Musiczine is één van de eerste Belgische online media die de mogelijkheid heeft gekregen om naar het nieuwe album van Depeche Mode te luisteren en er een gedetailleerde review van te schrijven. ‘Spirit’ is de nieuwe plaat van de Britse sterren , die officieel op 17 maart wordt uitgebracht.

De algemene eerste indruk is een combinatie van intensiteit, diepte en duisternis. Het tempo is traag, de sfeer is broeierig, soms bedreigend, en de teksten weerspiegelen de tragische situatie in de wereld. De titel van het album, ‘Spirit’ verwijst trouwens naar de ‘Spirit’, die in onze beschaving verdwenen is. "« Our Spirit has gone », zingt Martin Gore in het donkere « Fail ».
Op vlak van productie, hebben Dave Gahan, Martin Gore en 'Fletch' , James Ford gekozen. Die is vooral bekend voor zijn werk met Foals, Florence & The Machine en de Arctic Monkeys. Het geluid is vol, zwaar, om de tragische kant van de thema's te benadrukken.
De eerste song, « Going backwards », geeft onmiddellijk de toon weer: twee donkere akkoorden, ondersteund door een synth-bass, maken de weg vrij voor een couplet vol terughoudendheid. In het refrein zingen Gahan en Gore perfect harmoninisch. Het is 'puur’ Depeche Mode' zoals in de tijd van « Black Celebration ». We missen enkel een instrumentale riff om 100% tevreden te zijn.
Het thema van de 'lyrics' is politiek: Martin Gore schrijft een felle kritiek op de moderne wereld: « Armed with technology, We're going backwards to a caveman mentality ».
Dan komt de single « Where's the Revolution » , die we nu goed kennen. Langzaam en hypnotisch, het is een hymne voor een 'zachte' revolutie, de revolutie van gitaren en drums.
« The Worst Crime » gaat in hetzelfde elan verder, zwaar en verontrustend. Het is een soort elektronische blues die opkomt tegen het immobilisme bij iedereen: « Blame Misinformation, misguided leaders, We had so much time, How could we commit the Worst Crime... ».
Na de lowtempo’s, biedt « Scum » een sneller tempo. De toon is hier behoorlijk agressief, ten opzichte van de eerste liedjes. « Scum » betekent 'uitschot', maar helaas weten we niet tegen wie Depeche Mode zo boos is. De stem van Gahan heeft hier een overdrive-effect en in het refrein ("Pull the trigger"), zijn de synth-geluiden plechtig, als voor een ​​doodvonnis ... Huiverend ! Complete verandering van sfeer krijgen we dan, voor de enige compositie van Gore/Gahan: « You Move ».
Na de eerste nummers van Martin Gore, die tamelijk 'lineair' waren, schakelen we hier over naar een 'groovy', lichtere stijl. De lyrics zijn doodeenvoudig: « I like the way you move ». Na het refrein verschijnt een mooie, kristalheldere riff, van een analoge synth. Het is precies dat wat we misten in de eerste nummers. We profiteren des te meer dat deze lumineuze geluiden naar het einde toe het volledige spectrum overnemen. Prachtig !
« Cover Me » werd door Gahan met Christian Eigner en Peter Gordeno gecomponeerd. Het biedt een heel bijzondere sfeer. Het is een langzaam, 'ambient' nummer, over liefde en het Noorderlicht. Het heeft cinematografische accenten à la John Carpenter. Leuke verrassing : in het midden krijgen we een mooie 'sequence' van analoge synths. Een "minimal synth"-stijl die Martin Gore in zijn solo-project vaak gebruikt. Het einde van het nummer is een pracht van electro-symfonische muziek. Indrukwekkend !
« Eternal » is het eerste nummer dat door Martin Gore wordt gezongen. Het doet denken aan "Somebody", maar het mist helaas een echte 'catchy' melodie. Het nummer is kort (2'24) en heeft jammer genoeg een gevoel van 'te weinig'.
Na « Poison Heart », een trage wals, dat klinkt als een blues in mineur akkoorden, komt het beste nummer van het album « So Much Love ». Het ritme is snel (eindelijk!) en je voelt meteen dat het om een potentiële hit gaat. De arpeggio guitar riff herinnert aan Gavid Gilmour en de ritmische staccato zwelt aan en neigt naar een climax. Het toppunt komt jammer genoeg niet en dat is erg frustrerend. Maar « So Much Love » is toch een zeer sterke compositie.
« Poorman » is vrij rustig ondanks enkele tribale accenten en het album loopt langzaam ten einde in de sombere arabesken van « No More (This Is The Last Time) », een compositie van Dave Gahan en Kurt Uenala en in de duisternis van « Fail », het tweede 'solo'-nummer van Martin Gore. « Our souls are corrupt, Our minds are messed up, Our consciences bankrupt... Oh We're fucked » : het einde is wanhopig...
Coclusie : ‘Spirit’ is zeer sterk album, verwarrend bij momenten, én toch … echt betoverend. Het is erg donker, zelfs apocalyptisch maar in fase met de 'dysruptive' periode die we momenteel meemaken.
We hadden natuurlijk graag  een lichtere, new-wave-achtig album, in de traditie van de grote hits van de jaren '80 en '90, maar « Spirit » is de perfecte verlenging van de vorige LP, « Delta Machine » en in die zin is er een sterke consistentie.
Het is best het album meerdere keren te beluisteren ; het zal zijn verborgen schoonheden tonen, zoals altijd het geval is met Depeche Mode. In ieder geval, kunnen we het trio alleen maar feliciteren om, 37 jaar na de oprichting, nog steeds creatief te zijn, en ons te verrassen.
De « Spirit » ligt nog altijd in het hart van hun muziek...

Tracklist:
Going Backwards - Where's the Revolution  - The Worst Crime – Scum - You Move - Cover Me – Eternal - Poison Heart - So Much Love – Poorman - No More (This is the Last Time) - Fail
De « Deluxe »-versie omvat remixes (« Jungle Spirit Mixes ») : Cover Me (Alt Out) - Scum (Frenetic Mix) - Poison Heart (Tripped Mix) - Fail (Cinematic Cut) - So Much Love (Machine Mix)
Om « Spirit » te bestellen: http://smarturl.it/Spirit
Het concert in het Sportpaleis op 9 mei is uitverkocht. 

Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse