Nicole Selivan was nog maar 20 toen ze twee jaar geleden de oorlog in haar thuisland Oekraïne ontvluchtte en haar nog prille muziekcarrière achterliet. In Brussel ontmoette ze King Viktor-leden Arno De Ros en Tom Stokx (zie ook The Haunted Youth) en onder de magisch mystieke noemer Salvia sloegen ze de muzikale handen in elkaar.
De bandnaam lijkt wel oké. Toch zijn er al op z’n minst een hardrockband in de VS en een Griekse postpunkband met exact dezelfde naam. Het vat met pakkende groepsnamen is niet onuitputtelijk, maar met een beetje moeite zat hier misschien wel een mooie samenstelling met Salvia in.

Maar terug naar de muziek. Een strakke baslijn en pulserende elektronische drums geven Salvia’s muziek een duistere en tegelijk dromerige energie die verwant is aan de dreampop, new wave en gothic. In het promo-praatje vallen dan interessante namen als Boy Harsher, Lebanon Hanover, Current Joys, The Cure, Whispering Sons en The Haunted Youth. Afgaand op debuutsingle ‘Time’ houden wij het op een bruisende mix van Baby’s Berserk en Sylvie Kreusch, of van SX en Dead Astropilots, of van Oorpool en Nel & JP, maar dan in het Engels.
De sombere kant van Selivans muziek en lyrics is naar verluidt terug te voeren naar haar jeugd in Kiev, waar ze opgroeide als kind van begrafenisondernemers. Omringd door smart, verlies en afscheid ontwikkelde ze een onvoorwaardelijk respect voor de dood, vergankelijkheid en de tijd. “De tijd ontziet niemand en stopt niet”, zegt Selivan. “Daarom is het mijn levensdoel om in het nu te leven en mij over te geven aan emoties. Ook mijn muziek staat in het teken van emoties, doorgaans donkere. En ik hoop dat de luisteraar ook zulke emoties toelaat, om even te ontsnappen aan de rauwe ratrace van het moderne leven en gewoon méns te zijn.”

Salvia is met ‘Time’ geselecteerd voor De Nieuwe Lichting van Stubru en wat ons betreft is dit één van de betere deelnemers van deze lichting. Je vindt ‘Time’ nu al op Spotify en straks waarschijnlijk overal op het grote net.

Time - song and lyrics by SALVIA | Spotify

Nikki Roger is vandaag nog altijd de speeltuin van Nikki Kiekens die je misschien beter kent van Tien Ton Vuist, de band die wij al een heel decennium de hemel in prijzen, maar niet dat iemand dat wil horen. Van die band, gegroeid van een duo tot een vierspan, komt er later dit jaar een album uit. Maar ook voor Nikki Roger belooft het een productief jaar te worden, met een nieuw album met dertien nummers.
Onder de nom de plume Nikki Roger lanceerde hij in 2021 al het studioproject Pangolin People en nu is er dus een release als Nikki Roger. Voor wie nog kan volgen: later dit jaar is er de heruitgave van de EP ‘No One Asked For Pangolin People’, met nummers van Pangolin People door Nikki Roger. Je leest er alles over in het interview dat we binnenkort op deze site brengen.

De nieuwe Nikki Roger-track “Just Take A Minute” lag naar verluidt vijf jaar te schimmelen op een harde schijf tot ze hem uit zijn digitale winterslaap rukten. Die ‘ze’ dat zijn behalve Nikki nog Tijl (zijn bandmaatje bij Tien Ton Vuist en van Sly & The Good Guys) en Egon De Mil, nog een veteraan van de scene in Oudenaarde. “Just Take A Minute” is een universele oproep om af en toe eens op de pauzeknop te duwen.
Muzikaal is het gepolijste, catchy, zachte indierock zonder veel complexen en met op het einde een knappe gitaarsolo. Een beetje The The, The Radar Station, The War On Drugs en Coldplay, als die laatste geen ‘verboden’ referentie is. En ook een beetje als Pangolin People.

https://www.youtube.com/watch?v=W9JfRv7NgJQ

Uit Zeeland, net over de grens met Vlaanderen, komt de wolvenroedel Inherited. Deze jongelui wonnen met sprekend gemak de Nederlandse Metal Battle en speelden zo op Wacken, Roosendaal Open Air, Baroeg Open Air, Kreekrock, Kashfest en nog wel meer grote en kleine festivals. Ze stonden zopas nog in de Elpee in Deinze. En volgend jaar dikken ze dat lijstje nog aan met onder meer Vestrock in Hulst en South of Heaven Fest in Maastricht.
Hun livereputatie hebben ze al, maar kunnen ze het ook waar maken met releases? Wie daar zou aan twijfelen, moet maar eens naar hun nieuwe digitale single “Urban Guerilla” luisteren. Dat is een bom van groove en thrash zoals we dat eerder gehoord hebben bij Pantera en de vroegste versie van Sepultura of Slayer. Zowat alles zit goed op deze single: goeie sound, knappe compositie, bij momenten hardcore-militant en direct meebrulbaar.
“Failed To Resist” en “Shitface” waren al leuke singles, maar met deze “Urban Guerilla” gaat gegarandeerd iedereen voor de bijl. Er wordt gewerkt aan een album en dat is iets om naar uit te kijken.

https://www.youtube.com/watch?v=GgXB8-RLuzg

Shirt.jac-Mambo is het zoveelste alter ego van Nederlander Michel Geelen die je misschien kent van zijn huidige punkorkestje The Mono Kids en nog een tiental andere, eerdere bands. Dit is zijn lo-fi-solo-uitstapje. Nou ja, lo-fi. How low can you go in the fidelity? Deze thrash-rock rammelt aan alle kanten en voor de vocalen kunnen wij enkel een roestige stofzuigersound als eerlijke referentie vermelden.
Maar leuk is het wel, deze collage van schijnbaar half uitgewerkte ideeën voor akkoorden en lyrics. De helft van de songs op ‘When A Cowboy Sings The Blues’ haalt niet de grens van de twee minuten en de akkoordenschema’s zijn vaak heel beperkt. Energetic low-fi fuzzrock met een punky DIY-attitude in het kwadraat. Ondanks de albumtitel hebben we nauwelijks invloeden van country of (klassieke) blues kunnen horen. Het dichtst in de buurt van die twee genres komt de retro-vibe in “Com’on My Little Darling”.
Er staat een cover op het album. “Foggy Notion” is een interpretatie van de gelijknamige song van de Velvet Underground. Het is zelfs één van de beste songs van dit album, en hij past hier ook helemaal perfect in het plaatje.
Op het vorige album van Shirt.jac-Mambo, het eerder dit jaar verschenen ‘Some Songs For All the Be​-​Bop Boys​/​Girls’, stond een cover van Captain Beefheart. Dan moet er op het volgende album wel iets van Frank Zappa langskomen, toch?
We moeten daar eerlijk in zijn: sommige nummers op dit album zijn best aardig, maar ze komen zelden in de buurt van Velvet Underground of Captain Beefheart. In dit project vinden we wel de experimenteerdrift en de nonchalance van de Velvet Underground en de Pixies, maar niet meteen de cool-catchyness van die bands. Bij “Watch It Go” dacht ik wel heel even dat dat misschien klonk als een lost tape die door Lou Reed was ingezongen. Als we zoeken naar Belgische referenties komen we uit bij de Vuilbak-releases van Sleath of bij Kloot Per W of King Dick, maar geen van die drie zit helemaal op exact hetzelfde spoor.
Er komen veel heel verschillende en sprankelende ideeën langs op dit album, maar die botsen niet genoeg met elkaar. Het zijn natuurlijk ook heel grote namen waar dit project zich aan spiegelt. Iconen waar 50 jaar later niemand in de buurt van kan komen, omdat we ze zo geïdealiseerd hebben.
Mijn favorieten op dit album zijn “Foggy Notion” (zou een onafgewerkt nummer van Eels, G Love And The Special Sauce of John Spencer kunnen zijn), “Ultra Gold Gold” (surreëele postpunk) en “Stay Around” met zijn wel heel roestige vocalen.

https://shirtjac-mambo.bandcamp.com/album/when-a-cowboy-sings-the-blues