Verleden jaar leerde ik deze Amerikanen, geleid door Michael Wood, kennen via een 5x5 promo ‘Feels Like Five Days’ van Silber Records. Een band krijgt dus de kans om 5 maal één minuut muziek op te nemen. Op deze promo was het mij opgevallen dat dit misschien wel een bandje was om te blijven volgen. Ik was er natuurlijk vlug bij toen ze op de proppen kwamen met dit album. Ik was dus benieuwd of ze konden blijven boeien wanneer ze met songs van drie minuten of meer afkwamen. Het antwoord is volmondig: ja.
Ook op deze release zijn ze muzikaal te plaatsen ergens tussen bands als Ride, Pixies, The Fall… Opener “Quicksand” begint met het geluid van de zee om daarna met een roestige gitaar a la Dinsosaur Jr verder te gaan. De manier van zingen doet wat aan Frank Black denken. De song heeft een mooie outro. “Cleanse” is nog iets sterker dan de vorige track. Er zit meer pit in en ze klinkt minder braaf. “Cold Beach” die erna komt is een toptrack. Synths zetten de song in en gaat verder als een postpunk nummer met fijn gitaarspel en gedreven zang. Op “Family Reunion” gaan ze verder op hun elan. Een fijne punksong. Het thema van de zee komt terug in “Warm Beach”. Een donkere en mysterieuze instrumentale song. “Tired” stond al op de vorige EP maar hier staat hij in vol ornaat. Een heel aardig nummertje en een Pixiaanse song. “Dirt and Tress” is een nadrukkelijke synth-song. En toch pure punk. Afsluiter “You Can’t Get Back” is terug punk verweven met alternatieve rock en wave elementen.
‘Oceans’ is een boeiende punkplaat. Punk dat eens niet de clichés van het genre volgt maar gewoon een band dat hun eigen zin en goesting doet en ze beleven er hoorbaar plezier aan. Niet alles klinkt even correct maar dat stoort bijlange niet. Heerlijk lo-fi plaatje.