Wellicht is deze groep uit het Nederlandse Groningen nog een onbekende naam, maar hun tweede album ‘The sour acre’ schreeuwt weliswaar om je aandacht, ook al kan je moeilijk gaan beweren dat dit de meest toegankelijke muziek is die we hier ooit op de redactie hebben zien binnenwandelen. Deze groep heeft vaak een wisselende bezetting, maar telt doorgaans zo’n 8 tot 11 leden waarbij het muzikaal elke richting kan uitgaan en dat is een statement die zich op deze nieuweling goed ontplooit.
Opener “A maternal ear and dead perfume” laat je enigszins vermoeden dat dit een groep is die dankzij de donkere baritonstem van een zekere J.C. een doorslagje is van Tindersticks of Crime & The City Solution.
Het zijn vergelijkingen die kloppen, toch ontaarden latere nummers als “G-mineur Sext” en “God is an audience too divine to clap” zich in progrock geïnspireerde knutselwerkjes die meteen ook de bewondering voor het experimentele van Frank Zappa aangeven …
Naast het vijftien minuten durende “Nipple of the world”,  is “The isle of Groix” het hoogtepunt op deze ‘The sour acre’ die je doet twijfelen of hier soms niet ene Ray Manzarek aan zet was.
Moeilijke plaat, zoveel is zeker maar voor zij die het nu eenmaal graag moeilijk willen, kan je dit aanvullen op je lijstje van groepen die je ooit eens de kans moet gunnen.