Johnny Marr is een geweldige gitarist. Ik moest eraan denken toen ik het Italiaanse Secret Sight voor de eerste maal aan het beluisteren was. Het gitaarspel heeft wel wat mee van Marr. Ik denk dan aan de fingerpicking en de klankkleur bij momenten. Maar we gaan deze kerel (Cristiano Polli) hier niet te veel eer aan doen. In tegenstelling tot Marr moet hij nog leren een beetje beter doseren en leren ruimte laten. Want dat is toch wel één van mijn opmerkingen. De gitarist heeft alles tjokvol gestoken zodat je na een heel album murw van het gitaarspel bent. Ook de muziek verdient een wat opvallender mix zodat bepaalde melodieën en lijnen beter tot hun recht komen (Alhoewel het in de hoofdtelefoon dan weer minder plat klinkt). En dat is zonde want er zitten zeker mooie gitaar- en baslijnen tussen. Dat geldt eveneens voor de kwaliteit van het songmateriaal. De zang klinkt, net als Morrisey of Harry McVeigh, als een treurwilg en monotoon. Wat natuurlijk een beetje verwacht wordt in dit genre. Tussen hun debuut en dit album hebben ze trouwens een andere zanger aangetrokken. Die heeft de fakkel prima overgenomen. 
‘Shared Loneliness’ is een degelijk album geworden met nog wat ruimte voor groei. Wie houdt van The House of Love, The Smiths, Interpol of White Lies zal waarschijnlijk ook dit wel weten te smaken.