DEADMAU5
ANCIENNE BELGIQUE, BRUSSEL
WOENSDAG 19 MEI 2010 – 20u
Joel Zimmerman alias Deadmau5 wordt unaniem beschouwd als één van de meest invloedrijke DJ/producers van het moment. De Canadees wordt geboren in 1981 en verdient zijn eerste muzikale strepen bij het label Play Digital in Toronto. In 2006 verschijnen zijn twee eerste albums onder de naam Deadmau5. Zijn muziek schommelt tussen electro en minimale techno met een vleugje trance of house en slaat direct aan. Single « Faxing Berlin » uit het vierde album wordt opgenomen in de playlist van de legendarische radiomaker en DJ/producer Pete Tong en vindt zo zijn weg naar het grote publiek. Deadmau5 wordt al snel één van de belangrijkste figuren in de wereld van de progressieve house. Zijn nummers worden op menig gerenommeerde compilatie-albums opgenomen waaronder het alom bekende « In Search of Sunrise ». 2008 luidt een nieuwe fase in voor de artiest die niet alleen een Juno Award in de wacht sleept maar ook de titels van beste producer van het jaar en beste electro-house artiest de zijne maakt. Zijn stijl slaat aan bij het grote publiek en ook critici zijn overtuigd en zien hem als de meest invloedrijke en avant-garde artiest van de electromuziek. Als kers op de taart haalt hij een record met 30.000 downloads van zijn singles « Not Exactly », « Faxing Berlin » en « Ghosts N Stuff ». In 2009 laat Deadmau5 zijn passie voor electro verder de vrije loop en wordt hij daarvoor ook wederom beloond moet o.a. een Grammy Award nominatie. In oktober van datzelfde jaar verschijnt zijn vijfde album « For Lack Of A Better Name » dat hij explosief voorstelde tijdens I Love Techno. Vandaag bevestigt Deadmau5 zijn komst naar België, hij bouwt een feestje op woensdag 19 mei in de Ancienne Belgique!
Info & tickets :
Ticketprijs: 22 euros (- excl. reserveringskosten)
De tickets kunnen vanaf nu gereserveerd worden via
Proximus Go For Music : 0900 2 60 60 (| 0,5 euro per minuut. prijs incl btw) – www.proximusgoformusic.be
Artistinfo :
Website: www.deadmau5.com - www.myspace.com/deadmau5
Record company: EMI Music
Album: “For Lack Of A Better Name”
INFO http://www.livenation.be
CRAZY LOVE TOUR MICHAEL BUBLÉ
SPORTPALEIS, ANTWERPEN
DINSDAG 12 OKTOBER 2010 – 20u30
Het concert van Michael Bublé, dat plaatsvindt op zondag 30 mei in het Sportpaleis in Antwerpen, is al een tijdje helemaal uitverkocht. Voor wie naast een kaartje voor het concert van de beste crooner van nu en straks greep, is er goed nieuws. Bublé plant namelijk een extra concert in België! Op dinsdag 12 oktober geeft hij opnieuw present in het Antwerpse Sportpaleis. De ticketverkoop voor dit extra concert start komende vrijdag, 26 februari.
Michael Bublé droomde er van om zanger te worden. Zijn Italiaanse grootvader leerde hem de muziek van Frank Sinatra, The Mills Brothers en Nat King Cole kennen. Zingen en swingen bepaalt sindsdien het leven van deze intussen 34-jarige Canadees. De voormalige Canadese Eerste Minister, Brian Mulroney, speelt onverwacht een bepalende rol in de carrière van Bublé. Hij nodigt hem uit om te zingen op het huwelijk van zijn dochter. Producer David Foster, één van de gasten, is bepaald onder de indruk en schuift Michael Bublé prompt een platencontract voor. Bublé ’s eerste album komt in 2003 uit. Zijn mooie interpretaties van popklassiekers en standards worden meteen gesmaakt. En sindsdien is zijn ster blijven rijzen. Meer dan 22 miljoen albums heeft Bublé intussen wereldwijd verkocht. Voor zijn album “Call Me Irresponsible” steekt hij een Grammy Award op zak. Met zijn kleine big band reist hij de wereld rond. In 2006 overtuigt hij moeiteloos de fans in Vorst Nationaal. Een jaar later al laat hij het Sportpaleis helemaal vollopen. Op zijn jongste, eerder introspectieve, album ‘Crazy Love’ vinden we twee nummers van eigen hand en elf sterke klassiekers. Zijn komende “Crazy Love Tour”, brengt Michael Bublé op zondag 30 mei naar een uitverkocht Sportpaleis in Antwerpen. En wegens zeer groot succes geeft Bublé dit najaar een tweede keer present in het Sportpaleis.
Info & tickets :
Ticketprijs/Prix des tickets: 100 euro (golden circle) – 75 euro – 58 euro – 40 euro (excl. reserveringskosten - hors frais de réservation)
De tickets kunnen gereserveerd worden via
Proximus Go For Music : 0900 2 60 60 (0,5 euro per minuut. prijs incl btw ) – www.proximusgoformusic.be
Artistinfo :
Website: www.michaelbuble.com
Record Company: Warner Music
Album: “Crazy Love”
INFO http://www.livenation.be
Dag drie van het Oudenaardse festival Fi:hP lokte aanzienlijk meer bezoekers. Het prachtige, warme weer en de grotere namen op de affiche zaten daar zeker voor iets tussen. De drie podia staan in tenten, en vandaag bewezen ze hun nut, namelijk verkoeling in de verzengende hitte.
De aftrap werd gegeven door Barbie Bangkok (Grand Mix). Ze werden aangekondigd als een groep die frisse, aanstekelijke Gentse pop brengt. Ze sloegen de nagel op de kop, maar ze vergaten het woord dansbaar te noemen. Dansbare nummers zoals “I Remember” en “Our Savior” hadden potentieel om wat beweging in de massa te brengen. Daar bleek het natuurlijk veel te warm voor. Ze speelden voor een bijna uitsluitend zittend publiek. Zoals vele andere Gentse popgroepen bezit ook Barbie Bangkok een scherper kantje. Voorbeeld daarvan was de puike afsluiter “Hot & Trendy”.
Pornorama is al even Gents als de Barbie Bangkok. Behoud de rauwe kantjes van Barbie Bangkok, injecteer dat met catchy gitaarriffs en je hebt een band zoals Pornorama. Ze speelden een stevige set in de Democrazy tent. De zanger vroeg wie er een cd wou hebben en gooide prompt een schijf van hun het publiek in. Pornorama was goed, maar wij keken al meer uit naar Lady Linn and her Magnificent Seven...
We waren blijkbaar niet de enige die (weeral een Gentse) artieste aan het werk wou zien. Er was een massale opkomst om Lady Linn aan het werk te zien. Daar waar Triggerfinger, toch wel de headliner van vrijdag, de tent niet kon laten vollopen, deed zij dat moeiteloos. Lady Linn and her Magnificent Seven brengen jazz nummers met enige ruimte voor wat improvisatie. Het moest voor de enige afkoeling zorgen, maar door de massale opkomst werd het paradoxaal genoeg broeierig warm in de Grand Mix tent. Na een instrumentale intro van de Magnificent Seven (vier blaasinstrumenten, een drummer, een pianist en een contrabasspeler) kwam de zangeres als een volleerde diva het podium opgewandeld in een knalrode jurk. Ze was zichtbaar blij met de aandacht die de groep kreeg van het publiek en was zichtbaar geëmotioneerd. Het kostte haar geen moeite om de toeschouwers onmiddellijk mee te kregen. De jazz werd bijzonder gesmaakt en zorgde voor enkele kippenvelmomenten. Hoogtepunt was de meezinger pur sang “I don’t wanna dance”. Na afloop van het concert liet ze weten dat ze het ‘superwijs’ vond. En wij vonden hetzelfde.
Nog voor The Subs aan hun set zouden beginnen was de Democrazy tent te klein voor het dolenthousiaste publiek. Nog voor er iemand voet op het podium zette was het al feest. Als vanouds gaven ze weer een set die een tikkeltje ‘over the top’ was, met hun trashelectro en lichteffecten die goed waren om epileptische aanvallen te krijgen. De show zelf was weer fantastisch en iedereen stond op en neer te springen vanaf er maar een beat in de mix werd gedraaid. Ze speelden alles live.
De reünietoer van Lamb (Grand Mix) hield een tussenstop in Oudenaarde. Ze zijn er vijf jaar uitgeweest, maar Andrew Barlow, creatief brein van de twee, gaf mee dat het absoluut deugd doet om terug te zijn. De belangstelling voor de groep was groot, maar de triphop met invloeden uit de drum ’n bass, breakbeat en soul die ze brachten, onder begeleiding van de betoverende stem van Louise Rhodes leek voor velen toch een brug te ver en stonden verbaasd te kijken naar het schouwspel. Voor “Gabriel” maakten ze een uitzondering, wat luidkeels werd meegezongen. Toch wilden de meesten na afloop meer, maar Lamb kwam niet meer terug het podium op. Dit concert was zeer zeker een aaneenschakeling van hoogtepunten en zorgde ook voor koude rillingen. Fenomenaal!
Afsluiter van dag drie was Arsenal (Grand Mix). Na dik tien minuten te laat te beginnen kampten ze ook nog eens met geluidsproblemen. Dat kwam de sfeer eventjes niet ten goede, maar dat werd al snel vergeten. Arsenal speelde een best-of set en werd met open armen ontvangen. “Lotuk”, ”Saudade”, “Longee”, “Mr. Doorman”, “The coming” en “Personne ne bouge” (jammer dat Baloji niet meer de groep vervoegt als ze dit spelen), ze passeerden allemaal de revue. “Estupendo” speelden ze zelfs tweemaal. Gewoon in de set en als tweede en laatste bisnummer. Veel dansende mensen hebben wij hier gezien. Dit is een groep die live zoveel sterker is dan op plaat, mede doordat het wereldmuziekaspect van op de platen naar de achtergrond wordt gedrongen en plaats maakt voor pop. Arsenal was een mooie afsluiter van een gevarieerde derde dag aan de Donkvijvers.
Organisatie: FeestinhetPark, Oudenaarde
De tweede dag van FihP aan de Donkvijvers te Oudenaarde stond in het teken van de rock’n’roll op het Grand Mix podium. Drive Like Maria, The Hickey Underworld, Danko Jones, The Wombats en Triggerfinger stonder er geprogrammeerd.
Drive Like Maria mocht de avond beginnen op de Grand Mix. Het was een snoeiharde start van het festival door het Nederlands-Belgisch trio. De muziek was gewoonweg heel goed. De belangstelling bleef nog wat uit, want iedereen lag nog wat te genieten in de zon op de heuvels rond de Donkvijvers. Het leek wel een beetje het uitgangspunt van deze festivaldag …
Op de Democrazy Stage stond het beloftevolle Fagget Fairys, van twee Deense deernes, die samen koppel vormen. De twee lovers komen er openlijk voor uit dat ze holebi zijn en hielden zich niet in om een tongzoen te draaien tijdens het optreden. U kent ze natuurlijk van de radiohit “Feed The Horse” (en spontaan denken we er “njam njam” bij!)
… Een draaitafel en een MC, da’s Fagget Fairys. Het begin van de set was rustig en meer lounge. Ze haalden invloeden aan vanuit de dubstep en psychedelica (vooral de vocals door de echo-effects). Na een paar liedjes moest zangeres Elena Cosovic slechts drie woorden zeggen om het publiek wild te maken. Inderdaad, “Feed The Horse” werd ingeleid. Na hun hit veranderde de stijl richting dance, wat al snel verveelde. Naar het eind waren er nog enkele sterke momenten. Toen hun laatste nummer een geremixte versie van “Feed The Horse” bleek te zijn, bewezen ze dat ze voorlopig een ‘one trick pony’ zijn …
Terug naar het Grand Mix podium dus. The Wombats verwenden ons met een ijzersterke set, die op zijn beurt geen seconde verveelde. Een uitzinnig publiek droeg de bruisende, charismatische band op handen. Ze toonden aan dat ze meer dan het bekende “Let’s dance to Joy Division” in hun mars hadden. Het Britse trio brengt garage rock pur ‘Brit’ sang. Vergelijk ze met het onvolprezen 1990s. The Wombats kondigden aan dat er een nieuw album aankomt … we kregen al een heerlijk voorsmaakje. Benieuwd dus! Dit was zonder twijfel de revelatie van de avond, want ze leken de voorbije maanden even godvergeten …
Triggerfinger sloot de rock’n’roll dag avond af. Zij vervingen Vive La Fête, door het feit dat Danny Mommens begin deze maand een motorongeluk had en enkele optredens noodgedwongen moest afzeggen. Ruben Block, zanger van Triggerfinger, kwam zelfs terug uit vakantie toen de organisatie vroeg om op FihP te spelen.
Triggerfinger is gekend voor z’n beenharde gigs. Ook deze keer gingen ze er terug stevig tegen aan. Ze behoren tot één van de beste rock’n’rollbands van ons landje! De groepsleden, netjes uitgedost in kostuum, waren topentertainers en stalen de show … rauwe gitaren, een diepe bass en een ‘double bass’ opzwepend drumstel … Ook de doorleefde stem van Ruben Block droeg bij tot het spektakel. Ze brachten een fantastisch concert, ondanks de paar langdradige stukken; de drumsolo’s en gitaarexperimentjes waren soms te eindeloos. Ook sommige intro’s werden onnodig uitgerokken. Na hun laatste nummer “On My Knees” kwam er nog een obligate bis …
Onze groene Dr. Lektroluv besloot in de Grand Mix tot in de vroege uurtjes . ‘njam njam’ voor de fans van de zware electro ... Op naar dag 2 onder een stralende zon …
The Hickey Underworld (Grand Mix) zette een korte en stevige set neer. De mix van noiserock, indiepunk met een vleugje emo en pop werd goed ontvangen. Hun songs van hun felbejubelde debuut waren zowel snedig en explosief, als melodieus en toegankelijk. Met uppercuts als “Sick of boys”, “Zero hour”, “Blue world order” en hits als “Mystery bruise” en “Future words” had het grotendeels jonge publiek niet te klagen. Puike performance van dit Antwerpse kwartet.
Danko Jones (Grand Mix) weet z'n toeschouwers te entertainen, zoveel is zeker. Hij deed dat met no-nonsense rock 'n' roll: simpel, strak en luid maar o zo doeltreffend en onweerstaanbaar. We hoorden energieke en heftige adranalinebommen als “I want you”, “Play the blues”, en “Never too loud” in sneltempo voorbijdenderen. Het onvermijdelijke “First date”, “Mountain” en “Born a lion” passeerden ook de revue. Dat de man het niet zo begrepen heeft op de dance-cultuur, bewees hij met een hilarische en amusante imitatie van de DJ’s. Hier was men op het juiste adres voor rauwe en pittige rock van de bovenste plank.
Het excentrieke Britse duo Dan Le Sac en Scroobius Pip (Democrazy Stage) serveerde ons een frisse en originele smeltkroes van hip-hop, electronica, pop en spoken -word. De snedige en inventieve raps van David Meads en de pompende en gevarieerde beats van producer/dj Dan Stephens waren de perfecte ingrediënten voor een aangename en catchy set. Het was moeilijk stil te staan bij songs als “Thou shalt always kill”, “The beat that my heart skipped”, “Back from hell” en “Letter from God to man”. Een bruisend en felgesmaakt optreden van deze rare snuiters.
Drum 'n' bass-pionier Roni Size (Democrazy Stage) stelden onze danspieren zwaar op de proef. De grootmeester werd live bijgestaan door een volledige band bestaande uit Reprazent-leden rapper MC Dynamite, zangeres Onallee, gitarist Pete Josef, bassist Si John, drummer Yuval Gabay (ex-Soul Coughing) en keyboardspeler D Product. De muzikanten vormden een solide machine die perfect op elkaar waren ingespeeld met de peetvader als kapitein en dirigent. De drum 'n' bass bevatte invloeden van soul, jazz, rap, dub en reggae die tot één mooi geheel werden samengebracht. Er werd vooral teruggegrepen naar de 'klassieke' albums 'New forms' en 'In the mode'. We hoorden opzwepende tracks als “Dirty beats”, “Digital”, “Snapshot” en “Railing”. Het feestje werd compleet met wereldnummers als “Brown paper bag”, “Heroes” en “Let's get in on”. Beslist een hoogtepunt te noemen.
Organisatie: FeestinhetPark, Oudenaarde
Nieuw concerten
- vr 11.09.09 – Quantic and his Combo Barbaro
- za 05.09.09 – Spizzenergi
- do 01.10.09 – De Heideroosjes
- di 13.10.09 – Das Pop
- za 17.10.09 – Mulata Astatke & The Heliocentrics
- wo 21.10.09 - Nouvelle Vague
- vr 06.11.09 – Mayer Hawthorne
- wo 11.11.09 – Yo la Tengo
- do 12.11.09 - Ghinzu
- do 19.11.09 – Zion Train
Andere
- zo 13.09.09 – SMART met Jan Hautekiet, Triggerfinger, Mauro Pawlowski, Tom Pintens, Stijn en Marike Jager
- do 22.10.09 – Pieter Embrechts: ‘between the devil and the deep blue sea’
- do 25.02.10 – Alex Agnew: ‘more human than human’ (sold out)
- vr 26.02.10 – Alex Agnew: ‘more human than human’
Wetenswaard – cursussen
Songteksten schrijven
Songteksten schrijven is een vak apart en er bestaan geen gouden regels die je een fantastische tekst garanderen. Tijdens deze zesdelige workshop laten we daarom Frank Vander linden (De Mens), Geert Verdickt (Buurman) en Stefaan Fernande (de man achter hits van Clouseau,…) aan het woord. Elk met hun eigen stijl, hun eigen metier, maar vooral bakken ervaring en inspiratie. Je werkt bovendien aan drie boeiende schrijfopdrachten en krijgt er feedback op. Zo leer je meteen zelf de kunst van het songtekst schrijven.
PRAKTISCH
Het Depot | Martelarenplein 12 | Leuven
6 dinsdagavonden: 20, 27 oktober (Stefaan Fernande) – 10, 17 november (Geert Verdickt) – 1, 8 december (Frank Vander linden) van 19.30u tot 21.30u.
€75 voor 6 sessies.
Stoomcursus gitaar
Muziek maken hoeft niet moeilijk te zijn. Tijdens twee intensieve dagen legt Herman Acke legt je in een kleine groep van 10 de basisregels en manieren van gitaarspelen uit. Hij laat je ook kennismaken met simpele akkoorden. Duidelijk en eenvoudig in diverse stappen. Op het einde van dag 2 speel je vlekkeloos (als je een klein beetje talent hebt wel te verstaan) en ben je klaar om de nieuwe Jasper Erkens of Selah Sue te worden! Heb je ergens nog een gitaar onder het stof staan, afstoffen dan maar en vooruit met de geit...
PRAKTISCH
Het Depot | Martelarenplein 12 | Leuven
Zaterdag 29 en zondag 30 augustus 2009. Telkens van 10u30 tot 16u30.
Info: iDit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Net als de voorgaande dagen kon het Dourfestival terug rekenen op een massale belangstelling.
Bij onze derde voettocht door het muzikale landschap van Dour hielden we halt bij één van de beloftevolle Waalse bands Malibu Stacy. Dit uitgebreide collectief van wel zes leden is over taalgrens maar matig bekend, maar kon heel wat Franstalige zieltjes winnen met hun meeslepende, broeierige gitaarpop. Een aangename kennismaking van een band met potentieel ...
Terug een band met een potentieel ...Arbouretum past helemaal binnen het plaatje van de huidige americana. De groep is in één adem op te noemen met Phosphorescent en pakte live uit met opbouwende, intrigerende songs, dito retro/gitaar soli; vocaal neigde de zang naar Bonnie Prince Billy en Richard Thompson.
'Laat de zon in je hart toe' is het motto van het kleurrijke Arsenal; hun aanstekelijke en opzwepende zomerse groove, onder de zang van Roan/Ghysel, zorgde ervoor dat de eerste rijen konden dansen op prachtsongs als "Estupendo", "Switch" en "Mr doorman". Het was leuk hen eens niet in Vlaanderen aan het werk te zien ...
IlIketraIns brengt in het najaar een nieuwe plaat uit. Ze lichtten al een tipje van de sluier met enkele snedige waverockers, naast hun gekende traag, slepende '80's geënte pop, gedragen door een baritonzang. ...Met een knipoog naar de opbouw van Joy Division's "Atmosphere" ...
The Gaslight Anthem gaat op de huidge cd duidelijk verder dan de doorsnee hardcore/punk, door folk en stadiorock. Een spannend, krachtig geluid en een glasheldere zang boden een overtuigend boeiende set.
En dan was er het Amerikaanse O'Death die samen met The Dodos en 65daysofstatic de hoogtepunten vormden in La Petite Maison dans le Prairie ... en misschien ook wel van de avond; we konden ten volle genieten van een overweldigende, overdonderende set van deze drie bands:
- O'Death met hun cow/countrypunk, snedige gitaartokkes van banjo en fiddle, zwierige vioolpartijen, opzwepende drums, een schreeuwerige zang en meezingbare 'oohoohs'.
- The Dodos, nu een trio, brengen eind augustus nieuw materiaal uit. De rauw rammelende aanpak klonk breder door xylo/vibrafoon. De songs hadden een intense bedreven opbouw. Het gitaarspel en de bluesy slides (refererend aan Jack White btw!) vlogen om de oren. De songs ondergingen dynamische wisselingen en boeiden ten volle een uur lang ... Band van de toekomst ...
Tot slot 65daysofstatic ... Live een bom ... het ontketende kwartet dompelde hun op cd gemoedelijke postrock onder in een helse geluidsstorm met pedaaleffects en elektronica, waaronder een vleugje drum'n' bass. Enkele zachte tussenstukken boden rust ... Met een lang uitgesponnen "Radio protector" als absoluut kroonstuk ... 65daysofstatic was het hoogtepunt, die elk doorwinterde muzieklehbeeber wist aan te spreken ...
Intussen genoten we van de loungy, freaky souljazz van Jazzanova, de psychedelische spacerock van een band op leeftijd, Gong, en de dub reggae/dancehall/pop van Roots Manuva.
We besloten de avond in mineur met een tegenvalende set van de discokitsch(bitch) pop van Pet Shop Boys. Hun 'best of' set werd gereduceerd tot een handvol herkenbare, leuke danbare songs als "Go west", "Always on my mind", "Suburbia" en "Westend girls". Het nieuwere materiaal was flauwtjes en inspiratieloos. De act en de videoclips en - projecties maakten veel goed.
Mixhell, het project van Igor Cavalera en z'n vrouw kon evenzeer gereduceerd worden tot een orinaire dj set van veel herkenbare tunes en beats'ns pieces, ondanks mans percussie ...
Op naar een schitterende afsluitende dag 4 ...
Een microklimaat waar alles mogelijk is
Op wat occasionele buien na hield Dour het dit jaar droog. Dat zorgde voor de bijzondere sfeer, waar het festival zo gekend om staat. Vier dagen lang komen de festivalgangers samen feesten, zonder onderscheid van taal of cultuur. Dat zorgt vaak voor magische momenten.
De uitgebreide en gevarieerde programmatie van het festival draagt zeker bij tot die unieke sfeer, waarin alles mogelijk lijkt. Het festivalpubliek is open van geest en houdt van alle soorten muziekjes: van stevige indierock of intimistische singersongwriters overdag tot pompende beats en breaks 's nachts. Geen wonder dus dat heel verschillende acts als Aphex Twin + Hecker, Pet Shop Boys, Sepultura en Buju Banton samen op de affiche prijken.
Perfecte organisatie
De 21e editie van het grootste muziekfestival in Franstalig België verliep nagenoeg gesmeerd, op enkele last minute afzeggingen na. Die werden zo goed mogelijk opgevangen door waardige vervangers.
De nieuwe indeling en uitbreiding van het terrein vallen duidelijk in de smaak van het publiek. Zo konden ze in optimale omstandigheden en voor een zachte ticketprijs genieten van de uitzonderlijke affiche.
« Meer dan 140 000 ffestivalgangers op Dour ! » [1]
Dour Festival lokte ook dit jaar de grote massa. Voor donderdag gingen er 34 000 tickets over de toonbank, terwijl de teller op vrijdag 35 000 aanwees. Op zaterdag en zondag werden telkens 36 000 tickets verkocht. Met meer dan 140 000 verkochte tickets evenaart Dour het record van vorig jaar. Het festival is niet alleen het grootste muziekfestival in Wallonië, maar ook het belangrijkste toeristische evenement in het zuidelijk landsgedeelte. Op woensdag kwamen al 22 000 festivalgangers opdagen om hun tent op te slaan op de camping. In minder dan een uur waren camping A en B helemaal gevuld. 30 000 mensen bleven overnachten op de festivalcamping tijdens het festival.
Een festival op het kruispunt van europa en de wereld
Uit alle hoeken van Europa komen mensen naar Dour afgezakt om het festival te bezoeken. [2]
Dour Festival kon ook opnieuw op heel wat mediabelangstelling rekenen. Onder de 850 geaccrediteerde journalisten telden we 500 Belgen, 200 Fransen, 50 Nederlanders en 40 Engelsen. Er waren dit jaar ook een aantal journalisten aanwezig uit Australië, Canada, Zwitserland, Tsjechië, Duitsland, Estland, Spanje, Griekenland, Ierland, Luxemburg, Polen, Ile de la Réunion en de Verenigde Staten. Op 16 augustus zendt de Nederlandse publieke omroep NPS trouwens een reportage uit over Dour Festival, in een reeks die hen o.a. naar Glastonbury en Exit voerde.
Ook het programma kleurde internationaal, zonder evenwel de Belgische acts uit het oog te verliezen. Van de 200 groepen waren er 51 Belgische, 41 Amerikaanse, 30 Franse, 29 Engelsen, 3 Nederlandse, 2 Japanse, 2 Zweedse, 2 Braziliaanse, 1 Australische, 1 Russische, ...
Dour sorteert
Hoewel er dagelijks 36 000 mensen op het terrein aanwezig waren, slaagde het festival erin het terrein netjes te houden. De inzet van het Groene Kruis heeft daar veel mee te maken, maar ook de inruilactie van drinkbekers of PMD-zakken tegen drankbonnen werkte beter dan vorig jaar. Uit de eerste vaststellingen blijkt alvast dat het afval beter gesorteerd is dan vorig jaar. Dat zal het sorteren achteraf ongetwijfeld vergemakkelijken. Het milieubewustzijn van de gemiddelde festivalganger gaat er dus zeker op vooruit.
De succesformule van het festival (200 acts, 4 dagen en 6 podia, van 12 uur 's middags tot 5 uur 's ochtends) blijft ook de basis waarop we volgend jaar verder bouwen.
[1] 34 000 + 35 000 + 36 000 + 36 000 = 141 000
[2] 40% Wallonië / Brussel – 32% Vlaanderen – 16% Frankrijk – 5% Nederland – 5% Engeland - 2% Andere
Een heel interessante formule leek de 4x4 in de club circuit marquee:
The Sedan Vault bewezen dat ze na een resem cluboptredens sterk op elkaar ingespeeld zijn om hun ingewikkelde constructies fris, dynamisch en mainstream te houden.
Het Nederlandse De Staat tekende voor een nieuw Fatal Flowers in eigen land en met hun retrorock'n'roll refereerden ze nauw aan het Australische Beasts of Bourbon. Zij waren pas de voorbode van wat 's avonds een schitterende finalereeks betekende met
- Deerhoof: volgend jaar zijn zij verdiend de 'artist in residence' van het Sonic City festival in de Kreun. Het kwartet onder de kleine springerige zangeres, gaven de indie/noiserock een uppercut van formaat: ze balanceerden tussen avontuur, experiment en toegankelijkheid door onverwachtse wendingen, diverse tempowisselingen en ontspoorde ritmes. Chique!
- ... Trail Of Dead liet de bombast van een paar platen terug voor het was en koos resoluut voor gedoseerde, broeierige gitaren, dubbele percussie en zachte synths. Geluidsstormen, gierende gitaren, die afgewisseld werden met zacht intermettzo's, ondersteund door een krachtige zang. 65 daysofstatic doet het hen enkel live na ...Onderbouwde noiserock die de bocht richting postrock namen ...
De nacht kon worden ingegaan met het weirdo elektronische psychedelische trio Animal Collective. Sterker en overtuigender klonken ze met de in elkaar overgaande songs en een hemels, sferisch, bezwerende zang.
Tot slot was er Fuck Buttons die hun knisperende, dreunende elektronica en bleeps melodieus meer vorm gaven door trancy, dansbare beats.
Verder viel er moois te beleven van St. Vincent, feëerijke, lieflijke pop die venijnig en grilig kon klinken, waarbij de composities onverwachtse wendingen ondergingen en toch de toegankelijkheid behielden.
De zeemzoeterige, dromerige electronica pop van de bevallige Au Revoir Simone, de opwindende, bruisende electronicagroove van Does it offend you, yeah, die nu ergens tussen onze Goose en Metronomy te situeren is, het ambiancevolle Babylon Circus en de slapstick/boombal/fanfare van Caravan Palace. En niet te vergeten Mercury Rev, die live een spacerockende richting zijn ingeslaan, met toetsen en ... veel pedaaleffects en gitaarloops, waardoor de songs live intenser, krachtiger en dynamischer klinken. Ook het oude materiaal kreeg een nieuwe outfit kleedje.
Op de mainstage kon je nog terecht voor de harde, gebalde aanpak van Sepultura, die het vooral moest hebben van het oude materiaal, The Dillinger Escape Plan, die overweldigend waren, en het podium en zichzelf bijna ombouwden en tot slot Killing Joke die vooral teerde op hun'80's waverockend materiaal, wat betekende dat ze hun laatste platenwerk definitief vaarwel zegden. Vive La Fête breidde er nog een kitschwave/electro feestje aan ...
Tevreden besloten we dag 2 van onze vierdaagse marathon ...
Opnieuw kon men rekenen op een volle wei van 34000 belangstellenden
(neem gerust een kijkje onder live foto's')
Dour Festival schiet overtuigend uit de startblokken: voor de eerste festivaldag gingen er 34 000 tickets over de toonbank. Volop zonneschijn, een prima sfeer, een enthousiast publiek en sterke acts maakten het plaatje compleet.
Voor vrijdag, zaterdag en zondag verwacht het festival nog meer bezoekers. Er zijn nog tickets te koop aan de kassa.
Verwacht wordt dat er, net zoals de voorbije jaren, zowat 140 000 tickets zullen worden verkocht voor de 4 festivaldagen.
Op organisatorisch vlak vallen er geen noemenswaardige problemen te noteren: het verkeer verloopt vlot, er staan haast geen wachtrijen aan de kassa en de bezoekers stromen vlot binnen.
Vannacht kregen we wel het bericht binnen dat Assassin hun concert van zondag moet afblazen omwille van gezondheidsredenen. Dour Festival gaat op zoek naar een vervanger.
De concerten van Scylla, La Swija, Medine, Kery James, Psy4 de la Rime, 5 elements of Hip Hop feat. MixMaster Mike [Beastie Boys], Muggs [Cypress Hill], DJ JS-1 [Rock Steady Crew], Mr Wiggles [Rock Steady Crew] & Rahzel [The Roots] gaan wel door zoals gepland.
http://www.dourfestival.be/nl/?l=nl
Op de eerste van de vierdaagse marathon waren er al 34000 bezoekers. Een rustige aanloop van Frans talent, beloftevolle ontdekkingen en enkele doom/drone metal bands.
Een overzicht van onze windowshopping dag 1
Joe Gideon & The Shark zorgde voor een broeierige spanning van rauw rockend materiaal en een intense, soms krachtige drums, onder een diep grauwe (zeg)zang ... van een rustig voortkabbelend tot en meer snedig en smerig geluid ...
Selah Sue was sterk onder de indruk van de massa die samentroepte in de grote dancehall. Omarmd met haar akoestische gitaar en haar soulfulle pakkende stem, kon ze rekenen op een ongeëvenaarde respons. Ze stond duidelijk haar 'mannetje' in deze menigte en bewees elk soort festival aan te kunnen! van het innemende "Mountain" naar een broeierig "Black part love" tot" Fyah fyah", een medley en een "Cotton on eye joe" zwierige tune .
Jim Jones Revue ontpopten zich als heruit gevonden Blues Brothers/The Cramps met hun frisse en dynamische rockabilly rock'n' roll . De 'say yeahs' vlogen om de oren ...
Eén van de ontdekkingen was Qemists. De groep stoeide met invloeden van UDS, Faith No More, Senser, Breakbeat Era, Prodigy, Goldie en Roni Size en gaf er een eigen alternatieve, opwindende draai aan. Rock, crossover, drum'n'bass, harde ontspoorde beats en strakke gitaren ...'say yeah' tot Qemists.
MVSC, de ontmoeting tussen Montevideo en Compuphonic, boeide met aanstekelijke grooves van punkfunk en leken een goede 'warming up' voor Friendly Fires, ware het niet dat zij ter elfder ure hun optreden cancelleden.
Cocoon vormde een aangenaam rustpunt en hield het op gemoedelijke, dromerige pop, met een knipoog naar Bony King Of Nowhere.
Tussendoor hadden we de harde, bezwerende en huiveringwekkende drone/dooms van Amenra en Isis, die kippenvel bezorgden . Meshuggah, ondanks de mindere zang, overweldigende met hun strakke mathmetal.
De avond kon worden besloten met Santigold. Ze deed alvast haar best om de combinatie van pop, soul, funk, dubs, reggae in een mooi concept te gieten. Maar de mainstage was iets te hoog gegrepen. Een ietwat rommelige sound kon nét niet die vonk geven ... Op het eind mochten de eerste rijen meedansen op de bühne.
De nacht kon worden ingezet met de beat'sn'pieces van Matthew Herbert, met een link naar de Roisin Murphy/Moloko sound, Mstrkrft, die de beats nog heftiger deden klinken en tot slot de opzwepende drum'nbass van Andy C and MC GQ en Noisia
Ondertussen werd het vier uur in de ochtend .. tijd om ons bed op te zoeken, te slapen en dag 2 aan te vatten na een helse plensbui ...
TW Classic 2009 was een fantastisch festival met 40.000 zeer feestende bezoekers. Zomerweer bleef uit. Fris voor de tijd van het jaar maar het was wel droog boven Werchter.
6250 festivalgangers kozen het openbaar vervoer om naar TW Classic af te zakken. De medische diensten verzorgden 250 personen. Zes van hen werden naar het ziekenhuis afgevoerd waaronder één kritiek zieke patiënt.
Gefundeerde review volgt …
Nederlands 
Français 
