Welkom in de melancholische leefwereld van Robin Proper-Sheppard. Hij is toe aan z’n vijfde herfstplaat. En net als de voorgaande platen is de rode draad droefgeestige, dromerige, broeierige en sfeervolle songs met een pittige tekstinhoud: “I’m a fucker and a nightmare. I know I’m not easy”. Zelf geeft hij aan dat dit wel z’n donkerste plaat kan zijn. “It hurt writing these songs”. It still hurts living these fucking songs”. Om maar eventjes te zeggen dat het overgrote deel van de plaat heerlijk sombere songs bevat, bepaald door de (slide) gitaartokkels, steelpedal, piano, een spaarzame percussie, het strijkerensemble The Sophia Quartet en gedragen door mans emotievolle diep stem. Introverte kamerliedjes die pakken bij het nekvel. Maar net zoals bij de vorige cd’s kan Sophia forser en krachtiger klinken, wat refereert aan z’n oude band (The God Machine) of aan z’n ander muzikaal project The May Queens (’00).Dit horen we bij de eerste songs “A last dance to sad eyes” en “Storm clouds”, die meer rocken en iets luchtiger zijn. Ook het sfeervolle “Leaving” twinkelt en klinkt fris. Voldoende variatie dus om opnieuw te spreken van een mooi album …