logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Suede 12-03-26
Epica - 18/01/2...
Ontdekkingen

Woke (Netherlands)

Anti Social -single-

Geschreven door

Woke is een nieuwe Nederlandse punkband, met o.m. Patrick Delabie van Betty Ford Clinic en van de zopas heropgerichte Belgisch-Nederlandse Scroundels. Ook de andere bandleden zijn oudgedienden. Deze “Anti Social” is gewoon leuke en opruiende protopunk. Met een leuk zinnetje erin: “They call me anti-social and I guess that they are right”. En dan laten ze je even nadenken hoe je dat vertaalt. Als ‘en ik denk dat ze gelijk hebben’ of ‘en ik denk dat ze ‘rechts’ zijn’.
Die raspende vocalen met een wel heel grove korrel maken het helemaal af. Dit is volgens het schoolboekje. Met een basic punkbezetting en zo een gevatte tekstschrijver komt alles gewoon goed. Op naar een album! En snel wat.

https://www.youtube.com/watch?v=ZsDiYUcgoUw&feature=youtu.be

Mimi Barks

Guess What -single-

Geschreven door

Trap metal wordt al een paar jaar aangekondigd als the next big thing, maar een echte doorbraak naar het grote publiek of zelfs het brede metalpubliek is nog niet gelukt. We zien deze acts, die alvast de looks van de ‘klassieke’ metalbands overnemen, voorlopig nog niet op de grote zomermetalfestivals, voor zover dat in coronatijden nog een betrouwbare graadmeter is.  Maar het is een nieuw genre dat we met plezier een kans willen geven.
Trap metal combineert de typische metalvocalen als grunts en screams met trap, een subgenre van rap en hip hop met kale beats en onderkoelde melodielijnen. Soms wordt ook al eens een heavy gitaar-riff toegevoegd. Dat hadden eerdere singles van Mimi Barks vaak wel, maar die horen we niet op haar jongste “Guess What”, wel een vage echo van industrial metal. Met de gitaren erbij ben ik meer overtuigd, zonder zal het voor velen moeilijker zijn om dit in de grote metalfamilie te adopteren. Met enkel haar woeste en raspend-hese vocalen, in een mix van screams en rap, horen we wel dat deze dame iets in haar mars heeft.

Pretty Addicted

Too Much (90 Days A Cycle) -single-

Geschreven door

De Britse dance-punk-band Pretty Addicted heeft met “Too Much” opnieuw een heel opwindende single uit. Frontvrouw Vicious Precious heeft het, zoals wel vaker, breeduit over drugs- en ontwenningsproblemen op een bedje van techno-beats en een zoete etherische melodie.
Dit doet vaag een beetje denken aan Praga Khan, maar dan met meer grinta en met nog meer pose dan muzikaal talent. Intrigerend is het zeker, catchy iets minder. De fase van veelbelovend is Pretty Addicted nu wel al een tijdje voorbij. Nu mag er toch iets meer vlees aan het been zitten.

https://www.youtube.com/watch?v=mTaL2uNou5g

Krause

Vague Outlines of Almost Recognisable Shapes -single-

Geschreven door

Krause, het klinkt een beetje Duits, maar het is de naam van een Griekse noiseband. Ze klinken nog een heel stuk zwaarder dan Sonic Youth, meer naar Mastodon en Brutus, en bouwen hoge volume-muren van overstuurde gitaren en fuzz. Deze Record Store Day-single van Krause is de voorbode van een album en dat wordt iets om naar uit te kijken. Het B-kantje, “The Fraternity of Lost Men-Children”, heeft vocaal iets meer te bieden en is heel interessant van opbouw en structuur. Veel minder vrijblijvend dan Cocaine Piss of It It Anita, eerder A Shape of Kapitan Korsakov.

Foxey

Not Your Babe -single-

Geschreven door

Vlaanderen heeft een nieuwe soulpop-ster. Foxey brengt een eerste catchy en pittige single uit met aanstekelijke en tijdloze soulpop. Het klinkt wat retro, omdat Foxey de inspiratie vooral zoekt en gevonden heeft bij  o.m. Bobbie Gentry, Dusty Springfield, Etta James en Amy Whinehouse. Deze debuutsingle werd opgenomen met producer Serge Ramaekers (Luke Walter Jr, Hadise, …) en met gitarist Jasper Morel (Black Box Revelation, Axelle Red). De lyrics zijn minstens zo belangrijk, met een niet mis te verstane boodschap over je grenzen stellen en geen bullshit meer pikken.
Een album volgt volgend jaar en als daar nog zo’n paar singles op staan als deze “Not Your Babe”, dan komt dat allemaal goed.

https://www.youtube.com/watch?v=K7lAwDM4uQ4

Celsa Maxwell

Yours Truly -single-

Geschreven door

Celsa Maxwell is de dochter van Luc Crabbe van Betty  Goes Green en de zus van Lenny Crabbe van Freaky Age. Nu we dat achter de rug hebben: ze heeft een juweel van een single gemaakt. Eentje die doet denken aan “Video Games” van Lana Del Rey, maar ook aan Low en Cat Powers. Zweverig, traag en melancholisch. Very British as well: een beetje de verstilde ballad die The Beautiful South of The Cranberries vergeten maken zijn, twee bands met zangeressen die net zo helder zingen als deze jonge Belgische.
Zuiver muzikaal zitten er in “Yours Truly” een paar korte haperingen, maar liever zo dan een al te gladde, platte productie.
https://www.youtube.com/watch?v=ApP5ZE0UobA&feature=emb_logo

Face Your Fears

Higher -single-

Geschreven door

Face Your Fears is een relatief nieuwe Vlaamse newwaveband. Zangeres en toetseniste Corina kan je kennen van Black Snow In Summer, die binnenkort nieuw materiaal uitbrengt, bassiste Sonja van Midlife en drummer Dirk van The Electric Mole. De vier spelen eigen nummers, die ze live aanvullen met covers van The Cure, Kraftwerk, Sisters of Mercy, Echo and the Bunnyman, Whispering Sons, The Cult, Luc Van Acker en PJ Harvey.
Face Your Fears werkt aan een EP met eigen nummers, maar dat kan misschien wel nog even duren. Deze “Higher”, een nummer over een LAT-relatie en de moeilijkheden die dat met zich brengt, is het eerste eigen nummer dat ze op Bandcamp gooiden. En het smaakt naar meer.
De productie kan nog wat gelaagder en voller en in de mix worden soms vreemde keuzes gemaakt, maar uit deze eerste opname leren we toch al dat deze band inzake sfeer (heel belangrijk in dit genre), songopbouw en lyrics uit het juiste hout gesneden is. Hoewel hier met heel bekend voorkomende ingrediënten wordt gekookt, klinkt het toch origineel.

https://faceyourfears3.bandcamp.com/releases

Something On 11

Soul Suffer Payment -single-

Geschreven door

Something On 11 is een nieuwe band met twee kopmannen. De eerste is de Duitse zangeres en gitariste Jen Majura. Die speelt sinds 2015 bij Evanescence, maar ze zat ook bij Equilibrium en deed backing vocals bij Rage en Blind Guardian en ze bracht reeds twee solo-albums uit.
De andere kopman is de Kroaat Alen Brentini. Deze gitaarvirtuoos speelde al samen met Richie Kotzen, Eric Martin (Mr Big) en Marco Mendoza (van The Dead Daisies), om het te houden bij de namen die hier in België een belletje doen rinkelen. De twee maken al samen muziek sinds 2018, maar dit is de eerste single die ze uitbrengen als Something On 11. Hoewel Jen een aardig potje gitaar kan spelen, is de rolverdeling hier dat zij vooral zingt. De lyrics gaan over het feit dat je niet altijd aan alle verwachtingen van de maatschappij moet voldoen.
“Soul Suffer Payment” is catchy hardrock die wat doet denken aan Thundermother, Flyleaf en Blues Pills. Stevig, snedig,pittig, goede songopbouw, klassiek maar niet oubollig. Foutloze productie en mix, degelijke clip erbij … Ze hebben alles mooi voor elkaar. Benieuwd naar dat album.

https://www.youtube.com/watch?v=bw4PVbexMdk

Yard of Blondes

Do You Need More -single-

Geschreven door

Een Franse alternative rockband die zowat de hele wereld verovert, maar die we hier in Vlaanderen nog niet kennen? Dat moet dan Yard Of Blondes zijn. Vooral in de Verenigde Staten zijn ze gek op dit Franse viertal. Hebben we iets gemist in Vlaanderen?
Met een vrouwelijke bassiste die ook backing vocals zingt komen er al snel referenties naar de Pixies en Sonic Youth, maar ik denk eerder aan Queens Of The Stone Age en Black Rebel Motorcycle Club bij het horen van “Do You Need More”. Een nette productie met veel laagjes zoals in de jaren ’90, een catchy refrein, een pompend ritme, …  Op deze single doen deze Fransen wat DIRK. doet in Vlaanderen. Niet beter, maar misschien met een grotere sense of urgency. Die grinta van Yard Of Blondes, dat hebben we al een hele tijd niet meer gehoord in de alternative rock.
Het maakt van Yard Of Blondes een band om in het oog te houden.

Berlin

Hibernation -single-

Geschreven door

“Hibernation” van Berlin begint met een intrigerende pianoriedel en vervelt dan naar een mix van basic elektro, samples en ritmes. In een heel organische, kabbelende structuur legt hij eerst laagjes op elkaar en pelt die dan na een bepaald punt weer af. Voor de ene zal deze brok emotie koud aanvoelen, voor de andere net warm. Het is maar of je blijft hangen aan die diepwarme bas-beats of aan de soms kille samples. Zonder echte lyrics is de titel de enige leidraad en die lijkt wel raak gekozen. Dit zou inderdaad de soundtrack kunnen zijn bij het begin of het einde van een winterslaap. Dit is gedurfd en knisperend fris.
Er zit meer emotie en een betere structuur in deze “Hibernation” dan in de vorige singles “Home” en “Slowdown”. Die leunden nog meer aan tegen de soundscapes en collages, terwijl je op “Hibernation” meer het gevoel krijgt naar een song te luisteren. Deze derde release van Berlin is het soort muziek dat je op een endless repeat wil zetten.
De man achter Berlin blijft voorlopig in de schaduw en dat willen we respecteren. Ooit tourde hij door Europa met een band. Een spierziekte maakte een einde aan dat verhaal, maar inmiddels was Berlijn zowat een tweede thuis geworden, vandaar de naam uiteraard van dit nieuwe muzikale project. De inspiratie vond hij bij o.m. The Notwist en Trentemöller.
https://www.youtube.com/watch?v=cM0IX0ZCQuk

Pagina 15 van 61