
Je komt in een soort sprookjesachtige wereld terecht, tot daar mijn persoonlijke bedenking. Hoe waren de eerste reacties op de single eigenlijk?
Vooral positieve reacties, nu denk ik ook als mensen het niet graag horen ze er niet naar luisteren. Het is ook een heel beperkt netwerk. Ik he ook een paar positieve reviews gekregen. In een bepaalde review over mijn single werd verwezen naar het binnen zitten rond een haardvuur, dat soort gevoel dat je dan overvalt. En dat is net het gevoel dat ik wilde uitdragen me deze song.
De single is een voorbode van een EP die er zit aan te komen, kun je een tipje van de sluier lichten?
Ik ga binnenkort nog één single uitbrengen. De EP zal normaal gesproken voor september zijn. Het grappige is ik had die eigenlijk al twee jaar geleden gemaakt, maar het is er nu pas van gekomen om er daadwerkelijk iets mee te doen. Ik heb er lang genoeg over nagedacht, het mag dus nu gebeuren.
Heeft die coronatijd er ook mee te maken dat het steeds werd uitgesteld of net niet?
Op zich niet. Ik had eerst een andere manier van aanpakken voor ogen, namelijk de EP op cd uitbrengen en dus niet te werk gaan met singles. Na het financiële kostenplaatje eens uit te tekenen en te berekenen, besefte ik dat omwille van mijn (te) klein bereik, ik er alleen maar geld zou insteken en weinig terug uithalen. Daarnaast is de tijd van cd-collecties bij mijn generatie zo goed als niet bestaande. Ook van bepaalde Webinars die ik heb gevolgd van Vi.be heb ik een ding wel echt opgepikt dat belangrijk is om je publiek toch iets uit te breiden: zoveel mogelijk momenten creëren. Zo hebben mensen meer kans op je muziek te vallen zeg maar en het te leren kennen. Die manier van aanpak ben ik dus gaan hanteren. Twee singles uitbrengen, twee videoclips voor de single en dan pas de EP.
Niet kritisch bedoeld, maar binnen het vaarwater waar je in zit, zie je door de bomen het bos niet meer wat artiesten en bands betreft. Hoe zie je dat zelf?
Wat mij uniek maakt is dat ik pure (live) muziek maak, ‘one take’ dus, wat ik neerschrijf is hoe het wordt uitgebracht. Ik sleutel zeer weinig aan de nummers eens ik ze op papier heb. Dat duidt gewoon aan wie ik ben, ook als mensen me ooit live zien. Ik vind dan ook de beste platen diegenen waar iets niet perfect in elkaar zit, waar er een foutje te horen is. Dat wil ik ook, dat de opgenomen nummers gewoon klinken zoals je ze live voorgeschoteld krijgt. Als het te perfect klinkt haal je de ziel eruit eigenlijk en dat wil ik niet. Ik wil niet dat er een te groot contrast komt tussen op plaat en live, daar waak ik vooral over. Dat is ook bij de single die ik uitbracht op de streamingplatformen het geval.
Je sprak hier over Spotify ; is het in deze tijden waar je alles kunt vinden op Spotify nog nodig om een plaat uit te brengen?
Er is een publiek dat zeker op zoek is naar een muziek beluisteren via CD. Ik denk dat de iets oudere generatie mijn muziek wel op platen zou kopen denk ik bijvoorbeeld. Die mensen zijn wellicht, net als mijn ouders, wel de wat oudere generatie. Maar ze zijn er dus nog. Als je een goed netwerk hebt opgebouwd kun je dat eventueel wel bewerkstellingen. Maar ik heb daar het netwerk nog niet voor, daarom is het in mijn geval beter dat ik het via de ‘streaming-way’ uitbreng.
Maar dan heb je het over een oudere generatie, kopen jongeren van uw generatie nog CD’s eigenlijk?
Veel minder maar er zijn er nog; Ikzelf bijvoorbeeld koop nog CD’s en krijg daar wel opmerkingen over omdat je toch alles digitaal kunt luisteren; Maar als ik een CD opleg is de sound helemaal anders, dan dat je het op de pc of zo beluistert. En er en zijn nog wel jongeren die ook zo redeneren.
Een artiest verdient er ook niets aan; spotify, bandcamp is op dat vlak iets beter; Hoe sta je tegenover het fenomeen als artiest dan?
Ik zit er zelf ook op, om dingen te ontdekken. Een contact van mij die zelf ook een eigen platenlabel heeft, had me ten strengste aangeraden om naast spotify ook zeker de single te releasen via Bandcamp. Als je iets uitbrengt stijgt het bereik beter, en is het dus ook gemakkelijker om een netwerk uit te bouwen eigenlijk. Dat heb ik trouwens ook gemerkt sinds de single uit is, dat er meer bereik is voor mijn muziek daardoor. Het is wel frustrerend dat het erg moeilijk is er van het begin boven uit te steken; in het algemeen, maar zeker voor hedendaagse singer-songwriters lijkt mij. Je werkt steeds alleen rond je nummers, brengt alleen uit – in mijn geval dan ook nog eens in eigen beheer – waardoor je zelf ook je promotie moet voeren en eens het daar is, moet je zorgen dat die paar mensen echt klaar staan te wachten op met wat je naar buiten komt. Het is echt een uitdaging om als singer-songwriter dat ene netwerk dat je aanspreekt, exponentieel te vergroten zoals bands daar vaak automatisch meer kans in hebben.
Over de toekomst … Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar?
Er is al een eerste optreden op 7 juni in Open Kiosk in Veurne. Dat is wel iets speciaal want onder andere The Radar Station zal op dezelfde dag als ik spelen, namelijk de startdag. Ik ben ook al bezig aan nieuwe nummers. Uiteraard is er de EP in September. Maar voor de rest is het allemaal nog wat koffiedik kijken, optreden in het najaar hopelijk. Nu is het schrijven en tijd nemen om zelf iets op te nemen nu ik mijn eigen home studio heb, ook belangrijk.
Optreden kan al iets beter (voor vijftig mensen en buiten voorlopig) Zijn er ondertussen eventuele livestreams gepland?
Op zich niet, ik heb dat wel een paar keer gedaan. Daar komt toch verbazend veel volk op af. Misschien rond de release van de EP eventueel. Maar ik vind het best moeilijk om daar echt van te genieten. Er is een grotere afstand tussen mezelf en het publiek voor dat scherm, soms komt een beetje onwennig over. Dus echt een voorstander ben ik er niet voor, dan toch liever live optreden.
Tegenwoordig doe ik dagelijks live streams (nooit zal dat hetzelfde zijn als live optredens) maar de drempel om artiesten en zelfs muziek te ontdekken die je anders zou ontgaan, wordt er wat lager door? Mee eens?
Om echt iets te ontdekken is die drempel zeker lager. Als ik dat zelf heb gedaan kwamen daar mensen op af waarvan ik het totaal niet had verwacht, of die ik niet ken. Dus ja je kunt op die manier zeker een ander publiek aanspreken, maar geef me ondanks dat toch maar de echte livebeleving.
We leven in zeer rare tijden, voor jonge mensen toch nog extra moeilijk vind ik. Hoe heb je zelf als student en muzikant deze tijden beleefd?
Ik heb het daar persoonlijk niet zo moeilijk mee, in de zin dat ik altijd meer op mezelf ben geweest. Qua uitgaansleven en zo heb ik eigenlijk nooit echt gehad. Wat wel frustrerend is, ik ben nu voor het eerst echt naar de school geweest – ik volg hogere school – en dat afstandsonderwijs achter een scherm vind ik dan weer wel frustrerend en een gemis. Ik hoop dat we in het volgende Academie jaar dus gewoon naar School kunnen gaan. Het zal ook even schrikken zijn als je weer voluit naar school moet denk ik ook.
Daar wil ik ook even op inpikken, ik heb een interview gehad met Fiona Brown, en die vond het een gemiste kans om ‘naar een ander normaal te gaan’, men wil per se terug naar het oude normaal. Terwijl we aan het over consumeren zijn en deze tijd hadden kunnen gebruiken om te herbronnen. Je mening?
Ik stel vast dat veel mensen na een jaar nog steeds niet inzien dat we het eigenlijk niet zo slecht hebben. Dat we met minder ook kunnen. We moeten ons gewoon aanpassen, als je dat niet doet verspeel je gewoon uw tijd. Deze situatie gaf ons allen de kans om op zoek te gaan naar nieuwe uitdagingen, misschien zelfs een levenspassie vinden die daarvoor nog ergens verborgen zat in een oude doos. Nu is het moment om die oude doos terug op te rakelen. Door naar het oude normaal terug te willen keren geraak je er niet. Het is soms niet gemakkelijk, en niet altijd even leuk. Maar op zich kan dit positief uitdraaien als mensen zich willen aanpassen aan deze situatie. Ik vind het dus jammer dat mensen in mijn omgeving dit niet willen omdraaien naar eerder iets positief, dan halsstarrig terug te willen keren naar dat oude normaal.
Wat zijn je grote ambities en is er een soort doel dat je voor ogen hebt?
Ik had als doel in de AB staan, dat is nog steeds een doel op zich eigenlijk. Dat is gelukt, dus daar ben ik wel fier op dat ik dit heb gedaan. Maar mijn droom is vooral een netwerk kunnen uitbouwen, dat ik elke dag meer mensen kan ontmoeten om mijn project verder te kunnen ontwikkelen. Mensen die me willen helpen om mijn muziek op de markt te brengen, bookers, of zo. En ook een zekere fanbase kunnen uitbouwen. Op het moment blijf ik wat ter plaatse trappelen, en ik wil mezelf ontwikkelen. Dat gaat niet zolang ik niet ergens een netwerk heb kunnen uitbouwen.
Leven van uw muziek is geen ambitie?
Niet echt, laat het me zo stellen ‘i go with the flown’ ik zie wel wat er op mij afkomt, maar verwacht niet dat ik ga kunnen leven van mijn muziek. Als er iets komt neem ik die kans uiteraard met beide handen aan. Mensen leren kennen, met projecten bezig zijn.
Je hebt het al over ‘een netwerk uitbouwen’ . Welk publiek zou je hiermee willen bereiken, zo breed mogelijk uiteraard?
Een publiek dat terug schoonheid vindt in het imperfecte van de mens en dus ook in de muziek. Mensen die ook oprecht kunnen genieten van een pure sound die weliswaar uit het hart werd geschreven en wordt gezongen; geen show met fancy lichten en dansers op de achtergrond. Een publiek waarbij de muziek en de muziek alleen, centraal staat.
Ik had ook nog een vraag over die ambitie, als je de kans moest krijgen om in het Buitenland te staan, of bijvoorbeeld in Sportpaleis te staan. Op basis van iemand die bij jou komt en die zegt dat hij je dat kan aanbieden, op voorwaarde dat je je sound en zo aanpast?
Nu zou ik dat niet doen, maar ik weet wel – zo gaat dat vaak – Op dat moment zal ik toch effe nadenken daarover. Maar niet als het muziek is waar ik niet achter sta, want het publiek waar ik dan ga voor spelen in Het sportpaleis is mijn publiek niet. Een de persoon die ik dan ben op dat podium, is een andere artieste dan wie ik van nature uit als artieste ben. Toch op voorwaarde dat ik muziek kan blijven brengen waar ik zelf achter sta. Maar moest die kans me worden aangeboden ga ik daar zeker geen nee op zeggen, of toch zeker over nadenken. Want als je daar bijvoorbeeld veel jaren mee bezig bent, en het wordt een beetje frustrerend en iemand biedt je die mogelijkheid? Tja..
Single outside https://distrokid.com/hyperfollow/lizz7/outside
Pics homepag @Willem Mevis
Laten we het daarbij houden. Bedankt voor dit fijne gesprek, heel veel succes in alles wat je doet, en we houden je activiteiten uiteraard in het oog
Go March - Deze plaat moest gewoon nu worden uitgebracht, ook uit ons systeem. Je kunt niet aan iets anders beginnen, vooraleer je iets hebt afgewerkt
Philipp Weies (gitaar), Hans De Prins (synthesizer) en Antoni Foscez (drums) vormen samen het Antwerpse trio Go March. Met hun debuut 'Go March' (2015) en opvolger 'I' (2018) gooide de band hoge ogen, net door een perfecte verbinding tussen post rock en elektronisch vernuft te maken. Het grensverleggend karakter intrigeert en in die richting werkt Go March verder naar 'III' . De EP (een full album kunnen we deze schijf moeilijk noemen), werd voorgesteld in de Cactus Club, Brugge via livestream .
Het verslag kun je hier nalezen
Voldoende voer voor een fijn gesprek, we spraken af via skype met gitarist Philipp Weies.
Wie zijn Go March en hoe is alles begonnen?
We zijn feitelijk ontstaan in 2011/2012 vanuit jamsessies die ik met ons drummer Antoni heb gedaan. We hadden ook niet echt een stijl voor ogen. Gewoon samen jammen. We wilden vooral de elektronische invloeden benadrukken, dus ik zorgde ervoor om mijn gitaar niet als een gitaar te doen klinken (haha). Hans kende ik al heel lang, en ik had hem gevraagd om die elektronica nog meer naar voor te laten brengen, door zijn synthesizer inbreng. In 2013 zijn we dus pas echt ontstaan als band. We zijn daar dus eigenlijk vrij los aan begonnen, en hadden wel een demo en zo, maar vonden het te goed om daar bij te laten dus zijn we overgegaan tot een meer volwaardig geheel. En zo is de eerste plaat ontstaan.
Qua muziekstijl zitten jullie tussen post rock en elektronische muziek in; ik had ergens gelezen ‘tussen Kraftwerk en Mogwai’’, persoonlijk kan ik me daar in vinden. Je mening
Dat is precies iets dat blijkbaar voortdurend terugkomt tegenwoordig. Krafwerk kan ik ergens inkomen. En eigenlijk ook niet omdat die meer ingetogen zijn dan wij. Mogwai van de andere kant begrijp ik eerlijk gezegd niet zo goed, ik heb er geen plaat van en ken ze wel uiteraard. Maar zou ze zeker niet als een van onze invloeden zien. De band is gewoon ontstaan uit de liefde voor Elektronische muziek. Maar echt vergelijkingen met bepaalde bands zou ik niet goed weten eigenlijk.
Ik denk dat jullie misschien in dat vakje ‘postrock’ worden geduwd, gezien het instrumentale muziek is, en er naar een climax wordt gewerkt? Ik kleef niet graag een label op een band, ik hou zelfs van muziek waar je dat niet hoeft te doen, en dat is bij jullie het geval. Maar naar promotors toe, wordt soms die vraag gesteld ‘’welke stijl brengen jullie’’?
Onze muziek is vooral elektronische en dansbaar, het is nu niet het geval, maar op onze concerten wordt altijd gedanst. We hebben ook rustige nummers die heel filmisch zijn ook. Je kunt er dus op wegdromen, maar het is ook niet per se dat we daarbij beelden in ons hoofd hebben, we laten de fantasie van de luisteraar zijn werk doen.
Persoonlijk vind ik jullie muziek inderdaad zeer filmisch, iets dat in sommige recensies ook terugkeert. Zijn er plannen om jullie muziek in films en TV series te gebruiken? Is er ambitie hiernaartoe?
Dat mag en kan, maar dan heb je mensen nodig die connecties hebben in die film wereld. En met onze muziek iets willen doen in die richting. Zonder die persoon die u introduceert heeft het geen nut. Een van onze nummers is blijkbaar wel gebruikt voor een presentatie van Toyota in een handelsbeurs in Amerika. Geen idee hoe die daarmee zijn gekomen, maar ja.
Jullie vorige platen ‘Go March’ (2015) en ‘II’(2018) waren een bommetje, hoe waren de algemene reacties en heeft dat bepaalde deuren geopend?
Uiteraard hebben die deuren geopend, we hebben mooie optredens kunnen spelen. Ook in het buitenland. We hebben ook heel goede recensies gekregen, tot zelfs in de Britse pers. We merken wel dat we de mensen die we toen hebben meegekregen, ons nu nog steeds op de voet volgen. En dat ze ook drie jaar later ons nog steeds volgen. We hebben dus zeker een kleine, maar fijne, fanbase opgebouwd en dat is wel leuk.
Uit welke muziekliefhebber bestaat die fanbase dan eigenlijk? Post rock, elektronische muziek liefhebbers?
Je krijgt eigenlijk de dansende mensen zeker mee, ook al wordt het soms omschreven als moeilijke muziek omdat er geen zanger vooraan staat. We hebben ooit in Tsjechië op een festival gespeeld als after show om 3u s ’nachts. Op de korste keren stond heel het plein op stelten. Die kwamen niet per se voor ons, of voor onze soort muziek. Ik denk dus dat we op het juiste uur, in de juiste sfeer, een heel breed publiek aan dansende mensen kunnen aanspreken.
Boiler room op Pukkelpop of Tomorrowland?
Tomorrowland niet direct, maar Boiler room weet ik . Ik denk dat we daarvoor net iets te weinig elektronisch zijn. We hebben wel in 2015 in Castello op Pukkelpop gestaan, dat is toch een eerder semi-elektronische tent en daar stonden we toch wel eerder op onze plaats. En daar op een iets later uur? Zou nog beter marcheren. Omdat het een publiek trekt dat tussen die elektronische muziek en rock tussen zit.
Ik zag jullie de nieuwe schijf ‘III’ voorstellen via livestream, persoonlijk vond ik het door de beelden alsof je in een 3D film was terecht gekomen, zeer goed gevonden. Hoe heb je dat zelf ervaren?
Door de opstelling stonden we eigenlijk een beetje zoals in een repetitielokaal. Het was wel in een zaal te doen, maar dat was dan ook de enige connectie met live spelen. We hebben eigenlijk gewoon een opgenomen live repetitie gedaan met lichtshow. Zo voelde het toch aan. Het was vooral heel fijn om na al die tijd nog eens in een zaal te staan. En alles wat hoort bij optreden, het uitladen, opbouwen, lichtshow, soundcheck. Je beseft gewoon dat dit een leuke routine is om te doen. We hebben ook twee van onze nieuwe nummers gespeeld, en dat voelde ook fijn aan. Het voelde ook niet aan als een videopname, dat is ook belangrijk. Het was zeer leuk om te doen, we waren super geconcentreerd en het was fijn om dus terug die routine van een optreden te mogen doen. Achteraf waren we stik kapot, door zo diep in een trance te zitten als het ware.
Wat is je mening over het fenomeen livestream (hoewel dat ‘live’ ik daar vaak een kanttekening bij plaats)
Ik heb eigenlijk naar nog geen enkele streaming concert gekeken, eerlijk gezegd. Ik ben daar eigenlijk sowieso niet echt mee bezig. Hans luistert bijvoorbeeld veel naar muziek of is daar intens mee bezig. Ikzelf ben iemand die vaak liever de stilte opzoek. Dus ik zal niet per se naar een streaming optreden kijken.
Wat ik persoonlijk wel heb ondervonden, ook al ga ik liever naar een live optreden, is dat de drempel minder hoog is. Ik heb voor het eerst in mijn leven echt Balkan muziek leren kennen door de streaming van Balkan Trafik te volgen. Iets wat ik wellicht anders ook had gedaan, maar minder vanzelfsprekend. Is die drempel minder hoog om een ander publiek aan te trekken voor jullie muziek denk je?
Misschien, maar jij bent een muziekliefhebber die op zoek gaat naar nieuwe dingen. Mensen die dat doen zullen daar dus wel gemakkelijker voor te vinden zijn om iets te ontdekken buiten hun comfortzone. Maar ik denk dat het internet/sociale media publiek eerder iemand is die als het te lang duurt weg zapt. Dus ik denk niet dat je met die streaming een groot publiek over de streep trekt, tenzij dat de muziekliefhebber ervoor betaalt. Dan geeft hij/zij dus geld uit om dat daadwerkelijk te volgen. Bij ons was het ook in het kader van een filmfestival. Dan komt daar wel publiek op af. Maar door gewoon iets te posten of Facebook of YouTube ? Ik kan me niet voorstellen dat je daardoor een ander niet doorsnee publiek bereikt.
Jullie brengen de plaat uit via Dunk!records. Jullie waren niet aanwezig op Dunk!festival online editie , zijn er in die richting van Dunk!festival eventuele plannen?
Niet direct , hoewel ik daar van overtuigd ben dat we er ooit wel eens zullen staan. –We hebben goede contacten met de mensen van de organisatie, we hebben onze twee platen opgenomen bij Dunk!records.
Ik vind jullie er wel passen, Dunk!festival is niet perse een postrock festival meer, maar wel een uitgebreid palet aan vooral instrumentale muziek
Ze zijn wel als een postrock festival begonnen, maar zijn inderdaad geëvolueerd. Wat wel boeiend is , is dat ze binnen hun niche blijven. Ze gaan niet plots naar globale rock bands en zo toe maar blijven hun eigen identiteit bewaren als festival. Dat is wel belangrijk.
Klopt. Laten we het nog eens over jullie nieuwe plaat hebben. Hoe zijn de reacties tot nu toe?
Toch wel veel positieve reacties gekregen, mensen die helemaal mee zijn met de plaat. Dus ja, goed we zijn tevreden.
Jullie muziek is ook heel verslavend, ik kreeg er maar niet genoeg van. Je mening? Is bewust gekozen voor die richting?
Dat is een mooi compliment. Ik weet eigenlijk niet goed wat ik daar moet antwoorden. Eigenlijk is dat eigen aan elke muzikant, dat je muziek maakt waar de luisteraar maar niet genoeg van krijgt, en wil blijven naar luisteren. Als we daarin slagen? Zijn we daar blij mee. Het is fijn om dat gevoel mee te nemen.
De plaat is weer een EP. Hoewel die EP ook een beetje aanvoelt als een full album ? Waarom geen full album?
We hadden het gevoel dat alles klopte na die vier nummers, en dat we een afgewerkt product af hadden geleverd. We hadden eerste nog gedacht er enkele miniatuurtjes tussen te zetten of zo. Maar we hebben het niet gedaan, omdat we het gevoel hadden dat het een afgewerkte eenheid was die vier songs. Waar niets meer of minder aan was toe te voegen. Ik heb ook altijd zo moeilijk waarom men het EP noemt? We zijn ondertussen ook begonnen met aan nieuwe nummers te werken dus dat komt goed.
Laten we het ook even over deze coronatijden hebben, hoe heb je als muzikant, band en mens deze tijden overleefd tot nu toe?
Componeren niet echt, we hadden net een plaat klaar. Vanaf er wat meer versoepelingen kwamen hebben we terug wat meer afgesproken en zijn er opnieuw wat dingen ontstaan. 2020 was gewoon een stilstand, laat het ons daar vooral bij houden. In de zomer hebben we wel opgetreden voor een zittend publiek in Museum M in Leuven. Maar dat voelde beetje aan als een schrale troost. Die zaten allemaal aan tafeltjes, het voelde wat droevig aan.
Langs de ene kant wel droevig, maar langs de andere kant misschien toch beter dan voor geen publiek optreden?
Ja dat wel. We hadden in maart ook wat optredens in Luxemburg, niemand geloofde echt dat dit zou doorgaan. Daar waren ook 65 mensen, en moest je ook neerzitten. Die hebben zelfs heel het jaar door op die beperkte wijze optredens kunnen geven.
Hier mag het ook terug, ik ga op 30 mei ook in Museum M naar zo een optreden voor vijftig man met Steiger. Zijn er bij jullie al plannen in die richting?
Vaag. Maar nog niets concreet eigenlijk. Voor hetzelfde geld kan binnen twee weken alles weer dicht gaan of zo.. dus ja, ik weet het niet. Plannen maken is momenteel zeer moeilijk Laat het ons daarom houden bij vage plannen.
Wat zijn, in zoverre dat kan, dan wel de verdere plannen voor dit jaar of volgend jaar of zo?
We nemen dus eerder een afwachtende houding aan wat de nabije plannen betreft, zoals al gezegd.
Was het dan ook niet beter geweest om ook te wachten met een EP uitbrengen tot je meer zekerheid had, denk je
De plaat was al eind 2019 af, en lag eigenlijk al veel te lang in de koelkast. Ze moest gewoon nu worden uitgebracht, ook uit ons systeem. Je kunt niets anders beginnen, vooraleer je iets hebt afgewerkt. Nu de plaat uit is moeten we ons daar niet meer mee bezig houden en valt er een last van onze rug. Langer wachten bleek geen optie meer. Want nu zijn we dus al begonnen met een nieuwe plaat eigenlijk. Er zijn ook nieuwe ideeën die aan het sluimeren zijn en die we nu gaan uitwerken. Dus ja, hadden we die plaat niet uitgebracht hadden we daar ook niet kunnen aan beginnen. We moesten gewoon dit hoofdstuk afsluiten.
Om nog eens terug te keren op die vraag over corona. Hoe denk je persoonlijk dat de cultuursector, die zwaar getroffen is, deze tijden zal overleven?
Dat is een moeilijke vraag eigenlijk. Ik ben er wel bij betrokken, maar heb er geen zicht op. Voor mensen die geen kunstenaars statuut of zo hebben zal het in elk geval rampzalig uitdraaien vrees ik. Het is moeilijk om te zeggen wie het zwaarst getroffen is, of er het best zal uitkomen. Het hangt van teveel factoren af.
Wat zijn de uiteindelijke ambities met deze band, en ook als muzikant op zich? Is er ook zoiets als een einddoel of een doel dat jullie voor ogen hebben?
Er is geen einddoel, dat bestaat niet. Ik denk dat als je echt te hoge ambities hebt je snel kunt teleurgesteld worden. Neem nu dat je zegt ik wil bereiken dat we doorbreken in Engeland met die plaat, en als dat niet lukt. Dat het een domper op de vreugde zal zijn. Dus de ambitie is gewoon verder doen zoals we bezig zijn, met onze beide voeten op de grond, en zien wel waar we uitkomen. Van dag op dag leven eigenlijk, en gewoon blijven doen waar we goed in zijn. Je hebt dat ook niet altijd in handen, tenzij je heel veel geld hebt dan zijn er misschien meer mogelijkheden. Maar dat is bij ons niet het geval. Dus dan zijn onze ambities eigenlijk gewoon zo vlug mogelijk terug kunnen optreden met onze muziek, voor een publiek. Dus gewoon voort doen is een ambitie op zich.
Dat klopt, maar ik wil toch even daarop inpikken. Mocht je nu de kans krijgen om Sportpaleizen of zo te mogen staan, of een wereldtournee doen. Maar dan wel op voorwaarde dat je je muzikaal aan past, je ‘roots’ verlaat en commercieel denken? Er zijn bands en artiesten die dat doen
Dan draait het niet echt meer om muziek maken, maar om bekendheid vergaren. Nee, dat is totaal niet wat ik wil doen. ik weet dat ik met mijn muziek geen massa geld ga verdienen, maar ik snap niet wat er zo leuk zou zijn om in een sportpaleis te staan. Wat is er mis om voor 100 of 200 mensen in een zaal te spelen? Ik heb dus totaal niet de ambitie om muziek te maken waar ik niet achter sta. Dus Nee, zeker niet.
Info new album 'III incl single "Ortisei" https://smarturl.it/gomarchIII
Met die ingesteldheid ben ik het mee eens. In elk geval dank voor dit fijne gesprek, hopelijk doen we dat binnenkort live eens overdoen, als het weer kan en mag
Mighty Oaks - Culture cannot be only measured with economic parameters. Culture can be extremely inefficient from an economic point of view. Still we recognize its vital importance for humanity
Berlin based Alt-indie outfit, Mighty Oaks, return with a brand new track 'Mexico’, lifted from the band's forthcoming album due this summer through Howl Records.
Drawing on a myriad of influences from indie, pop, folk and soul, the disparate trio, hailing from America, England and Italy respectively, deliver an escapist, positive message on new single 'Mexico', offering us the perfect respite we all need right now. Following this release, we had a nice conversation with Claudio Donzelli .
Of course, we also talked about life in these times and future plans.
Mighty Oaks were founded in 2010 and are based in Berlin. According to Allmusic, the group performs "tight, three-part harmonies and exuberant, largely acoustic folk songs." Agreed, or not?
Wow, are we on Allmusic? Is it still a thing? I thought it was some experiment of the 2000s (laughs). Yeah, I think it still represents us pretty well!
Haha nice! What is the story behind the band name?
There’s an English proverb that goes “mighty oaks from little acorns grow”. We thought it was representative of what we were trying to do as we moved the first steps as a band: join forces to make something bigger than we could have achieved on our own.
After releasing your debut album ‘Howl’ in 2014, you had the opportunity of touring with Milky Chance and performing at many festivals. Can we speak of a milestone here which opened many doors?
We had already toured Europe extensively when Milky Change invited us to join them for part of the tour in the US. In Europe things were going already pretty well but for the US market definitely, that was a milestone. We got to play in front of many people in some of the best venues over there.
What are the other big milestones for the band?
We started with a big milestone! In June 2013, before we even recorded our first album, we got to play in front of 22k people before Kings of Leon in Berlin. That was and still is the biggest show we ever played. It was awesome.
Are there also low points in all these years?
Since the pandemic hit in March 2020, of course, it’s been quite hard for us, like for other musicians. We had to give up what we loved the most doing, which is playing shows. There have been moments of despair as it wasn’t clear at all when we would be able to play shows again.
What is the biggest change in these more than ten years within this music world, besides digitalization and the power of social media?
What sticks out for me is the merging of all music genres. The amount of promiscuity in terms of genre, style is mind-blowing and that’s extremely healthy for our culture. Another thing that I noticed is that there are many mainstreams now, which I think it’s interesting and also good for our culture.
Did you have any sort of inspiration while growing up from any certain artists or genres? Have those inspirations helped influence the sound or style of Mighty Oaks in any way?
Personally, I’ve always been into bands, form the 90s, throughout the 2000s. Radiohead, Coldplay, Death Cab for Cutie, Athlete, Snow Patrol, etc. I’ve always been fascinated by the orchestration of guitars in the context of bands. I think Radiohead did it better than others in their first 3 albums and I think that still plays a role in my musical voice.
The reason for this interview is the new record 'Mexico', the process of writing songs and releasing this record has been different because of corona, did that influence the writing process?
Definitely, this album is and will always be connected to the Corona pandemic. It’s a crisis that invested everyone no-one excluded. We wrote in response to what was going on last year.
Together, you guys decided to record the songs in Hooper’s home studio, Recording at home, in this make-shift basement studio, was a little adventure in itself. True?
Absolutely. It’s been a first time for us and it’s been a lot of fun too! There is a deeper sense of care and ownership that feels really good. We basically lived together for about 6 weeks, working, hanging out and eating together for a whole day at Ian’s place and then home to our families for the night. It was a really nice time.
How have you as a band, musician and also as a human being survived these rather 'strange' times until now?
Music! Music kept us focused and sane during this crazy time.
How do you personally think that the music to culture sector will survive these times?
It will survive where there is understanding that culture is a valuable thing, that makes sense to invest on. It will survive with investments taken from the nations’ budgets to support lockdown and reopening. In some places it will suffer more than in others, I’m afraid. Culture cannot be only measured with economic parameters. Culture can be extremely inefficient from an economic point of view. Still we recognize its vital importance for humanity.
I have listened to the record. I think it's a very dreamy, somewhat melancholic record with a dark side but also light-footed, a beautiful flirting between dark and light. agree? Your opinion please?
All that, I agree with you! It’s a broad spectrum of human emotions.
What are your personal expectations about this new album?
We always hope that a new album will find its listeners, will grow in them and will bring them to our shows to celebrate live with us. It’s sending music into the world so that it will send people to us. It’s a wonderful cycle that we hope to do again and again.
Live performances are out of the question for the time being, but are there any tour plans?
Yes! We’re planning a European Tour for Spring 2022! All dates have been announced and tickets are already selling on our website mightyoaksmusic.com
A possible performance via live streaming? And what is your opinion about this phenomenon?
It all started with Chris Martin doing a couple of live streaming performances on Instagram thoughts “why not?”. I thought it was cool, but then there was this huge gap between some really bad quality performance and some other people who thought “wait a second, maybe we can produce them better and charge people for it!”. Interesting phenomenon but not really attractive for us. We haven’t done anything like that, we didn’t feel like to be honest. We’ve been busy making new music and at home with our families and there was little space for anything else.
What are the further plans (as far as plans can be made)?
We hope to be able to play some open-air shows this summer and to get back to writing new material in the fall.
After all these years, are there still any goals or ambitions, or are you not working on them?
It’s only been 7 years and 4 albums since our debut, I feel we’re still a relatively young band which is exploring and evolving album after album. The main ambition is to be able to do this over and over again.
Pics homepag @Studio Marco Fischer
Thanks for this nice chat, hope to see you soon on one or other stage
TURF - De taal waarmee je opgegroeid bent, en die je dagdagelijks spreekt, is de Taal waar we ons het best mee kunnen uitdrukken
TURF is een gezelschap uit Roeselaere die het begrip 'experimenteren' heel hoog in het vaandel draagt.
In het West Vlaams staat 'turf' synoniem voor geconcentreerd, ingedikt. West-Vlaanderen is ook de uitvalsbasis van het trio dat onder die naam elementen uit de stonerrock combineert met harde rock, punk en een scheut absurdisme. Stichters zijn gitarist Wim Wallays en drummer Steven Duyck die puberden met Barkmarket, Jon Spencer Blues Explosion en Sonic Youth en in aanloop naar Turf duizend en één nacht met dertien groepen en een ongeluk diverse podia bestormden.
In 2014 hernieuwden ze hun samenwerking met wekelijkse porties teringherrie in het repetitiekot. Even later kwam Rino Feys het duo versterken met zijn West-Vlaams voor gevorderden.
Onlangs bracht TURF een nieuwe single op de markt ‘Vloage’, https://www.youtube.com/watch?v=2BCAYR51rjU
Het moment nu om de band eindelijk te interviewen , het werd een gezellige café babbel, vanop afstand en via ZOOM, met de vier bandleden: gitarist Wim Wallays , drummer Steven Duyck, zanger Rino Feys en bassist Tom Denolf.
Wie, wat is TURF? Hoe is alles begonnen. Vertel een beetje meer over jezelf?
Steven: Ik en Wim hebben de band opgericht, als duo. Als jonge puber heb ik zelf in verschillende bands gespeeld. Heel lokaal en zo. Na een tijdje is dat wat weggevallen. Na negen jaar stilliggen had ik een advertentie geplaats. En daarop heeft Wim, die eigenlijk al een kennis van vroeger was, prompt op gereageerd. Op mijn zolder thuis hebben we dingen uitgeprobeerd. Onze muzikale achtergronden liggen wat in dezelfde lijn. Toen was het puur instrumentaal. Dat resulteerde in veel lawaai maken met een hoek af (haha) toen is Rino erbij gekomen met zijn typische West-Vlaamse teksten en gezangen. En toen is het eigenlijk ook de experimentele kant beginnen opgaan. Toen Tom er in 2019 is bij gekomen is het helemaal ontploft, en nu staan er totaal geen grenzen meer op.
Tom: Ik ben dus eigenlijk ook drummer, ik wil hierbij even aanvullen hoe ik erbij ben gekomen. We moesten spelen met een andere band, ik zag TURF optreden, en snapte meteen de humor van deze band. Ik stond de hele tijd te lachen ik snapte dus direct waar TURF het over had. Ze hadden ook ernstige nummers, en die brachten ze ook heel serieus. Net dat contrast tussen humor en ernst vond ik zo prachtig. Enige tijd later, (ik was ondertussen al gestopt bij mijn andere band) hielden mijn vrouw en ik een groot feest en kwam Turf bij ons optreden. Daar is de bal aan het rollen gegaan, denk ik.
Hoe omschrijf je jullie muziek?
Rino: Dat is inderdaad een gigantische moeilijke vraag om te beantwoorden. Een bont allegaartje van stijlen, we vinden het zelfs heel leuk dat je ons niet zomaar in een vakje kunt duwen. Eclectisch noemen ze dat, of experimentele rock zoals je wil.
Ik lees vergelijkingen met een Barkmarket en Jon Spencer Blues Explosion; hoe sta je daar tegenover?
Rino: Dat zijn twee namen die Wim en Steven naar voor brachten als referentie punt toen ik erbij ben gekomen. Al denk ik dat het nu niet meer zo opgaat eigenlijk. Maar in het begin dus wel.
Wim: Terwijl Steven eerder liefhebber was van Helmet of Tool was dat bij mij eerder The Smiths of Pixies, in die richting. Maar wat gitaar en drum betreft neigde dat zeker naar Jon Spencer Blues Explosion en Barkmarket, zeker en vast. Maar dat was dus heel in het begin, ondertussen is het – zoals Rino al aangaf – alle stijlen door elkaar. Vier verschillende mensen, met vier verschillende ideeën en we staan voor alles open. Dat is TURF anno 2021
In 2017 verscheen het Turf debuutalbum ‘Reuve’ en vorig jaar begon de band opnieuw muzikaal te experimenteren wat resulteerde in nieuwe nummers. Waarom heeft het zo lang geduurd? En waarom net nu in deze corona tijden?
Rino: We waren vooral veel aan het repeteren, maakten nieuwe nummers en hadden wekelijkse repetities maar er kwam nooit echt een opname van. We hebben wel enkele dingen uitgeprobeerd, maar waren daar niet echt tevreden over dus daar is niets mee gebeurd. En toen is in 2019 Tom erbij gekomen. En dat heeft ons die extra ‘push’ gegeven die we nodig hadden.
Wim: We hadden ook enkele projecten tussendoor, dat is ook een reden waarom het wat langer heeft geduurd, omdat we daar mee bezig waren. Zoals de theatervoorstelling ‘Altijd ergens Oorlog’ een voorstelling met acteurs en twee groepen wij en Bleulink.
Rino: Die theatervoorstelling hebben we een maal gedaan en dat was een ongelofelijk succes. Een fantastische ervaring, dat was helaas net in November 2019 voor de eerste lockdown. We hebben enkel de première gedaan, maar er is dus achteraf niets meer van gekomen. Jammer genoeg.
Dat theatrale komt ook terug in jullie muziek vind ik, mee eens?
Rino: Ik denk dat Tom daar een stimulans is in geweest eigenlijk. Wij, ik, Wim en Steven zijn introverte personen. We zijn West-Vlamingen en lopen niet naast onze schoenen (haha). Met Tom erbij te komen zijn we toch wat meer in de schijnwerpers gaan staan Zijn invloed was op dat vlak positief.
Steven: Die aanvulling van de basgitaar is een gigantische verschil. Waardoor je inderdaad prompt andere wegen aanboort.
Een collega schreef “Het is wonderbaarlijk om te zien hoe TURF de negativiteit en rauwheid van trauma’s tot kunst weet te verheffen’’ (Snoozecontrol) . Mee eens? Bewust voor deze aanpak gekozen?
Rino: Tommy had het daarnet al een beetje over, we hebben allemaal een donker kantje. Die eerder donkere kant keert eerder terug in de begin periode , toen ik bij TURF kwam en teksten schreef over eerder wat donkere thema’s. Sommige songs zoals ‘Reuve’ en ‘Veugle’’ waren op het eerste zicht grappig, maar als je dieper naar de teksten luistert zat daar zeker een donker kantje aan. Dat was eigenlijk een moment opname, nu Tom erbij is gekomen ontsnappen we daar wel een beetje aan en komt de Humor iets meer naar boven. Of toch minder donker dan vroeger. Het is zeker geen weg waarvoor we bewust hebben gekozen, het is gewoon natuurlijk ontstaan.
Ikzelf schreef :’’Vooral je hart compleet ervoor open zetten en bij voorkeur liefhebber zijn van grensverleggende experimentele muziek is de voorwaarde om dit knap stukje 'kunst' te verwerken’’ … Er mee eens? Is het vooral experimentele muziek waar je met je hart moet naar luistern en niet alleen met het gehoor?
Tom: Het is mooi hoe je omschrijft ‘muziek waar je met je hart moet naar luisteren en niet alleen het gehoor’ Feitelijk is dat zo, muziek moet je voelen. Je moet geen virtuoos zijn om goede muziek te maken. Het moet je raken Het gaat erom wat je daarbij voelt, dat is op zich veel belangijker dan wat je hoort. Een weerspiegeling van bepaalde situaties in het leven. Bij Turf kan ik die weerspiegelingen voelen, zowel tekstueel als muzikaal. Beiden zijn bij Turf zeer nauw verbonden met elkaar.
Wim: Voor ons is dat zeer belangrijk. We werken niet vanuit een oogpunt dat één iemand een nummer aflevert en de rest daar maar wat moet bijvullen. We werken vanuit een blanco blad waar ieders inbreng even belangrijk is, en daardoor is het muziek dat vanuit het buikgevoel komt en je dus bij voorkeur voelt en niet alleen hoort. Het zorgt er wel voor dat je langer bezig bent aan een song, maar het zorgt ervoor dat het iets is waar ieder van ons echt achter staat.
Je had het over virtuositeit? Nu als je het hebt over puur instrumentbeheersing, spelen jullie wel degelijk hoogstaande muziek. Maar je voelt gewoon de hoge dosis , deels zwarte humor.
Neem nu die song ‘Vloage ‘ (de reden van dit interview); als je het filmpje op YouTube ziet, is het grappig maar er zit dus ook een droevig kantje aan, toch? Drums zijn bijvoorbeeld een zeer overheersende factor om te spreken van die instrument beheersing?
Wim: Direct na de opname stelden we inderdaad vast dat de drums zeer overheersend zijn binnen die song. Ik had een euforisch gevoel door die drum die alle kanten uitgaat. Maar die song is inderdaad een schoolvoorbeeld van hoe we twee aspecten ernst en humor samen voegen.
Rino: Het nummer ‘Vloage’ is het meest complete TURF nummer dat we al hebben uitgebracht. Ik herinner mij dat. In het repetitielokaal vertelde Steven meermaals dat hij zich er niet kon in vinden. En we zijn eraan beginnen werken.. Dat is zo een song die letterlijk vanuit de modder kroop, en doordat we weken na week repeteren groeide dat nummer echt tot wat het nu is.
Steven: Zoals Rino zegt was het een nummer dat me niet echt kon boeien in het begin, maar door op elkaar te reageren is het echt gegroeid. Na een tijdje zat het, net door dat echt intens samenwerken, echt goed. Het is op die manier vreemd maar ook heel leerrijk dat een nummer dat eigenlijk niet mijn ding was, plots bovenaan het lijstje staat van favoriete songs. En dat komt dus zeker door die samenwerking waarover hier al sprake.
Rino: Subtiel gaat die song over corona en het absurde van de hele situatie. Telkens het goed gaat en je denkt dat we eruit geraken is het plots slecht, dat roept vragen op. Dat zit subtiel ook in de tekst. Maar de tekst is vooral met wat iedereen dagelijks bezig is. Naar de bakker en de beenhouwer gaan, valt het op dat het weer een onderwerp is om het ijs te breken. Als je ouder wordt besef je pas dat dit toch een constante is in het leven, hoe dat weer zo een invloed heeft op je dagelijkse doen en laten. Dat wilde ik ook in die tekst naar voor brengen. Dus ja, het is het complete TURF nummer geworden.
Steven: En wij zijn dan van die mensen als de zon buiten schijnt, die binnen in de regen gaan zitten (haha) (is verwijzing naar de clip ‘Vloage’)
Hoe waren de algemene reacties op dat debuut eigenlijk, en heeft het bepaalde deuren geopend naar een ruim publiek?
Rino: We hebben zeer veel reacties gehad van mede muzikanten, en ook muziekliefhebbers vooral de meest geschifte types die naar onze optredens kwamen. Ook toevallige passanten die er niets van begrepen, maar de harde kern die op ieder optreden aanwezig is, kon het wel smaken, daar doe je het toch voor. Grote deiningen heeft dat debuut niet veroorzaakt maar het was een mooie start. Het was ook in eigen beheer.
Welk genre publiek willen jullie eigenlijk bereiken met TURF? Kunnen jullie hier een ruim publiek mee aanspreken denk je?
Steven: Uit de optredens die we hebben gedaan tot nu toe, blijkt dat ons publiek zodanig gevarieerd is. Zowel van genres als leeftijden. Maar eigenlijk maakt dat niet veel uit. Er zijn bepaalde groepen die worden aangesproken door de teksten van TURF. Er zijn andere die meer te vinden zijn voor de stevige drum, gitaar en baslijnen. Het kan dus wel degelijk een ruim publiek bekoren. Het zou een beetje arrogant zijn om te zeggen we spreken alleen dat bepaald publiek aan.
Is de richting die jullie willen uitgaan iets naar bijvoorbeeld Normaal (Nederland) of Belgian Asocialtity die toch ook humor verbinden met hun ernstige muziek?
Rino: Ik had daar toen we naar hier afzakten over nagedacht, en kwam eerder bij de band Ween. Er is totaal geen verband tussen onze muziek of deze van Ween. Maar Ween is wel hilarisch. Het ene moment humoristisch, het andere heel ernstig. Je weet het soms niet meer. Het is een band die die eigenschappen tot een geheel weet te verbinden, en daar zit dan weer wel een verwantschap met TURF.
De reden van dit interview is - zoals ik zei - de nieuwe single ‘Vloage’; mijn West-Vlaams beperkt zich tot ‘Wuk’ … Waarom in het West-Vlaams?
Rino: In die periode was ik bezig met een cabaret duo maar dat was een beetje stil gevallen. Wim had me uitgenodigd om eens te komen kijken met wat hij bezig was. Maar om op je vraag te antwoorden. Het West-Vlaams is de enige manier waarop ik me echt kan uitdrukken. In het schrijven is dat anders, maar in het spreken druk ik me het best uit in mijn eigen dialect. In het West-Vlaams ga ik gewoon naar de kern van het verhaal, wat me niet lukt in het Nederlands. Laat staan in het Engels. De taal waarmee je opgegroeid bent, en die de dagdagelijks spreekt is de Taal waar we ons het best mee kunnen uitdrukken.
De Taal waarmee je opgegroeid bent, is inderdaad belangrijk, ik vraag me oprecht af waarom men altijd in het Engels wil zingen en niet in het Nederlands of Vlaams? Maar als je een ruim publiek wil aanspreken is misschien het Engels wel belangrijk; je mening graag?
Rino: 'Het Eurosongfestival is een mooi voorbeeld wat dat betreft. Vroeger moesten ze in hun eigen taal zingen. En plots moest dat niet meer. Het was dus een vorm van oneerlijke concurrentie, als je niet in het Engels kon zingen. Dus hebben ze dat veranderd, iedereen mag nu in de taal zingen van zijn keuze. Dus kiezen ze nu bijna allemaal voor het Engels (lacht).
Wat zijn de toekomstplannen? Komt er ook een full album uit wanneer?
Tom: We hebben een album opgenomen in een studio in de Ardennen. We hebben bewust een locatie gekozen waar we op afzondering konden gaan, weg van de drukte. Het is een studio waar we ook konden blijven slapen. We konden dat ook hebben opgenomen in West-Vlaanderen of bij mij thuis, maar dat zou anders zijn geweest. We wilden dus vooral een samenhorigheidsgevoel creëren. Een vibe die je enkel hebt als je samen een periode afgezonderd bent in een ruimte waar je enkel samen muziek aan het creëren bent. Die vibe kan soms magische momenten teweeg brengen.
Laten we het ook even over deze coronatijden hebben, hoe heb je deze periode als band, muzikant en mens overleefd? En heeft dat ook invloed gehad om het maken van nieuwe muziek?
Wim: We zitten nu in quarantaine omdat enkele gezinsleden wel besmet zijn dus we worden er nu mee geconfronteerd. Deze periode heeft dus wel een invloed gehad op de werking met de band. De nummers waren al gemaakt, maar er is altijd veel extra werk aan verbonden om er van alles bij te zetten, en dat ging toch wat meer moeizaam door die lockdowns en het niet mogen samen komen. Om alles dus af te werken, en dat heeft dus voor heel wat vertraging gezorgd binnen het concept. Dus ja het heeft zeker een invloed gehad op het verwerkingsproces.
Tom: Vergelijk het proces met een huis dat in de ruwbouw staat en nu zijn we het tijdens deze corona aan het aankleden, en dat vergt dus wel meer tijd en aanpassingen dan buiten coronatijden.
Rino: We waren heel druk aan het repeteren in die corona tijden, en aangezien dat niet mogelijk was en heeft Tom zich tevreden moeten stellen met werken aan de nummers. Op dat vlak heeft de plaat die er zit aan te komen, de tijd heeft gehad om op een rustigere manier te worden afgewerkt doordat er dus geen druk stond om vlug, vlug werk af te leveren; Ook omdat we toch niet anders konden door die corona.
Als ik het goed begrijp heeft die Coronatijd voor meer productiviteit gezorgd, dat je alles op een rustiger tempo kon afwerken dan dat je dat bijvoorbeeld moet combineren met op tournee te gaan of zo?
Tom: Een opname moet je sowieso kunnen laten rijpen, vind ik. Ik vergelijk het weer met een huis dat je koopt, het heeft geen zin om er impulsief en overhaast alles te beginnen aan verbouwen en inzetten. Rustig aan en laat de creatieve inzichten op je af komen. En dat is bij een plaat maken ook zo. Dus op dat vlak ja,.
Vanaf nu kan optreden voor 50 man terug, nog een beetje beperkt maar er zijn perspectieven. Zijn er al plannen voor optredens?
Tom: Op het moment zijn nog geen optredens gepland, maar ze mogen altijd binnen komen.
Rino: Wie ons nu boekt, zeker doen want nu zijn we nog betaalbaar (haha)
Steven: Persoonlijk kan ik niet wachten om eindelijk weer te kunnen gaan optreden. Maar het is dus allemaal afwachten nog.
Ok dat is dus nog wat wachten he … Ik zie bijna elke dag een streaming, persoonlijk ben ik het wat beu maar het is zowat het enige alternatief. Hoe sta je persoonlijk daar tegenover? En zien jullie het eventueel zitten om via streaming jullie werk voor te stellen?
Rino: We verwachten die plaat niet voor ergens december dit jaar. Dus tegen dan zal er hopelijk terug gewoon kunnen worden opgetreden, dus we hoeven nu geen streaming te doen eigenlijk dat heeft geen enkele zin. We gaan dus verder werken aan de nummers, clipjes maken eventueel. Dus ik hoop dat tegen die plaat uitkomt we niet meer moeten streamen..
Tom: We werken dus langzaam verder aan die plaat, zodanig dat we ze gewoon live kunnen brengen. Dat is de bedoeling.
Kunnen jullie de verdere toekomstplannen nog even uit de doeken doen? Naast dus dat full album? Wat zijn de verdere ambities voor de band?
Wim: Eerst en vooral een goede plaat maken. Werken aan de volgende single, in de nabije toekomst dan. En daarna zo snel mogelijk starten met club optredens. Zoals in De Kreun of 4AD
Tom: Onze eigenlijke ambitie is vooral veel te kunnen optreden, met onze nieuwe plaat o.a.
Dan heb je het over recente ambities en zo. Maar is er ook een soort doelstelling die je voor ogen hebt of ben je daar niet mee bezig?
Rino; 'De plaat waar we nu aan werken, zien we als een kunstwerk, een onderdeel van een concept waar ook de video's die we maken en de optredens later, deel van uit maken. Het moet allemaal één geheel vormen, daar willen we naartoe.'
Steven: Door onszelf geen druk op te leggen kunnen we zorgen voor het afleveren van kwaliteit i.p.v. kwantiteit. Dat is ook zo met optredens, liever de goede optredens dan dat we per se overal per se moeten gaan spelen. En vooral fier kunnen blijven zijn op wat we maken, is een doel op zich.
Dat lat dus niet te hoog leggen? Is het dat doel precies dat jullie wensen te bereiken … TURF als een hobby naast een vaste job?
Tom: Ik wil toch al eens corrigeren. ‘Hobby’ is een woord dat ik niet graag hoor, het is eerder een passie. We zijn realisten met een positieve ingesteldheid. Laat ons daar duidelijk in zijn. We gaan allen gaan werken, maar als er ooit in mijn leven nog een punt zou komen waar ik moet kiezen tussen mijn job of gaan touren… ja, dan spring ik meteen zonder nadenken. Rock and roll is gewoon de max. (haha)
Ok, jullie willen vooral realistisch zijn. Maar moest je de kans krijgen om – ik zeg maar – via een label of zo op wereldtournee te kunnen gaan op voorwaarde dat jullie je muziek aanpassen aan de commercie (er zijn er die het doen), zou je dat doen? Dan is het puur voor het geld, en de faam, maar toch...
Rino: Dat is het mooie aan TURF, het is zoals Tom zegt vooral onze passie naast een andere job. We hebben er bewust voor gekozen financieel niet afhankelijk te hoeven zijn voor het maken van onze muziek. We kunnen daardoor vooruit gaan voor onze abstracte ideeën en hoeven onszelf niet te verkopen. En gaan voor het experiment. Dus nee in ons geval zullen we dat zeker niet doen, omdat we bewust een andere weg hebben uitgekozen.
Tom: TURF is een kunstwerk, je ziet het graag of je ziet het niet graag. Het is een beetje zoals Steven zegt de kwaliteit die primeert.
Steven: Dus we gaan onze ziel zeker niet verkopen voor de commercie…
Rino: Pas op als we morgen een goede aanbieding krijgen, zou het kunnen dat we binnenkort op Wembley staan e (haha)
Dan kom ik zeker kijken en schrijf er een verslag over ?. Ik hoop jullie spoedig tussen pot en pint eens te kunnen spreken. Bedankt voor dit fijne gesprek
Nederlands 
Français 
