Gary Clark Jr. is een supertalent die zichzelf op de wereldkaart heeft gezet met het beloftevolle ‘Blak and Blu’, een plaat waar hij zijn op de blues geënte gitaarvernuft afwisselt met wat r&b geflirt. Dat laatste mocht hij van ons gerust achterwege laten, maar de formule heeft hem geen windeieren gelegd. De plaat ging in de States vlotjes over de toonbank en de fortuinlijke Gary Clark Jr. deelde ondertussen al het podium met o.a. Alicia Keys, The Rolling Stones en Eric Clapton. Leuk voor het CV, maar hij heeft al die big shots niet nodig, Gary Clark Jr. is een fenomeen op zich en wanneer hij op een podium stapt springen er sowieso vonken en elektriciteit uit. Live klinkt hij immers veel ruiger en authentieker en verklaart hij volledig de liefde aan de blues. Reeds twee maal zijn wij daar al bevoorrechte getuige van geweest in de AB (check onze reviews), telkenmale stond het schuim op onze lippen.

Dit nieuwe live album bevestigt wat wij al langer wisten, het is een prachtige illustratie van Gary Clark Jr. zijn onbegrensde gitaartalent, zijn begeesterd songschrijverschap en zijn diepe adoratie voor de blues. Zoals in de goeie ouwe seventies traditie is dit zelfs een heuse dubbelaar geworden, met tussen de ruige eigen songs ook superbe en vaak lange bewerkingen van blues classics van grootheden Muddy Waters (“Catfish Blues”), BB King (“Three O’ Clock Blues”), Albert Collins (“If Trouble Was Money”) en Leroy Carr (“When The Sun Goes Down”).
Gary Clark Jr. solliciteert hier meermaals naar de titel van de nieuwe Jimi Hendrix, een etiket die hem sowieso al meerdere keren werd toegeschreven en die hij nog wat krachtiger in de verf zet met een uitmuntende versie van “Third Stone From The Sun”. Je voelt gewoon dat Hendrix vanuit de eeuwige jachtvelden goeddunkend zit mee te knikken.
Ook Clark’s eigen composities ontluiken hier als wilde ongeslepen parels die barsten van power, gevoel en adrenaline. Het is smullen van hevige pronkstukken “When My Train Pulls In”, “Ain’t Messin’ Round”, “Numb” en “Bright Lights”, machtige bluesrockers die stuk voor stuk gezegend zijn met bruisende gitaarhoogstandjes. In “Travis County” en “Don’t Owe You A Thing” komt hij aanzetten met onversneden en hitsige rock’n’roll en tijdens “Please Come Home” komt de tedere soulman in hem naar boven met als extraatje nog maar eens een wondermooie sensitieve gitaarsolo.

Een meesterlijke live plaat van een artiest die op een podium al zijn kwaliteiten ten volle tot ontplooiing laat komen. Als doorwinterde Jimi Hendrix fan hebben wij nog maar weinig artiesten geweten die zo dicht in de buurt komen van de meester.