In maart bracht het Zwitserse combo Redeem hun eerste album uit genaamd ‘Eleven’. Het album brengt een ode aan Pearl Jam (die een album uitbrachten met de titel ‘Ten’). ‘Eleven’ zorgde voor de doorbraak van Redeem, waardoor ze een platencontract versierden bij Point-music Munich. Afgaand op de cover-art van dit album, heeft Redeem oog voor sobere ingetogen perfectie. Of dit zich profileert op het album leest u verder in deze review.

Zoals u reeds vermoedde blijkt Redeem nog een relatief jonge groep te zijn. ‘Eleven’ is het eerste full length album. In 2004 bracht men echter al de EP ‘Bullet’ uit, die volledig live opgenomen werd met verschillende drummers. Dit in amper twee dagen tijd. Deze demo werd met open armen ontvangen, waardoor men over meer mogelijkheden beschikte bij deze release. Zo verzorgde Tommy Vetterli de productie van ‘Eleven’. Hierbij leverde hij schitterend werk. De volle klank op het album is treffend en de instrumenten en zang zijn perfect in balans.
Ondermeer door deze schitterende productie opent het album sterk met het nummer “Splendid”. Een rockend nummer, waarbij toch een gevoel van rust wordt gecreëerd door de afwijkende ontspannende keyboardlijnen die op de achtergrond voortkabbelen. Bij dit nummer valt onmiddellijk de warme stem van ‘Saint’ Stefano Paolucci op. Na “Splendid” volgt het stevige “ Two Points of View”, waarbij de keyboardlijnen beperkter worden, maar toch weer rust brengen in het geheel.
Regelmatig voert men het tempo op het album wat terug. Naar mijn bescheiden mening, komt men op die momenten het dichts bij hun voorbeelden (Pearl Jam). De ingetogen stukken, waarvan de nummers “Alive” en “Bullet” het best als voorbeeld kunnen dienen, zijn doordrongen van het achterliggend gevoel, waardoor ze aangrijpend klinken. De ingetogen perfectie waarvan eerder sprake was laat zich hier meermaals horen.
Naast ingetogen nummers, is er ook plaats voor wat steviger werk. Het eerder genoemde “Two Points of View” vormt op dit vlak samen met “Black Monkey” de hoogtepunten. “Look Around” haalt zijn sterkte dan weer uit het groovende gitaarwerk.
Hoewel er heel wat variatie in het album aanwezig is en alle nummers tot in de puntjes uitgewerkt zijn, verslapt mijn aandacht toch meestal in de helft van het album. Hoewel zanger ‘Stefano Paolucci’ een sterke prestatie levert, heb ik de indruk dat hij hiertoe de aanleiding vormt. Zijn warme stem zorgt al snel voor een vertrouwd gevoel, waardoor het geheel vervaagt. Zo ontstaat de neiging om naar een goed boek te grijpen in een warme knusse zetel, en ‘Eleven’ als achtergrondmuziek verder te laten spelen, waar op zich niets mis mee is natuurlijk!!!