Rockonline – updates
Flotsam and Jetsam – Flotsam and Jetsam
Paradox – Pangea
Die Krupps – Live im Schatten der ringe
Richards/Crane – Richards/Crane
Black explosion – Atomic Zod War
Tanzwut – Schreib es mit blut
Kissin’ Dynamite – Generation goodbye
J.B.O. – 11
Asenblut – Berseker
Evergrey – The storm within
Solution .45 – Nightmares in the waking state – Part II
Madame Mayhem – Now you know
Letzte Instanz – Liebe Im Krieg
Serious black – Mirrorworld
Brainstorm – Memorial roots (Re-Rooted)
Iron mask – Diabolica
Eden’s Curse – Cardinal

– http://www.therocktemple.nl – http://www.eternalrock.nl

Jazzmuzikant en componist Toots Thielemans overleden

Jazzmuzikant en componist Toots Thielemans is vanmorgen overleden. De mondharmonicaspeler was 94 jaar. Dat heeft zijn management aan Belga gemeld.

Thielemans overleed in het ziekenhuis, waar hij verzorgd werd na een val vorige maand. "Toots Thielemans is deze ochtend in het ziekenhuis in zijn slaap overleden", zegt zijn manager Veerle Van de Poel. "Hij lag sinds vorige maand in het ziekenhuis, nadat hij ten val was gekomen, maar het is niet zo dat er complicaties waren opgetreden. Hij is overleden door ouderdom, zijn lichaam was gewoon op."

Toots Thielemans werd als Jean Baptiste Frédéric Isidor Thielemans geboren op 29 april 1922 in de Brusselse volkswijk Marollen. De jazzlegende werd in 2001 door koning Albert II tot baron verheven.

Thielemans stopte zijn muzikale carrière in maart 2014. Alle geplande concerten werden afgelast omdat de muzikant zich niet meer sterk genoeg voelde om nog een volledig optreden te spelen.

Vlamerikaan
Thielemans speelde met de grootste jazzmuzikanten, zoals Miles Davis, Chet Baker, Charlie Parker, Benny Goodman, Ella Fitzgerald, Peggy Lee en Billy Joel.

Thielemans begon in de jaren 30 mondharmonica te spelen om zijn longen te trainen, omdat hij last had van astma. Zijn artiestennaam Toots is een verwijzing naar de muzikanten Toots Mondello en Toots Caramata. In 1964 kocht de Belg een huis in Amerika en vanaf dat moment woonde hij daar ook het grootste deel van de tijd.

Hij behield een groot huis in Brussel. Door die combinatie werd hij ook wel een 'Vlamerikaan' genoemd. Later kreeg hij twee eredoctoraten aan de universiteit van Brussel, zowel Franstalig als Nederlands. (Bron: HLN)

Pukkelpop 2016 – vrijdag 19 augustus 2016 – impressies dag 2

Aan de tweede Pukkelpopdag houden we fijne muzikale herinneringen over. Een gemoedelijke start, met rustige, sfeervolle acts, dan meer dynamiek door gevestigde waarden op de Mainstage, Marquee en aangename ontdekkingen op de kleinere stages.

Een overzicht

Op de mainstage hadden we Lukas Graham , die op korte tijd pijlsnel de hoogte is gegaan met “7 years old” . Het jonge publiek smulde van de charismatische zanger , die de invloed van zijn ouders en de verlieservaring van z’n pa deelde met zijn publiek . Melodieuze pop , subtiel uitgewerkt , rockte  live. Een sympathieke band , veel ontblote bovenlijven, die het jonge publiekje op handen draagt , en omgekeerd erg warm werd onthaald . Het optreden werd verhuisd naar het hoofdpodium en niemand zal het zich beklaagd hebben . Heel wat hitpotentieel hoorden we op de leest van Sam Smith , met “mama said” als volgende topper .

The Lumineers hadden eerst af te rekenen met een fikse regenbui . Hun campfire indiefolk kon de samenhorigheid maar bevorderen op dat moment. Trouwens ze zorgen ervoor dat het genre naar een (hoger) popniveau wordt getrokken . Speelplezier ervaarden we, met een knipoog naar CCR’s “have you ever seen the rain” en  “no rain” (Blind melon) ; verder ook een  Dylan als één van de meest gerespecteerde sing/songwriters (“subterrannean homesick blues”). Al meteen vielen een reeks sterke singels als “ophelia”, “cleopatra” en “hey ho” als regendruppels op ons neer. Hun roots werden nooit verloochend en dat maakt hen zo lieflijk, onschuldig , goed .

Meer rock ? Jawel , Noel Gallagher heeft een sterke band achter zich High Flying Birds . Ondanks het feit dat de Oasis songs (“champaign supernova”, “wonderwall” , “don’t look back in anger”)  luidkeels werden meegezongen , heeft hij voldoende eigen overtuigende Britrockende nummers en bewijst hij wat een sterk songschrijver hij wel is . Af en toe kan het vocaal bij gescherpt worden , maar in één adem besluiten we ‘Brit- pop’ rockt !

The Chemical Brothers van de electrowizzards Ed Symons en Tom Rowlands hadden iets te vieren vorig jaar , ze bestonden twintig jaar , hadden nieuw werk en trokken op festivaltour . Vorig jaar op Werchter , dit jaar op Pukkelpop; een greatest hits , verweven met een soort DJset, hoorden we. Tot slot vuurden ze nog enkele classics op ons af . De prachtige projecties en beelden gaven elan aan de bigbeats. “Hey boy , hey girl” is intussen de vaste openingstreffer , de “chemical beats” als vertrouwd geluid , en verder pompten ze een “do it again”  en “go”  in het eerste deel . “Setting sun”, met Noels galmende gitaar zat middenin de set.
Ze hebben opnieuw aansluiting gevonden bij de jongeren , een volle wei ging hier uit zijn dak . Velen verlieten even de Dance hall en andere Boiler toestanden om deze pioniers aan het werk te zien . “Leave home”, “galvanize” , “block rocking beats” maakten van hun party een stomend feestje , die  verder werd gezet met de Nieuwe Lichting Chase & Status .

En verder?
In de vroege namiddag hadden we een drie- ineen, de electropop van Anne-Marie , die al een hit te pakken heeft , “do it right” . Net als onze Billy , moeten we haar talent nog afwachten . Goed , maar nog niet voldoende om te blijven hangen , maar de jonge spring-in-t veld doet haar best . The DMAs zijn opkomend talent uit Australië . Ze worden wel de Aussie-Oasis genoemd . Die invloed is onmiskenbaar , maar reken een Ride in gedoseerde pedaaleffects er ook maar bij . De shoegaze was dus  uiterst beheerst in hun fijngevoelige sound . Tot slot  Hypochristmutreefuzz, een bijna onuitspreekbare bandnaam , met zes op het podium , houden het op tegendraadse en noisy ritmes . “schizophrenic blues” is een van de songs en daarmee is alles gezegd van hun boeiende muziek , die ergens Sonic Youth en Birthday Party samenvoegt .

Een relaxte namiddag ervaarden we met Astronaute , de volgende op de Wablief stage .Net als hun projecties zagen, hoorden we in alle rust de golven van de zee . Een melancholisch Duyster concept , langzame pracht , die deels raakte .
Ook het beloftevolle Zwitsers – Duitse popduo Boy van de bevallige dames Aleska Steiner en Sonja Glass, speelde lichtvoetig werk , die ergens een Haim, Cranberries  en het oude onderschatte  Sundays (remember Harriet wheeler als zangers!) deed opborrelen . 2 drummers gaven wat meer diepte om het deels semi-akoestisch materiaal sterkte te geven . Apero-time dus met Boy , die Robin Proper-Sheppard  van Sophia achter zich hadden als producer.

We zijn niet direct een jazzliefhebber , maar al enkele bands, artiesten weten het te integreren in een popconcept . Jaga Jazzist , Badbadnotgood , Tortoise en ons Taxiwars  en Jeff Neve zijn er zo een paar en zorgen voor een andere, brede invalshoek . Graag voegen we Gogo Penguin in het rijtje toe  . Wat waren we hier onder de indruk van de drie uit Manchester. Vakmanschap en beheersing door volgende instrumenten , drums,  contrabas en vleugelpiano . De sound was cinematografisch en groovy. Ondanks het feit dat ze al een handvol jaar bezig zijn, worden ze pas nu ontdekt .
Mura masa moest last instant cancellen , maar de plaats werd goed ingevuld door Jamie Woon . Het nieuwe materiaal liet een tijdje op zich wachten , maar de donkere trippende dubstepsound , is meer doordrongen van soul , funk, jazz en pop . Een breder klankenpalet , aangename grooves die de nightclubbing overstijgt, de singles “night air” en “sharpness” met soulfulle backing vocals , komt bde songs ten goede .
Eenvoud siert bij het Britse duo Sleaford mods , die het moet hebben van onnavolgbare, verbeten raps en een drumcomputer … op z’n John Lydon’s en The Streets ,  met een dreunende , dansbare, pompende beat. Iets bijzonders , apart . Kon op heel wat belangstelling rekenen.
Jack Garratt doet het op z’n eentje , elektronica , gitaar staat allemaal bij z’n imposante drums . Moeiteloos speelt hij de instrumenten bij elkaar . Als snel liep de Marquee vol voor het multi-talent of zat de regenbui er voor iets tussen ? We hoorden indie , pop , triphop , drum’n’bass .  Hij beschikt dan ook nog over een sterke stem , een meerwaarde .
Andere koek  noteren we van het Canadese Crystal castles , die hun neurotische elektronica deed knallen en een dansbare melodieuze boost gaven . De drilboor gekenmerkte sounds zijn minder heftig , indringend en ontspoord. Ze hebben een nieuwe zangeres , die minder wild tekeer gaat . Haar stem zweeft over de nummers  en af en toe gilt, schreeuwt ze. Een mistig decor en stroboscoops siert . Crystal castles blijft wel een uniek plaatsje innemen , maar tech/house is nu meer en meer doordrongen .
Roisin Murphy heeft haar set aangepast op de festivals . Oude Molokokrakers als “forever more” , opener, en “sing it back” wordt afgewisseld met haar solomateriaal , die met de jaren grilliger . “Overpowered” en de nieuwe “explotation” liggen ook al ver uit elkaar door haar experimenteerdrift. Live worden ze in een dampend , funkende groove ondergedompeld . De kledijwissels , de maskers , de acts , de projecties , het toont aan dat Grace Jones hier in de buurt was …

De avond besloten we met het dromerige , sfeervolle Marble sounds , één van ons best bewaarde geheimen , die de kunst van het songschrijven en de pop goed beheersen . Met zes op het podium. Live krijgen de songs een boost , maar de finesse en fijngevoeligheid blijven . “Leave a light on” … Zeker weten !
Dat lichtje werd al snel gedoofd door de opwindende garagerock’n’roll van The Oh Sees . Twee drummers mepten er synchroon op los , de gitaren klonken  scherp , strak. Een vuil , vunzig,  smerig , vettig , prettig geluid met een bluesy tune!  Heel wat dynamiek van het kwartet zagen we , dansende mensen vooraan en pintjes in ’t rond.
De progressive metal van het Zweedse  Opeth klinkt en is erg creatief . De songs ondergaan verrassende wendingen , tempowissels en zijn hard – zacht; psychedelica , blues, grindcore sijpelen door en vocaal gaan zangpartijen samen met grunts . De nummers worden tot op het bot uitgediept; het is dan ook geen wonder dat je vijftien minuten lang een song letterlijk ondergaat .
Op de tonen verderop van Chase & Status konden we sterke tweede Pukkelpopdag besluiten …

Org : Pukkelpop

Pukkelpop 2016 – donderdag 18 augustus 2016 – impressies dag 1

Pukkelpop mag het eindoffensief van de vakantie inluiden. We beleefden een aangename, sterke muzikale dag , behalve de eindspurt, die frustreerde . Popsouldiva Rihanna , de topact van dit jaar , liet op deze uitverkochte dag vijftig minuten op zich wachten en speelde maar een ordinair, fletse set, die niet direct in ons geheugen zal gegrift staan. De jonge meisjesharten sloegen sneller op haar présence en die poptunes, wij besloten dat er meer dan dat de moeite was …

Pukkelpop refresht … Vorig jaar dertig jaar oud … dus kwam er een avondje bij . Ook dit jaar kon de festivalliefhebber zich al opwarmen met Belgisch erfgoed.
De indeling en inkleding werd opgestoft . Een paar tenten erbij , een herschikking en een mooie inkleding van het terrein, met allerhande standjes en kraampjes maken van Pukkelpop opnieuw een belevenis en feest.

En muzikaal? Een overzicht van ons parcours

Mainstage

In de namiddag zagen we een overtuigend Tom Odell, een nieuwe plaat , en daar werd gretig uit geput . Songmateriaal , deel geleest op stem en piano ; de uitgebreide band  rond zich kruiste moeiteloos extravertie met intimiteit . Beetje op z’n Elbows. Zelfs “another love” klonk strakker en feller . Mooi.

Het tempo werd hoog gehouden met de Aussies van Wolfmother rond Andrew Stockdale . Tevreden waren we dat het op het hoofdpodium nog eens ruig , zompig mocht klinken , als in de ‘old days’ van  Pukkelpop. Wolfmother speelde een stevige set 70s retro , vermengd met een gekruide portie psychedelica. Wat een knap “joker & the thief” , “woman” en “victorious”,  van de onlangs verschenen nieuwe cd – Na de AB, dit voorjaar,  Victorie alweer!

De Eagles of Death Metal dragen we een warm hart toe . Hun optreden in de Bataclan deed iedereen opschrikken. Nu wordt dit muzikaal verwerkt door een een rits spannende rock’n’roll songs , met vanouds wat humor en grappige insteeks . Rock’n’roll plezier is en blijft het motto van Jesse, al blijft zo’n traumatische gebeurtenis hangen …

The Last Shadow Puppets , rond Turner – Kane , hadden al een puike , overtuigende set afgewerkt op Werchter , ook hier hadden we een uiterst genietbare set van hun melodieuze Britpop , verweven van orkestratie. PopRock zit de heren in de venen. Kane staat het nauwst bij het publiek en Tuner is alvast minder ingenomen dan bij Arctic Monkeys . En verdomd wat hebben zij een pak goede singles uit , die smaakvol ontvangen werden , maar nog iets te lauw soms voor een supergroep op dit niveau.

Het hoofdstuk Rihanna kwam al deels aan bod … We waren al blij dat ze ‘in Belg-i-um’ was én ‘op Pukkelpop’, andere artiesten kwamen er beschamender van af . De afwisseling van act en muziek kon er nog door , het niveau laten we in het midden . De meisjesharten zullen sneller gebonkt hebben toen ze uiteindelijk  bezig was , wij hebben ze eens gezien en kunnen het in ons archief plaatsen.  We hoorden een  combinatie van “under my umbrella” , “man down”  naar het drieluik “how deep Is your Love”, “where have you been”, “we found love” , en de integere “diamonds” en de feelgood  van “fourfiveseconds”.

Wat hadden we nog meer?
De excentrieke Ezra Furman  opende Pukkelpop voor ons, met een snedig rockend gruizig setje , anders dan dat we van de man gewoon zijn. Geen sing/songwriterpop , mar een heus collectief met een saxofonist maakte de set breed, kleurrijk. “your love keeps me higher” van Jackie Wilson besloot de verrassende set.
Half moon run  bracht subtiliteit en finesse samen. Live krijgt hun stralende  emotionaliteit  een vurig randje . Drive like maria speelde een broeierige rockset . Warhaus , rond Maarten Devoldere , ging met de debuutprijs lopen in een volle Club. Een sensueel prikkelende donkere sound ergens tussen de  kenmerkende sound van Balthazar en Cave . En daar zat Sylvia Kreusch van A soldier’s heart wel voor iets tussen met haar erotiserende danspasjes  . “The good lie” is maar één van de sterkhouders , die op de binnenkort te verschijnen plaat zal te horen zijn.
Een tweede opvallende in de namiddag was Edward Sharpe . Met z’n Magnetic Zeros klonk  hun indie/freefolk  uiterst spannend , inspiratievol en los uit de pols. Een plezierig , ontspannend  setje , die positivisme en een feestgevoel  uitstraalt . Hij betrok een drietal mensen uit het publiek , die zelf iets mochten spelen , zingen of uitspreken.  Op het gevoel af dus en ergens tussen Mumford & Sons , Devandra Banhart en Cocorosie te plaatsen .

Tijd voor ander soort ontspanning .De Ideale Wereld crew is gehuisvest op Pukkelpop , heeft een huisorkest mee, en zorgen voor humoristisch, satirisch vertier in de Wablief stage . De komende dagen zijn ze er ook en ze zijn een ‘must see’ om eventjes het muzikaal parcours los te laten .

De avond valt . Blues Pills  brengt met de jaren meer finesse in hun ruige 70s retro /stoner/hardrock . De solo’s zijn steeds graag meegenomen , maar het materiaal is intenser, opbouwender nu. Een oogverblindende zangeres deed de temperatuur in de Shelter stage stijgen. Binnenkort in de AB!
Strakker klonk Clutch . Een potig setje onder dezelfde noemer , ergens een desertbluesgevoel ademend , gezien blues/country in hun sound is verweven.

Opvallend dat The Kills de Marquee niet vol kregen . Of had het jonge volkje toen al postgevat voor Rihanna?! Het materiaal van het duo  Jamie Hince en de bevallige Allison Mosshart  mag met de jaren minder rauw, doorleefd zijn, live zijn het jonge wolven die hun publiek willen oppeuzelen. De nummers kregen een stevige boost mee. Adrenalinestoten ervaarden we door de twinkelende , hakkende , dwarse ritmes . Zij zullen de Arenberg doen daveren . Wie hier nog z’n stoeltje zal zitten , weet niet wie The Kills zijn …
Even dwars is de mishmash van Battles … Dwars, maar evengoed groovy, dansbaar … Wat dit trio op gitaar/keys , bas en drums verwezenlijkt, is ongelofelijk.  Door de jaren zijn ze nog even creatief , opwindend , kortom , Battles was steengoed!
‘Black is the color’ , inderdaad laat op de avond was dit op zijn plaats door de slepende  donkerte van Neurosis . Al dertig jaar zorgen zij voor een aparte sound , die hier bij ons bands als Amenra en Oathbreaker opleverde . De hypnotiserende , bedwelmende ritmes en de tempowissels dwarrelden over ons heen .
Hard , verbeten fel , compact , strak , dit zijn de woorden die we over hebben voor de diehard van Mastodon. Zonder al te veel poeha ging het kwartet dwars door alles heen .

Letterlijk werden we uitgewuifd door Die Antwoord , één van de verrassingen een paar jaar terug met hun neurotische erotiserende dance , die nog steeds op  ruime belangstelling kan rekenen, ook al was het toen ruim 1h30, toen ze konden beginnen . “pitbull terrier”, “I fink u freaky” , energiek , ze waren het krachtige antwoord op Rihanna - Puike afsluiter!

Uitgebreide reviews volgen

Org: Pukkelpop