Indochine is voor heel wat mensen een hidden pleasure. Een beetje zoals we stiekem FC De Kampioenen leuk vinden, maar dat tegenover onze vrienden niet luidop durven zeggen. De Franse band grossiert al zowat 30 jaar in elektropop en heeft onder de titel ‘13’ zijn – u raadt het nooit – dertiende album uit, met daarop – tromgeroffel – dertien pareltjes en op de hoes een foto van (!) dertien meisjes. Het zou me ook niet verbazen mocht dit album op de dertiende dag van de maand uitgebracht zijn. Enkel 11.11.11 steekt nog meer getallensymboliek in zijn uitgaves.
Songtitels als “Karma Girls”, “Black Sky”, “Song For A Dream” en “TomBoy 1” laten het anders vermoeden, maar Indochine-zanger Nicolas Sirkis houdt het op ‘13’ vooralsnog bij uitsluitend Franstalige teksten. Enkel in “TomBoy 1” zijn een paar Engelse zinnen geslopen. Het is één van de donkerste albums van deze Fransen, maar tegelijk flirt de band met een lichtvoetigheid die doet denken aan Desireless, Alphaville of Bronski Beat. Aan hun ‘donkere’ kant schurken ze aan tegen het recente werk van Depeche Mode en The Neon Judgement en zeker op “Henry Darger” tegen het werk van jonge bands als SX en Goose. Op één track (“Suffragettes BB”) komt deze Indochine zelfs voorzichtig in de buurt van Rheingold en DAF.
‘13’ klinkt ook ongegeneerd retro. Kan je het eigenlijk wel retro noemen als een band al 30 jaar voortbouwt op hetzelfde? Op dit album klinkt Indochine toch meer ‘retro’ dan nieuwe bands als Fotocrime, TB Frank & Baustein of WEAK die naar die periode teruggrijpen.
Ook in de teksten is Indochine één brok Weltschmerz. Alsof ze in de duistere jaren ’80 geschreven zijn. Het blijft een open vraag of dat een spontane of bewuste keuze is, maar als geheel met de muziek werkt het als de teletijdmachine van professor Barabas. Mogelijk ziet Sirkis parallelen tussen het doemdenken en de atoomoorlogdreiging van de jaren ’80 en de technologieverheerlijking van vandaag. “Noir. Le monde est tout noir”, klinkt al het in de eerste zanglijn. “Au diable les autres”, "Tous mes héros sont morts», «La ville est froide», «Tout devient froid national. Un pays infernal», “Nos paradis ont disparus», «Je veux mourir avec toi”, het beeld kleurt bij momenten gitzwart. Daar middenin zet Sirkis dan een volbloed lovesong als “La Vie Est Belle”, als om de donkerte van de andere tracks nog extra in de verf te zetten. Maar die single krijgt dan een video die je alsnog een ongemakkelijk gevoel geeft.
«Je veux être un fossil» zingt Nicolas Sirkis ergens op ‘13’, maar deze Indochine is nog lang niet rijp voor de geschiedenisboeken. Voor een ticket voor de optredens in het Brusselse Paleis 12 bent u inmiddels hopeloos te laat, maar misschien duikt Indochine wel op op één van de grotere festivals.