De immer productieve en in garagemiddens alomtegenwoordige Ty Segall heeft nog maar net onder zijn eigen naam het album ‘Sleeper’ afgeleverd (een naar zijn doen overigens rustige plaat, doch alweer met de nodige weerhaken) en hij komt hier al met een nieuwe band aandraven. U moet weten dat hij het laatste jaar dan ook nog eens platen gemaakt heeft met White Fence, Mikal Cronin en Ty Segall Band, al dan niet met een tournee daaraan gekoppeld. Die man slaapt gewoon niet.
Bij Fuzz heeft hij trouwens achter de drums plaats genomen, terwijl de vocals ook nog zijn ding blijven. Hij wordt bijgestaan door een onstuimige gitarist Charles Moothart (die hier bijzonder goed op dreef is) en bassist Roland Cosio.
Fuzz situeert zich ergens tussen die typische Westcoast garage rock van Ty Segall (en geestesgenoten Mikal Cronin en Thee Oh Sees) en de brute primitieve seventies rock van vroege Black Sabbath en Blue Cheer. De groepsnaam alleen al verraadt de sound van dit onbezonnen trio. Het is zompig, smerig en er wordt met verschillende knoppen en pedalen tegelijkertijd geëxperimenteerd. De gitaar van Moothart staat hier duidelijk op de voorgrond, ze is vuil en wild, verspreidt de meest gortige riffs, scheurt bruusk door de bochten maar gaat af en toe ook eens op een heerlijke manier uitrusten. Alsof Jimi Hendrix, Pete Townshend, Leigh Stephens, Alvin Lee en Kurt Cobain met laaggestemde gitaren een potje aan het jammen zijn. In combinatie met de jachtige vocale uithalen van Segall geeft dit vonken, de totaalsound zit gebetonneerd in een zweem van psychedelica, proto hard rock, prille stoner en gretige garagerock.
Modervette retro songs als “Sleigh Ride”, “Loose Sutures” en het instrumentale “One” lijken te zijn ontstaan in het stenen tijdperk van de seventies rock, zowel bass als gitaar en drums gaan driftig tekeer terwijl Segall het boeltje vooruit schreeuwt. Het korte en stormachtige “Preacher” heeft dan weer iets punky in zich, het gaat recht op zijn doel af en eindigt in een tornado van gitaarnoise.
Geen idee hoe hij het voor elkaar krijgt, maar alles waar Ty Segall zijn tanden in zet (luistert u ook vooral even naar de rauwe parels ‘Twins’ en ‘Slaugtherhouse’ van vorig jaar) blijkt goud waard te zijn. Of beter nog, diamant, ruw en ongeslepen.