Pebble is een jonge hardcoreband uit Lokeren. De band bracht een eerste EP op de markt, 'False Step', die ze begin mei kwamen voorstellen in de eigen gemeente, een thuismatch die je niet mocht missen. Op het affiche stonden namelijk ook: Mindwar, CLCKWS en In Haste. Dit geheel terzijde, namen we deze EP onder de loep en stellen vast dat we het, zoals gewoonlijk, soms te ver van huis gaan zoeken terwijl er ook in eigen geboortedorp talentvolle muzikanten rondlopen. We leren het nooit!
Pebble legt namelijk de lat al direct bij de eerste song, “Gravel” zeer hoog. Puur technisch bekeken valt er dan ook geen speld tussen te krijgen, maar vooral brengt Pebble een soort zeer melodieuze hardcore die je aanzet tot het omver duwen van heilige huisjes. Dat is het soort hardcore waarvoor een ouwe rot als ik, die ooit viel voor die oldschool hardcore uit de gouden tijden, het liefst uit zijn luie zetel komt. Want inderdaad Pebble doet een kortsluiting in je hoofd ontstaan, waardoor je prompt alle remmen loslaat en als een vuurpijl aan het moshen slaat.
Dat is dus de verdienste van muzikanten en zanger die verdomd goed weten waar ze me bezig zijn. “Nurture The Snakes”, met een lekker schreeuwerige stem boordevol frustratie, waardoor je prompt een spiegel wordt voorgehouden, zet ingenomen stellingen alleen maar meer in de verf. Ook instrumentaal valt er eveneens geen speld tussen te krijgen, luister maar naar de kristalhelder klinkende drum- en gitaar/bas-partijen op “Discredit” of “Verdict Of Lies”. Songs die net door die kruisbestuiving van sublieme instrumentale inbreng met verdomd sterk klinkende vocale aankleding dan ook aan de ribben blijven kleven. Verschroeiend hard, maar dus ook die verdomde spiegel voorhoudende blijft Pebble mokerslagen uitdelen tot het bittere einde met “Take Offense”. Boodschap begrepen!
Het is als band of artiest in deze dagen onmogelijk om nog echt origineel voor de dag te komen. Zeker binnen dat hardcore/punkgebeuren kom je vaak bands tegen die muzikaal diezelfde lijn uitgaan. Op zich is daar niets verkeerd mee, als er kwaliteit wordt afgeleverd waardoor je als aanhoorder murw geslagen wordt en er bovendien een subtiele boodschap door de strot wordt geramd, die je doet nadenken over de dingen des levens. Dan is zo een band in mijn ogen compleet in zijn opzet geslaagd. Bij de meeste bands duurt dat toch enkele jaren eer ze echt begrepen hebben waar het om draait. M
aar je hebt altijd uitzonderingen, die je vanaf die eerste schijf of dat eerste concert direct murw slaan. In dat rijtje hoort bijvoorbeeld een band als CLCKWS thuis. Nu wint ook Pebble, op plaat alvast, een eerste thuismatch. Door een perfect visitekaartje af te leveren dat mijn hardcorehart sneller doet slaan, net doordat er een eerlijke soort hardcore vanuit het hart van die muziekstijl wordt gebracht. De heren vertellen geen fabeltjes, maar steken enorm veel emoties, woede en frustratie in hun muziek. Waardoor we prompt onze stoute schoenen aantrekken, om samen met deze klasse muzikanten ook al die heilige huisjes omver te gaan duwen. Meer nog, we zijn er op basis van deze knallende EP ook zeker van dat live de daken er compleet zullen afvliegen.
Tracklist: Gravel; Nurture The Snakes; Discredit; Verdict Of Lies; Take Offense
Seagulls timmeren al een tijdje aan de weg door vooral veel op te treden. Een radiohit zou hen wat sneller op de kaart kunnen zetten. De catchy, dromerige en vrolijke ska-track “Give Me A Reason” kreeg dat in 2017 niet voor elkaar, wat jammer was voor zo’n sterk nummer. Ook met “Chase It Down”, hangend tussen mellow reggae en Tame Impala in, lukte dat toen net niet. Dit jaar schuiven band en label “Dirty Moustache” naar voor als ambassadeur van een later uit te brengen EP.
Het is opnieuw een catchy en zomerse song, met een grappige tekst en een guitig ritme. Met dat fluiten erin kan het zeker een hit worden op Radio 2.De gitaarsolo komt door het in de spotlights zetten van dat gefluit wat laat voor een song die over rock ’n roll gaat, maar daar valt nog wel mee te leven. Met deze “Dirty Moustache” zit Seagulls op het kruispunt het brave van een Eva De Roovere en het ondeugende van een Elmer Food Beat. Benieuwd welke richtingen ze nog allemaal uitgaan op die nieuwe EP.
Voor hun eerste single zijn die van The Skadillacs het niet te heel ver gaan zoeken. Het werd een ode aan de hele 2Tone-geschiedenis, die dit jaar 40 kaarsjes mag uitblazen, en als je dan een Belgische track zoekt, kom je al snel uit bij “Pick It Up”, de grootste hit van onze Employees. In hun catchy versie blijven de Skadillacs inzake ritme en lyrics heel dicht bij het origineel, maar ze voegen er wel rijkelijk blazers aan toe. Ze hadden best nog wat meer mogen freewheelen met deze oer-track van de Vlaamse ska, maar ik kan me ook voorstellen dat als je met een band van negen muzikanten de eerste keer een studio intrekt, dat je het dan vooral ook gewoon degelijk wil doen. De volgende single mag dan wel graag eigen werk zijn, zodat we het repertorium van Vlaamse ska wat kunnen aandikken. “Pick It Up” is een fijne cover geworden die heerlijk samenvat waar ska voor staat.
Op 27 september spelen The Skadillacs als support van The Selecter en Rhoda Dakkar in De Roma in Antwerpen. Dat belooft een feestje te worden. Voorzie schoenen waarmee je kan skanken!
Mambo met een hip sausje, het was al eerder het recept voor een zomerhit. Uit Spanje komt deze wel heel dansbare retropop/mambo-single “Tu Quieres Mambo”. Heel catchy en vrolijk en toch niet overgeproduced. Wel hoor je een ervaren en nog steeds bevlogen band met een zachte engelenstem die nog wat onschuld en heel veel levensvreugde uitstraalt. Spanje heeft een heel breed aanbod van retropop en -rock, denk maar aan The Limboos en The Excitements, maar deze Dry Martina steekt er voor mij toch bovenuit. Als de lente zich niet altijd zonnig aandient, zoek je Dry Martina op YouTube en Spotify. Beluister zeker ook hun oudere singles als de upbeat skapop van “Tan Solo Quiero Yo Tu Amor” of de mellow reggaepop van “Ahora” en “Si Tu Te Vas”.
https://www.youtube.com/watch?v=DlRRfFjHHfc
Tu Quieres Mambo -single-
Dry Martina feat Mo’Horizons
Dry Records
Claude Fontaine is een beetje een mysterie. Volgens het promopraatje van het label is het een jongedame uit Los Angeles met eerder toevallig een Franse naam. Op de hielen gezeten door liefdesverdriet zou ze in Londen een platenwinkel binnengestapt zijn, waar ze omvergeblazen werd door de reggae van Studio One en de oldschool bossa nova. Daarna ging ze op zoek naar nog overlevende muzikanten uit die periode en nam ze met hen en hun vrienden een album op.
Te mooi om waar te zijn? Daar lijkt het wel op. Het lijkt wel te kloppen dat Claude geen muzikale roots heeft en dat ze zich tot voor deze opnames vooral bezighield met haar looks op haar instagram-account. Moeten we ons daar zorgen over maken? Dat ook niet. Ondanks het flauwe verhaaltje is het debuutalbum van Claude Fontaine veelbelovend. Haar Jane Birkin/Lana Del Rey-achtige, zachte fluisterstem over die zwoele reggae en bossa nova doet wel meteen denken aan de Franse band Nouvelle Vague, maar Claude zingt dan weer Engels zonder vermakelijk Frans accent. En anders herinneren we ons wel Serge Gainsbourg die er een sport van maakte om jonge engelenstemmen te combineren met exotische ritmes. Met een artiestennaam als Claude Fontaine lijkt ze wel openlijk te hinten naar de tandem Birkin-Gainsbourg, maar dan blijft ze toch wat te braaf. Gainsbourg zou overigens minstens een paar expliciete verwijzingen naar seks in Claude’s lyrics gedropt hebben, en die zijn hier niet te vinden.
Fontaine’s lyrics over stukgelopen relaties en gebroken harten zijn niet bijzonder origineel en kunnen weinig beklijven, maar dat was waarschijnlijk ook niet het opzet. Nochtans heeft de jongedame uit Los Angeles best wel wat politiek-correcte interesses, als we mogen afgaan op haar accounts op facebook en instagram. Die komen misschien bovendrijven op een volgend album. Laten we haar dus vooralsnog het voordeel van de twijfel geven.
De muzikanten die Claude begeleiden, zijn meesters in hun vak. Namen en referenties oplijsten zou ons te ver leiden, maar Steel Pulse en Sergio Mendes zouden toch bij iedereen een belletje moeten doen rinkelen. Het is daarom dan ook een klein beetje jammer dat zeker het reggae/rocksteady/ska-luik van dit debuut tekstueel niet verder geraakt dan liefdesverdriet. Als je dan toch de geest van Studio One naar boven haalt, steek dan minstens ook het verzet en het vuur van die gloriedagen in je songs. In het bossa nova-luik past het zwoele gehijg van juffrouw Fontaine dan weer wel helemaal in het plaatje.
De beste momenten zijn “Cry For Another” en “Hot Tears” in het reggae-luik en “Pretending He Was You” en “I’ll Play The Fool” in het bossa nova-luik.
Dit debuutalbum kan nog niet over de hele lijn overtuigen, maar iets zegt me dat we nog meer zullen horen van deze Claude Fontaine.
Met een bandnaam als De Dode Hond In Uw Kelder schreeuw je een beetje om aandacht. Dan moet je wel ook de verwachtingen kunnen inlossen. Dat lukt perfect met de eerste single van dit Leuvense vijftal. De buzz rond deze band is terecht.
Tekstueel zitten die van De Dode Hond In Uw Kelder in het spoor van Kommil Foo, Augustijn (Vermandere), Elvis Peeters en De Brassers. Het vrolijke pianootje duwt deze single wat meer in de richting van Kommil Foo, terwijl een diepere bas en een dikke laag donkere synthrock deze track een hele eighties-vibe hadden kunnen geven, meer naar Whispering Sosn De melodielijnen, de zanglijnen en de tekst lijken daar om te smeken.
Productioneel valt er nog wat winst te halen bij de volgende singles of het debuutalbum (drumopnames, mix, …). De elektrische gitaren die in de bio bij deze single aangekondigd worden, zitten nog veel te ver weg.
Maar wat een tekst. Breekbaar, onbeschaamd en met een heel treffende woordkeuze. En wat een knappe grunge-compositie met die heerlijke stil/luid-afwisseling. Laat ons hopen dat deze Leuvenaars nog meer van dit in huis hebben.
Blak Juju is een Belgische band met o.m. drummer Dirk Jans (De Mens en Brasseur), zangeres Sibyl Jacob (Moiano, DJ4T4), DJ Dirk Swartenbroekx (Buscemi), zanger/rapper TD Rankin (Steve Emmanor) en bassist Ben Brunin (Vive La Fête, Isolde & Les Bens). De bandnaam telt één ‘c’ minder dan Black Juju, de song van Alice Cooper.
Blak Juju wil dub, reggae, electro en dance op een originele en exotische wijze blenden tot oververhitte dansvloerhits. Op hun eerste single, het vorig jaar uitgebrachte “Murder Style”, lukte dat wonderwel. Op deze nieuwe single, een cover van het Britse one-hit-wonder The Korgis, lukt dat al veel minder. Vooral omdat je hier geen band aan het werk hoort. Dit klinkt eerder als Buscemi featuring Sibyl Jacob. Ook zijn de dub en reggae nauwelijks te bespeuren. Heel vaag zit hier iets in van een soundsystem, maar de overheersende beats klinken veel te Europees en dat kunnen de super-zwoele vocalen niet verhelpen. Jammer, want deze cover leende zich perfect voor slome, loungy reggae of hitsige dancehall.
Toch blijf ik nog benieuwd naar het album dat later dit jaar zou moeten volgen.
Eind vorig jaar waren we al redelijk onder de indruk van “The Mountain”, de debuutsingle van El Mischi, het pseudoniem van Bart Michiels. Zijn - toen - fluwelen stem en zachte piano-poprock had raakpunten met The Nits, Slow Pilot en Jasper Steverlinck. Als tekstschrijver had hij nog wat werkpunten.
El Mischi heeft op “Wake Up” zijn troeven nog beter uitgespeeld en een inhaalbeweging gemaakt voor de werkpuntjes. De lyrics zijn deze keer heel to the point. Vooral productioneel is deze tweede single een hele sprong vooruit. De melancholische piano werd ingeruild voor een sfeerzetting die in dikke lijnen op het canvas getrokken werd. Ook zingt El Mischi hier een duet met zichzelf: het zachte, bijna fluisterende fluweel van “The Mountain” wordt deze keer opgedeeld in een hoge kopstem en een lage buikstem die netjes over elkaar gelegd werden. Knap gevonden voor iemand die het meeste alleen bedenkt. In de lage regionen komt El Mischi in de buurt van Tamino. Naar het einde toe haalt hij - een beetje als bij de vorige single - heel hoog uit. Misschien nog iets hoger en dus straffer dan de vorige keer.
Nog een paar van dergelijke sterke nummers als “The Mountain” en “Wake Up” en dan mag dat debuutalbum gaan komen.
Waar ze de artiesten blijven halen bij MayWay Records weet ik niet, maar feit is dat er de laatste maanden de ene na de andere veelbelovende artiest voorgesteld wordt. Maar ons hoor je niet klagen want de kwaliteit is steeds weer aanwezig.
Zo ook met deze band van de Belgisch-Nederlandse Galine Diana Kuyvenhoven. Ze geeft o.a. zang, koorzang en kunstgeschiedenis aan Academie Kunsthumanoria in Brugge.
Galine begon oorspronkelijk als een bescheiden soloproject maar het groeide al snel uit tot een volwaardige band. Esther Coorevits en Wouter Vandersyppe (beiden van I Will, I Swear) alsook Jan Verstraeten en Sven Sabbe (Uncle Wellington) werden vaste leden van de band.
In april 2018 bracht ze een EP uit die niet onopgemerkt voorbij ging waardoor ze ‘artist in residence’ werd in Het Wilde Westen-De Kreun. Dit in navolging van Mooneye. Eind vorig jaar kregen we de uitstekende single “Endless” en nu is er dus een nieuwe single “Gravity”. Hiermee bewijst ze al het goede van ervoor: een mooie en krachtige stem gegoten in moderne indiepop-songs. Haar stem is heerlijk warm en soulvol bij momenten. Het nummer is even sterk als haar voorganger. Catchy en met de nodige diepgang.
Met Galine is er bij het Kortrijkse label nog een klasse band aan boord. De tijd is rijp voor een full album lijkt mij.
Drie Nederlanders met een verleden in andere bands zijn gestart met The Kryng, een band die openlijk schatplichtig is aan de Britse garagerock van de jaren ’70. Heel basic in opzet en toch een mooi vol garage-geluid met licht psychedelische accenten. Denk aan The Kinks, The Troggs, The Move en de Beatles in hun begindagen.
Het trio zet niet alleen het juiste geluid neer, ook de melodie, de bewegingen in de muziek, de lyrics en de vibe zitten goed en dat hoor je toch maar zelden bij bands die naar dit tijdvak teruggrijpen. B-kantje Another Love kan net iets minder bekoren, maar daarvoor is het ook een B-kantje.
Dat mag je zelfs letterlijk nemen, want deze single is enkel op vinyl verkrijgbaar. En dan nog in een beperkte oplage. Een fantastische single van The Kryng. Hier willen we meer van horen.
Left Eye Perspective is ontstaan in Gent. Ze spelen al geruime tijd op allerlei Vlaamse podia. Vorig jaar wonnen ze het rockconcours van Lokale Helden in Oost-Vlaanderen in Jeugdhuis Asgaard. Dit is nu pas hun eerste EP dat ze op de wereld loslaten. In 2017 was er hun eerste single “The Wanderer”, een zeven minuten lange rollercoaster van riffs. Left Eye Perspective maakt progressieve metal met zware riffs en invloeden van stonerrock en grunge.
De band bestaat uit bassist Jelle De Bock, Kim Berghe (lead guitar), Kristof Loockx (guitar en vocals) en drummer Tony Goethem. Op ‘Defiance’ presenteren ze ons vier tracks.
“Conjura” is de single die dit EP-tje moet promoten. Een prachtige track die zowel door de metal als de grunge beïnvloedt werd. De song zit goed in elkaar en bevat de nodige ritmewissels. De zang is aangenaam en doet bij momenten wat denken aan Alice In Chains. Het thema doorheen de vier songs gaat grotendeels over het verwerken van verdriet en verlies. Een soort van conceptalbum eigenlijk. “Conjura” gaat over het omgaan met de zelfmoord van een vriend terwijl “Death of The Sun” het onderwerp van depressie en gekte aansnijdt. Ook “Vendetta” kan als single dienen. Een geweldige gitaarsound, een strakke ritmesectie en met een catchy zang. Dit geldt ook voor de andere twee tracks. Een machtige ep dat naar meer doet smaken.
Snedig, meeslepend, vet en catchy! Ik ben al helemaal mee. Ik moet ze dringend eens live aan het werk zien. Dat treft want ze staan binnenkort nog enkele malen op een Vlaams podium. Check maar eens hun facebookpagina.
Kobe Sercu is een nieuwe naam in de boomende West-Vlaamse dialect-pop. Er moet daar toch iets in het water zitten, want ook deze Sercu is een songsmid van de zuiverste soort. Misschien een beetje traditioneler dan Augustijn of Ertebrekers, maar met minstens zoveel talent om een pakkende tekst te schrijven. Deze single en ander werk van Kobe Sercu doen mij meteen denken aan Astrid Nijgh, de schrijfster die Boudewijn De Groot groot maakte, en anders wel aan een monument als Willem Vermandere of Dimitri Van Toren.
Kobe Sercu werd ‘ontdekt’ door Luk Alloo in zijn programma Alloo In De Nacht. De mediafiguur gaf hem meteen een budget om een eerste single op te nemen. Dat werd“Kom Bluf Gerust”. Sercu wordt hierop begeleid door een band met vier zijn broers, met daarbij ook acteur Mathias Sercu van Eigen Kweek. De single is de voorbode van een compleet album, als er via crowdfunding genoeg centen bij elkaar gehaald worden.
Afgaand op de melancholische americana van “Kom Bluf Gerust” en de West-Vlaamse vertaling van Green On Red en Jackson Browne zou het gewoon jammer zijn mocht dat album er niet komen.
https://crowd.hellobank.be/nl/projects/kom-bluf-gerust-cd?ciid=hc:shorturl
Tien Ton Vuist is een rockduo uit Oudenaarde dat eind vorig jaar zijn eerste EP ‘Bidole’ losliet op de wereld. We merkten toen dat het aanbod songs ging van Ben Folds Five en Black Keys tot Pixies en Death From Above 1979.
Op hun nieuwe single “Best Plan Ever” trekken ze volop de kaart van het eerste deel van die referenties. Deze single zou het in de jaren ’90 prima gedaan hebben op de Amerikaanse collegeradio’s, waar ze toen wild werden van Lemonheads, Teenage Fanclub, REM, Weezer en Ben Folds. Productioneel en inhoudelijk (de lyrics) is deze “Best Plan Ever” een grote stap vooruit. Deze single heeft een mooi vol geluid en het toevoegen van dat heel basic orgeltje op het einde trekt ons helemaal over de streep. Dit is voer voor de Afrekening van StuBru.
Weerman is één van de vaste waarden van het Gentse label Vuilbak. Op de nieuwe EP ‘Mopszu’ vind je vier tracks die zich ophouden op de grens tussen loungy/laidback triphop, soundscapes en minimal elektro. “Beekje” begint inderdaad met het geluid van een kabbelend beekje, maar wordt al snel opgewerkt met een misschien net-niet dansbaar en toch heel smooth urban ritme. “Passa Gier” is al wel dansbaar, toch voor loungy afterparty’s. Deze track smeekt om een korte vocale gastbijdrage van een van zelfvertrouwen overlopende jazzclub-zangeres, maar dat zou uiteraard te veel commerciële uitverkoop zijn voor een release op Vuilbak.
‘Mopszu’ gaat meer naar de minimal elektro en sluit meer aan op het vroegere, meer weerbarstige werk van deze Weerman. Kaal en minimal, maar toch warme beats. Het afsluitende “Dubbieus” maakt zijn titel helemaal waar. Mysterieuze elektro, mooi in uitgewerkte laagjes over elkaar met telkens een ander ritme dat je aandacht trekt.
Als geheel behoren deze vier tracks tot het meest toegankelijke werk van Weerman. Toegankelijk, maar toch zonder commerciële toegevingen, zoiets.
Elektro/Dance
Mopszu EP
Weerman
Nederlands 
Français 
