Aghogho betekent ‘kind van God’ in het Nigeriaans en is de artiestennaam van de 23-jarige Caro Abutoh. Haar eerste single “I Want You To Feel It” werd afgelopen zomer heel warm onthaald in eigen land en vindt ook in Frankrijk mooi zijn weg. Haar nieuwe single is “I Wasn’t Made For You”, een vederzacht neo-soul-dekentje. Het is geïnspireerd door All About Love van de baanbrekende Amerikaanse schrijfster en feministische denker Bell Hooks. In flow en stemgeluid hoor ik wat echo’s van Meskerem Mees.
“All About Love raakte me heel diep, vooral hoe een gebrek aan liefde vroeg in je leven later bepaalt hoe je liefde geeft en ontvangt. Mijn song gaat over iemand wegduwen van wie je houdt, omdat je niet gelooft dat je die liefde verdient. Maar uiteindelijk is het een lied over hoop: dat je ondanks alles oké zult zijn”, vertelt Caro over dit nummer.

Op 20 november verschijnt Aghogho’s nieuwe EP ‘Bold In Mystery’. Caro tekende zelf voor de productie, met Willem Ardui als klankbord. Yunas De Proost van Meltheads verzorgde de mix. Op basis van de twee knappe singles zijn wij alvast benieuwd naar die EP.

https://www.youtube.com/watch?v=S-T7cnPX7AQ

Simeon staat voor Sebastiaan Simoens, een jonge songwriter uit de Kempen. Na “Attic Door” brengt hij nu de single “The Longing” uit. Een lichte, zachte en melancholische dreampopsong over het verlossende lichtpuntje dat je ziet na een donkere periode.
Voor deze singles trok Sebastiaan naar Nashville waar zijn oude kennis Brian MacDonald (Judah and the Lion) het album producete.  Jo Francken (Tamino, Zaz, Het Zesde Metaal …) mixte het album, dat nog dit najaar uitkomt.
Eerder bracht hij al muziek uit onder de naam Somebody Called Me Sebastiaan (naar een liedje van Steve Harley & Cockney Rebel) en was hij lid van het kunstenaarscollectief Ablatief.

https://www.youtube.com/watch?v=NbM3jnvqui8

De Limburgse alternatieve rockband Yerra Yerra blijft maar catchy singles spuien. Deze “Secret Garden” hadden we misschien niet zien aankomen na de eerdere singles “Nepal”, “Do It Again” en “Mad About You” (cover van Hooverphonic).
Nog een nieuw gezicht van deze band, nu met meer invloeden van de jaren ’80 (Les Rita Mitsuoko) en ’90 (Elastica) en van synthwave in het algemeen. Een sterke compositie die je zacht dwingt om te blijven luisteren. Knap hoor.

Laten we het erop houden dat we nu wel genoeg singles gehoord hebben en dat we graag eens dat volgende full album op ons bord zouden krijgen.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/103169-mad-about-you-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/100522-nepal-single
https://www.youtube.com/watch?v=1a1zA41kAXE&list=RD1a1zA41kAXE&start_radio=1

In 2020 was er “Not Your Baby”, de debuutsingle van Foxey. Dat klonk toen veelbelovend, maar na een leuke start werd het wat stil. Nu is er Valerie & The Foxes met dezelfde zangeres en een nieuwe debuutsingle: “Woman Like Me”.
De invloeden van eerder zijn er nog, maar misschien net iets minder prominent aanwezig. Het gaat van pop en rock tot soul en swingende blues op deze single. De krachtige en mooi gekleurde stem van Valerie staat nog steeds heel centraal. De gebalde vocale power doet soms wat denken aan Natalia.
Het verschil tussen Foxey en Valerie & The Foxes zou zijn dat dit minder gepolijst is en meer karakter heeft, maar dat komt er op deze single nog niet helemaal uit. Dit heeft wel eenzelfde retro-toets als Amy Winehouse indertijd.

Volgend jaar komt het full album uit en dan zullen we nog beter kunnen inschatten waar deze band naartoe gaat, maar dit klinkt opnieuw heel veelbelovend.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/80137-not-your-babe-single
https://www.youtube.com/watch?v=a1kXJr4h9tM&list=RDa1kXJr4h9tM&start_radio=1

De Zweedse all female hardrockers van Thundermother zijn terug. Er staat een nieuw album in de steigers (‘Mothers of Thunder’) en de eerste single is meteen een schot in de roos.
“Bimbo Boost” gaat erover dat vrouwen in rock en metal ongelijk behandeld worden. Ze worden op concerten toch vaak nog meer op hun looks beoordeeld dan op de muziek die ze brengen. En het is vermoeiend om de hele tijd te moeten letten op je make up, kledij en looks in het algemeen. Een terechte vingerwijzing naar de dubbele moraal die gehanteerd wordt.
En nog eens mooi verpakt in een vlammende, vinnige track. En de video is ook nog eens hilarisch.
Hoewel Thundermother best wel veel fans heeft in ons land, slaan ze België voorlopig over voor de promotietournee voor het nieuwe album in 2027. We hopen dan maar dat ze dan op één van de zomerfestivals zullen staan.

https://www.youtube.com/watch?v=EyRwfLU-9t0

Het Nederlandse punkorkest The Mono Kids is geen onbekende in het Vlaamse clubcircuit. Het duo heeft een leuke aanklacht gemaakt tegen het absurde verdienmodel van maaltijdleveranciers (en en passant ook nog tegen de kwaliteit van aflevermaaltijden) met “Meals on Wheels”. Naar goede traditie gaat het goed vooruit op deze track (brommersnelheid, zo u wil) en ook al naar verhouding tot het onderwerp zal het snel opgenomen/bereid geweest zijn. Hier houden wij wel van.
Deze single staat – net zoals vorige singles van The Mono Kids - opnieuw op het maandelijkse digitale verzamelalbum van het Britse Dammit Records en “Meals on Wheels” is bovendien de voorbode van een nieuw album van The Mono Kids.
Dat wordt dan in februari van volgend jaar de opvolger van ‘Lucky Guys’ uit 2025. Alweer iets om nar uit te kijken.

https://dammitrecords.bandcamp.com/track/meals-on-wheels
https://musiczine.net/index.php/nl/item/99895-lucky-guys-ep

Mourning Wood is een Nederlandse epic-party-folkmetalband die furore maakt. Ze stonden al een paar keer in België (Litha Fest in de Asgaard en Mysteria) en zopas brachten ze hun debuutalbum ‘Rise & Shine’ uit.

Er zijn nog een paar andere bands die zichzelf Mourning Wood noemen. Deze Nederlandse zeskoppige band bestaat sinds 2022 en bracht sinds 2023 al 4 singles uit. Die staan allemaal mooi op dit album. Je kan ze niet missen in het wereldje van de folkmetal: ze zijn in dat genre waarschijnlijk de enige band die in schreeuwerige Hawaï-hemden op het podium staan.

Een paar namen laten vallen is altijd leuk. In de band zit een voormalig bandlid van Vanaheim. Op het einde van het nummer “Rise & Fall” zingt Floor van de Nederlandse band Neroth mee en op “Seamen Shanty” doet Callum van Trowsholm en Jarlshof mee.
Het artwork komt van Dominik Schäfer die ook al artwork maakte voor onder meer Plaagdrager. De mix van het album gebeurde door Caleb Bingham (Cobra Spell, Civil War, Nightmare, …).

Voor mij is ‘Rise & Shine’ in twee helften op te delen. Op de eerste helft klinkt deze band meer klassiek als een folkmetalband, met een beetje ernst en pagan erbij, al zit er dan wel flink wat sarcasme in de lyrics.
Op de tweede helft is het ook muzikaal wat luchtiger en dansbaarder. “Blastafari”, “Seamen Shanty” en “The Vikening” zullen op concerten vast voor Alestorm-taferelen zorgen.
Het absolute hoogtepunt inzake party-metal is dan toch “Dwarven Dance”. Dat is de Engelse vertaling van de “Kabouterdans” van Kabouter Plop. Ook in de metalversie is dat superaanstekelijk. Het is het soort nummer waar een band zijn hele bestaan kan aan ophangen.

Mijn favorieten van dit album zijn dan ook – behalve “Dwarven Dance” – “Modern Day Viking”, “Redneck Redemption” en “Seamen Shanty”. Deze band wil ik wel eens vaker aan het werk zien in Vlaanderen.

https://www.youtube.com/watch?v=JtFoDYBED_g&list=OLAK5uy_kFEJeFT-mNzY6abZZJjQ7AGkLqd1thK2k

De Vlaamse postmetalband Ka’Una is inmiddels zowat een gevestigde waarde in het wereldje. Hun nieuwe album werd ‘A Thousand Mirrors’ gedoopt en zal binnenkort verschijnen bij Dunk!Records.

Als eerste spotify-single van dat nieuwe album werd “De Piranha Der Consumptie” uitgebracht. Woordkunstenares Tine Moniek (ook van Drift en De Spleet) mocht een lange soms licht absurde, soms sarcastische en soms humoristische rant tegen de consumptiemaatschappij debiteren over de meeslepende muziek. Mooi samenspel, dansend tussen het evenwicht van spanning en energie.

We hoorden dit nummer reeds live op Zingem Beeft in 2025 en van de opname zijn we net zo onder de indruk als toen in De Mastbloem.

Daarnaast kijken we vooral uit naar dat nieuwe album van Ka’una, de opvolger van ‘Focus’ uit 2024.

https://musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/100032-zingem-beeft-2025-ondanks-enkele-hindernissen-een-geslaagde-editie

https://open.spotify.com/intl-fr/track/2O21n5EjxUoj25bXFQMkcg?autoplay_ok=1

Na debuutsingle "Again" heeft Diva Duke al een opvolger klaar. Had de debuutsingle nog een dansbare groove, dan volgt deze tweede single het traject van een muilpeer: pure, onversneden punkrock-energie, right in your face.
Dit nieuwe nummer ademt de rauwe kracht van The Stooges en de Misfits met de branie van jong geweld. Vanaf de eerste noot zet de track meteen stevig in en ze houden die intensiteit van begin tot eind vast. Van adempauzes is nauwelijks sprake.
Deze pure rock ’n roll met punkattitude kunnen wij wel smaken.
Losers From Outer Space
https://soundcloud.com/diva-duke-band

Twee jaar na het album ‘Exodus’ zijn de Nederlandse darkwavepioniers van Clan Of Xymox terug met twee digitale singles. “Broken Heart” en “Fire” bieden samen net iets meer dan 10 minuten luisterplezier.

“Broken Heart” is meeslepend en dansbaar en klinkt een beetje mysterieus. Het klinkt vooral als het betere dat we al kennen van deze band. “Fire” is als geheel misschien iets minder catchy, maar het nummer heeft een aangename, stuwende puls. De emotie van verlies en verlangen komt er mooi in naar voren, terwijl “Broken Heart” dan misschien muzikaal iets minder het gebroken hart vertegenwoordigt. We begrijpen wel waarom de twee nummers samen één thematisch geheel vormen. Ze vormen een mooi teken van leven van deze band die duidelijk nog niet uitverteld is.

Clan Of Xymox is dit najaar op tournee doorheen Europa. Een Belgische halte staat niet op het programma.

https://clanofxymox.bandcamp.com/album/broken-heart-fire
https://musiczine.net/index.php/nl/item/98032-clan-of-xymox-voortbouwen-op-een-al-schitterend-elan
https://musiczine.net/index.php/nl/item/95019-exodus
https://www.youtube.com/watch?v=NkFkPl3DU-U