Iedereen loopt de laatste tijd hoog op met de nieuwe D’Angelo, maar men vergeet dat er elders in de USA een nieuw soultalent is opgestaan die nog een veel betere plaat heeft gemaakt. Curtis Harding is de naam, ‘Soul Power’ heet het album en u moest nu al naar de platenwinkel aan het hollen zijn (…of ja, aan het downloaden zijn, we leven al lang in andere tijden). Harding’s soul is vintage en retro, maar staat ook met één been in het heden en de stroop is er af geschrapen. Goeie soul dus, uitstekende soul zelfs, beter dan Charles Bradley en Lee Fields, echter dan Paolo Nutini, veel minder glad dan Bruno Mars of Aloe Blacc, en  -ja, hier zijn we weer- nog sterker dan D’Angelo.

Curtis Harding leerde de stiel bij onder meer Outkast en Cee Lo Green maar kwam elders dan weer bij Cole Alexander van de garagepunkers van Black Lips terecht. Aan ‘Soul Power’ hoor je dat hij in verschillende vaarwaters heeft gepeddeld en dat zijn soul meer in de garage dan in de salon heeft gezeten. De Cee Lo Green invloeden zijn er wel degelijk (“Keep On Shining”,“I Need A Friend”), maar die zijn ontdaan van alle gezwollen kitsch. Op de rockgetinte songs (“Surf”, “I Don’t Wanna Go Home”, “Drive My Car”) neigt Harding dan weer naar geestesgenoten Black Joe Lewis en Benjamin Booker, niet toevallig twee artiesten die hun soul het liefst in een gruizige kom garagerock opwarmen.

Curtis’ talent schuilt in zijn stembereik die geregeld ongekende hoogtes haalt, maar bovenal heeft hij een stel gloedvolle songs bij mekaar geschreven die rijkelijk baden in authentieke soultradities en daar een frisse en vinnige hedendaagse toets aan geven. Hij is dan ook nog eens omringd met een schare topmuzikanten die de meest energetische soul, funk en rock serveren.

‘Soul Power’, de vlag dekt de lading. Te zien in de AB!