Toen Thurston Moore in 2013 kwam opzetten met zijn nieuwe band Chelsea Light Moving en het gelijknamige voortreffelijke album, mochten we al spreken van een bijzonder aangenaam alternatief voor het hiaat dat het jammerlijk ter ziele gegane Sonic Youth had achtergelaten. Dit was niet zomaar een doekje tegen het bloeden, maar wel een bevlogen Thurston Moore die duidelijk een tweede jeugd beleefde.
Met het geweldige ‘The Best Day’ uit 2014 waren wij nog meer in onze nopjes en met de nieuwe ‘Rock n Roll Consciousness’ durven wij u zowaar melden dat wij Sonic Youth voor geen meter meer missen. Na de SY split hebben wij Thurston Moore trouwens al drie keer zien voluit gaan op het podium en de man klinkt scherper, vinniger en levendiger dan ooit. Op ‘Rock n Roll Consciousness’ is dat niet anders. Amper vijf songs, goed voor drie kwartier smullen. Vijf keer Thurston Moore in zijn meest creatieve en geïnspireerde bui, vijf excellente songs die op om het even welke SY plaat tot de uitschieters zouden hebben behoord, vijf klassiekers tout court.
Nog voor de effectieve release van het album had Thurston Moore al “Cease Fire” vooruitgestuurd, een briljante song met scherpe kantjes en typische noisy gitaren die lekker scheuren en tegelijkertijd heerlijk golven. Veelbelovend, absoluut, … en dan blijkt dat die wonderlijke song doodleuk is weggelaten op het album, grapje van Mijnheer Moore. Geen nood, ‘Rock n Roll Consciousness’ is gevuld met een handvol parels die stuk voor stuk de hoge verwachtingen na die formidabele teaser met glans inlossen.
Ook Lee Ranaldo mogen we best vergeten, want met James Sedwards vormt Moore een uitmuntende nieuwe gitaartandem. De geniale Sedwards slaagt er in om vrij cleane solo’s (naar SY normen toch) op een schitterende manier te laten versmelten met dat typische noise geluid dat Moore destijds heeft uitgevonden. Zo zorgt het duo voor een fenomenale gitaarsymbiose in de prachtige elf minuten durende opener “Exalted”. Ook het rustige “Smoke Of Dreams”, met zijn zes minuten de kortste track, is zo een heerlijk dromerige song die wordt opgeluisterd door de fijne gitaarklanken van Sedwards.
De noise gitaarsluizen mogen nog eens als vanouds open in een geweldig “Cusp” dat steeds heftiger tegen de muren aan scheurt. “Turn On” is meer dan tien minuten ongeëvenaarde gitaarmagie met enerzijds stevige uitspattingen en anderzijds tintelende gitaartjes die al eens naar Television neigen. Afsluiter “Aphrodite” is ook weer zo een vernuftig stuk vakbekwaamheid waar Moore zijn totale muzikale erfenis in kwijt kan. Het scheurt, het knarst, het snijdt en het zindert een eind weg om daarna terug in relax modus de brokken te lijmen.
Op ‘Rock n Roll Consciousness’ treffen we Thurston Moore aan op zijn allerbest. Deze plaat maakt duidelijk dat Thurston Moore meer dan alle anderen de bepalende factor was in de sound van Sonic Youth. Een legende die nu als een jonge gedreven snaak verder bouwt op een sound waar alleen hij het patent op mag hebben.