Het Nederlandse Bettie Serveert bracht ‘Damaged Good’ reeds vorig jaar uit, maar ter gelegenheid van de Record Store Day komt dit album uit op vinyl bij het Amerikaanse Schoolkids Records. Reden genoeg om het alsnog te bespreken.
‘Damaged Good’ is een Betties-album pur sang. Misschien niet zo verrassend als debuut ‘Palomine’ in 1992, want een band kan het publiek ook maar één keer van z’n sokken blazen, maar nog altijd fris, dynamisch en lekker weerbarstig.
Dit elfde album laat de band in al zijn bekende facetten horen en bevat een paar pareltjes die alleen deze band kan inblikken. “Brother in Loins” is daar een mooi voorbeeld van: een leuke baslijn, gitarist Peter Visser die slechts tegen het einde van het nummer helemaal loos gaat en daarover zangeres Carol van Dijk met haar uit duizenden herkenbare stem.
Andere instant Bettie-klassiekers zijn de felle single “B-Cuz”, het heerlijke “Unsane” en “Digital Sin (Nr 7)”. Die laatste is een song waar je al snel hele reeks adjectieven voor nodig hebt als je die wil omschrijven, te beginnen met post-apocalyptisch, episch en psychedelisch. Dat geweld wordt afgewisseld met tragere, ingetogen nummers als “Brickwall” en “Mouth Of Age” en het tussen rocken en dromen schipperende “Whatever Happens”.
De Betties krijgen op ‘Damaged Good’ ook nog hulp van collega-oudgediende Peter te Bos van Claw Boys Claw, die meezingt op “Love Sick”, en professor Nomad die “Never Be Over” mee kleur geeft. Niet dat dat nodig was om van ‘Damaged Good’ een interessant album te maken, want Bettie Serveert speelde met hoorbaar plezier en zin deze nummers in. Na 25 jaar misschien iets bezadigder, maar het vuur van deze Nederlandse gitaarrockband brandt nog hard. We zijn nog lang niet af van Bettie Serveert.