Het verhaal van de Australische The Avalanches doet in grote lijnen denken aan dat van Talk Talk. Die scoorden halfweg de jaren ’80 een paar hits waarna iedereen vol verwachting uitkeek naar nieuw werk. De band sloot zichzelf enkele jaren op in de studio en kwam eruit met ‘Spirit of Eden’. Daarop stonden songs met dezelfde ingrediënten als op hun hits, maar de bandleden hadden zo hard aan het succesrecept zitten sleutelen dat het album geen halve degelijke track opleverde. ‘Spirit of Eden’ werd de zwanenzang van die Britse band.

The Avalanches dreigen dezelfde tour op te gaan. In 2000 had dit Australische collectief een wereldhit met “Since I Left You”, een mix van een eindeloze reeks samples en zelf ingespeelde instrumenten, en het hele gelijknamige album werd wereldwijd bejubeld. Daarna werd het collectief herleid tot een duo: Robbie Chater en Tony Di Blasi, al staat de intussen opgestapte James Dela Cruz nog mee als bandlid op de credits van het nieuwe album.
Pas in 2005 zijn The Avalanches gestart aan een opvolger voor ‘Since I Left You’ en die is nu pas klaar. Zestien jaar tussen twee dancepop-albums is een moedige keuze. Het toont dat het duo niet uit is op snel geldgewin, wat in dit genre eerder uitzondering dan regel is. Het schept ook een zekere verwachting: als er zo lang aan een plaat gesleuteld wordt, zal het wel een pareltje zijn dat het debuut mijlenver overstijgt. The Avalanches nemen ook de moeite om voor elke sample officieel de goedkeuring te krijgen om hem te gebruiken. Als je dan samples of stukjes tekst wil gebruiken van o.m. John Lennon, the Bee Gees, Randy Newman en de Beatles, verklaart dat al minstens een deel van de lange broedperiode.

De hoge verwachtingen kan ‘Wildflower’ niet helemaal waarmaken. Opener “The Leaves Are Falling” is niet meer dan een valse intro. Het eerste echte nummer, “Because I’m Me”, een beetje Jackson 5-achtige light-disco met opnieuw die mix van eindeloos veel samples en een stukje rap erover, komt dicht in de buurt van de oude successingle “Since I Left You”.
Op “Frankie Sinatra”, de eerste single uit Wildflower, halen Chater en Di Blasi er opnieuw ook een reeks keyboards en andere instrumenten bij, maar toch pakt de mayonaise veel minder dan op “Because I’m Me” of “Since I Left You”. Het nummer lijkt eerder op haastwerk van een beginneling in het genre dan op het magnus opus van een succesduo.
Daarna gaat het alleen nog maar bergaf. Nummers als “Subways”, “Going Home” en “The Noisy Eater” stuiteren alle kanten tegelijk op, de samples en raps lijken willekeurig aan elkaar geplakt en de nummers wisselen zo vaak van ritme en beat dat het enerverend wordt. Nog verder op het album worden de nummers vaak onderling inwisselbaar en komen ze langs als een rustig kabbelend beekje met af en toe een sample of een stukje tekst dat je vaag herkent.
Toch heeft ‘Wildflower’ nog enkele goede momenten. “If I Was A Folkstar” is geen slechte track en zou het ook op de dansvloer goed moeten doen. De pareltjes zitten in de staart. Op het bevreemdende en tegelijk vrolijke “Kaleidoscopic Lovers” levert Jonathan Donahue van Mercury Rev/Flaming Lips een vocale gastbijdrage, op het licht swingende “Stepkids” is een vioolpartij te horen van Warren Ellis (Nick Cave) en zingt Jennifer Herema van Royal Trux mee en op de licht rockende afsluiter “Saturday Night Inside Out is” een gastrol weggelegd voor Josh Tillman, beter bekend als Father John Misty. Die tracks leveren nog enigszins bescheiden vuurwerk op.

Alles bij elkaar is ‘Wildflower’ niet de zwanenzang van The Avalanches geworden, maar gokken we er op dat dit album vooral opgepikt zal worden door dj’s die een lounge-set draaien aan een strandbar.