Mark Lanegan lijkt actiever te komen naarmate de jaren vorderen. Het lijkt erop dat hij al een hele tijd gezond leeft en dat heeft er misschien ook wel mee te maken. Het ziet er naar uit dat Lanegan de laatste jaren een vrij stabiel en zorgeloos bestaan leidt. Nogal anders dan toen hij nog rondtoerde met The Screaming Trees. Naast zijn albums leent hij ook veel zijn stem uit aan andere projecten zoals met Isobel Campbell, The Twilight Singers etc… Sedert het album ‘Bubblegum’, dat toch wel een mijlpaal in de mans oeuvre is, heeft hij eigenlijk nog geen slecht album gemaakt. Maar ook geen enkel album dat zo intens en gitzwart klonk als ‘Bubblegum’. Ook ‘Gargoyle’ niet. Maar het is zeker geen zonnige plaat geworden maar wel een goed en degelijk album. Daarin doet hij waar hij goed in is: namelijk met zijn kenmerkende stem verhaaltjes vertellen en zingen. Bovendien weet hij zich ditmaal terug te omringen met klasse muzikanten. Die zorgen met o.a. keys, orgel, synths en gitaarpartijen voor de nodige dreigende, vervreemde en soms eighties post punk geluiden in de tracks. “Nocturne” drijft op een post punk bassound. Net als “Drunk On Destruction” dat een post punk klinkend gitaartje bevat. De machtige orgel- en synthklanken op “Blue Blue Sea” bepalen de sfeer van het nummer. “Beehive” is vrij catchy en rockend te noemen voor Lanegans doen. Het lang uitdeinende “Old Swan” sluit het album na tien songs af.
‘Gargoyle’  zal wellicht niet dezelfde impact of stempel krijgen zoals ‘Bubblegum’ indertijd, maar het is een sterk album in het oeuvre van de man. Eentje waar we veel luisterplezier aan (zullen) beleven.