Een paar jaar terug werd het Londense neofolky ensemble Mumford & Sons, onder Marcus Mumford , sterk onthaald en werden  ze gezien  als één van de ontdekkingen. Het debuut ‘Sigh No more’ werd een wereldgroot succes, en die opvolger ‘Babel’ zal niet hoeven onder te doen . Marcus Dravis stond in voor de productie, én was dat niet dezelfde man die Arcade Fire lanceerde met ‘Neon bible’.
Van kroegbandje handhaven ze zich tot een met awards overladen headliner . Hun concert was in geen tijd uitverkocht . Muzikaal geen echte verrassingen, sing/songwriting meets folk en americana riedels . Mumford & Sons houdt van een sfeervolle, intieme aanpak , neigend soms aan  acapella, of ze gaan door de opbouw , de tempowisselingen , de dansspieren aanspreken en durven te exploderen  zonder de dramatiek uit het oog te verliezen.
Melodieus , toegankelijk klinkt het allemaal: onbevangen speelse, frisse genotvolle dromerige indiefolkende songs met die stuwende, opzwepende ritmes, aanstekelijke refreinen en gemoedelijke emotievolle stemmenpracht; songs die gedragen worden door een afwisselend instrumentarium en tintelen door banjo, mandoline, accordeon en blazersectie .
Handclaps, heupwiegen, springen en dansen., het komt allemaal goed samen bij het kwartet en levert een reeks sterke songs af als “Whispers in the dark”, “ I will wait”, “Holland road”, “Lover of the light” en de titelsong “Babel” .
De plaat wordt aangevuld met een paar extra’s waaronder een puike versie van Simon & Garfunkel’s “The boxer” . Het is razendsnel gegaan voor de heren , maar die wereldstatus verdienen ze !