We waren al onder de indruk , een paar jaar terug van de unieke stijl van het Londense The xx. Hun niet alledaagse minimal spaarzame , fluisterende ‘popnoir’ intrigeerde, prikkelde en verraste. Een standvastig trio dat stijlvol en vol finesse en emotie te werk ging met hun dromerige, zweverige en huiverende sound. En die het live perfect konden uit voeren …

En kijk , opnieuw verbaast The xx , met de tweede ‘Coexist’. Ze hebben een passend vervolg uit , en gaan iets dieper door de subbassen , soundscapes en synthsamples  van Jamie ‘xx’ Smith, de indringend galmende gitaar- en baslijntjes en de sterke zalvende zangpartijen van Romy Madley-Croft en Oliver Sim. Het aparte sfeerbeeld blijft behouden, die series als Twin Peaks, The virgin suicides, Fringe en Walking Dead oproept.
Tja, de synths, de galmende gitaartokkels, de diepe basstunes en de drumtics , elk geluidje dus, neemt een belangvolle rol op  … Een minimum aan middelen en een maximum aan intensiteit creëren … Een donker, dreigend spanningsveld, alsof een regendruppel op je vel plenst en zich langzaam een weg zoekt  … Spitsvondige variaties , met finesse uitgewerkt en die een meerwaarde bieden.
Met precisie allemaal . En sommige minimale onheilzwangere melodieën hebben een lichte swing en groove , door de slepende, diep dreunende beats, 80s tunes en (licht) exploderende ritmes, die de vroegere wavegolf en triphop hoog in het vaandel houden!, waardoor een heupwieg en de dansspieren zowaar worden aangesproken . Op die manier heb je van hen een reeks hoogtepunten als “Angels” , “Chained”, “Fiction” , “Reunion” en “Tides”. Ook de andere nummers die lomer , trager, slepender zijn, moeten niet onderdoen. Hun onderhuidse spanning is meesterlijk .
Resultaat : opnieuw een kwalitatief hoogstaand album, die in het geheugen is gegrift! Live is het trio er nog op vooruit te gaan!