Vintage, retro en voor een keertje niet psychedelisch. JD Mc Pherson brengt ons, net als op de voorganger ‘Signs & Signifiers’, immers terug naar de fifties. Daarmee plaatst hij zich in het rijtje van gelijkgezinden als Nick Waterhouse en Pokey Lafarge, jonge gasten die nietsontziend terugreizen naar een tijd waarin hun grootouders in volle glorie op de dansvloer floreerden.
Als er één album is waarvan de vlag de lading dekt, dan is het dit wel. Aan zo een albumtitel kunnen we eigenlijk weinig toevoegen, behalve dat dit een fris en sprankelend vetkuifplaatje is waar de rock’n’roll van af druipt.
Rockabilly, blues, doowop, soul,… Mc Pherson gaat hier met meerdere genres aan de slag, maar alles brengt hij terug naar een pure en onvervalste authenticiteit. “Bridgebuilder” is een oprechte fifties-slow, een plakker zoals ze die op vandaag niet meer maken. Het lekker wegrockende “It Shook Me Up” is dan weer onverdunde Little Richard. Het inmiddels stokoude rock’n’roll icoon leeft nog altijd, alle respect, maar zo vitaal zal hij zijn eigen songs niet meer kunnen brengen.
Maar denk nu niet dat JD Mc Pherson hier zomaar zijn rock’n’roll idolen staat na te spelen, hij geeft overal een gevatte schwung aan dat we hier van een prikkelende eigen sound kunnen spreken, en dat komt vooral door zijn uitmuntend gitaarwerk, zijn soulvolle stem en een stel hartverwarmende songs.
Stap die teletijdmachine in, steek uw vetkuif in de gel, trek die lederen jekker aan en gooi de beentjes los op heerlijke rockertjes als “You Must Have Met Little Caroline”, “It’s All Over But The Shouting” en “Mother Of Lies”, het zal u niet beklagen.
Wij konden dit talent eerder dit jaar al aan het werk zien in de AB Club, check onze review van dit superbe concertje. Toen was dit heerlijke plaatje nog niet uit, dus hier moeten we spoedig nog eens naar toe, want dit is rock’n’roll in zijne puren.