Wanneer je dit klein werkje bekijkt zul je zien dat alle nummers als titel een adres hebben met bijbehorende illustraties van Rob Bossens. Met deze informatie wordt meteen het concept van deze debuutplaat weergegeven want iedere mens zal wel in zijn hoofd enkele addressen uit het verleden opgeslagen hebben die werken als een soort herinneringen..
Op zeer minimale en hartbrekende wijze wordt hier het verleden van een mens bloot gelegd waardoor je eigenlijk ‘Weg’ het best zou kunnen vergelijken met zo’n stokoude fotoalbum die men uit de kast haalt en waarbij het weemoedig gevoel toeslaat bij het bekijken van ieder prentje.
De foto’s zijn in het geval van Jan Swerts ingetogen liedjes met een sterk neoklassieke inslag en daar zal de bewondering voor Wim Mertens wel niet aan vreemd zijn. Net als de pianovirtuoos uit Neerpelt componeert Jan Swerts een resem ingetogen melodietjes waarbij hij uiterst zuinig omspringt met het toedienen van arrangementen, minimale pianomuziek afgewisseld met wat blazerswerk en af en toe een prevelende stem wat de vergelijking met Wim Mertens alleen maar doet vergroten.
‘Weg’ werd eerder reeds vergeleken met het solowerk van Talk Talk-frontman Mark Hollis, een plaat die zowat door de hele wereld over het hoofd werd gezien en hoe pijnlijk het is om dit te stellen: we vrezen dat dit werkje van Jan Swerts hetzelfde lot toebedeeld is want dit is nu eenmaal het soort muziek die de nodige inspanningen vergt. De busreis is lang, het eindstation is meer dan de moeite waard maar heel wat reizigers zullen onderweg op de stopbel duwen om een halte vroeger af te stappen. Jammer.