De Britse groep Muse brengt al zijn vijfde studioalbum uit. Hun laatste en misschien wel beste werk dat ze brachten, Black Holes & Revelations, dateert alweer van 2006. In de tussentijd werden we wel getrakteerd op een puike live-cd van hun concerten in Wembley Stadium voor hun HAARP-tour met muziek van de bovenste plank en een totaalspektakel die zijn gelijke niet kent. Nu is het trio terug met 'The Resistance' die ze zelf geproducet hebben. Volgens hen liep dat heel wat gesmeerder dan mét een producer (zo zijn ze veel sneller klaar met hun album dan ze aanvankelijk durfden hopen) en zouden ze het meest Muse klinken van alle platen. Het échte Muse dus. Eens benieuwd of de revoluties die zanger Matthew Bellamy beloofde terug te vinden zijn.
”Uprising” is het eerste nummer van de plaat en is de huidige single. Muzikaal vrij simpel, maar verdomd aanstekelijk. Zeker de 'C'MON!' zal het live heel goed doen volgens ons. Tweede nummer is de titeltrack van het album en is vrij catchy te noemen, met de nodige bombast. Bombast zul je zeker nog terugvinden op dit album. De klassieke muziek hier en daar, de buitenaardse klanken die Bellamy uit zijn gitaar kan toveren, machtige samenspelen van gitaar en drums, meer synths dan op andere platen van hun, de lange duur van de nummers (5 minuten gemiddeld)... dat alles maakt van elk nummer een unieke belevenis.
Het derde nummer op het album “Undisclosed Desires” is dan weer het compleet omgekeerde van waar Muse voor staat. De muziek is hier het meest pop georiënteerd en klink zelfs als r&b. Verrassend! “United States Of Eurasia” zal je vrijwel meteen aan Queen laten denken vanaf de pianoklanken weerklinken en zeker wanneer er gezongen wordt in het refrein, middenin klinken er nog Arabische klanken. Het lijkt bijna alsof ze met dit nummer ons meenemen door het hele Euraziatische continent. Afsluitend hoorden we nog een ingetogen pianostukje en een straaljager voorbijvliegen. “Unnatural Selection” lijkt dan weer heel sterk op “New Born” als je de piano door een orgel zou vervangen. De laatste drie nummers op de plaat vormen samen een symfonie, maar kan je perfect als afzonderlijke delen bekijken. Een heel orkest werd erbij gehaald en samen met Muse brengen ze een bombastische en soms zelfs postapocalyptische symfonie.
We zijn dus heel erg onder de indruk van wat Muse hier presteert. Enkel “Guiding Light” en “I Belong To You” vonden we iets minder overtuigend. De beloofde vooruitgang is waargemaakt.