Sludge kan al behoorlijk heftig klinken. Wat dan met experimentele sludge? Wel, het Belgische trio Gura maakt al sinds 2004 experimental sludge. Maar wat betekent dat dan concreet? Wel één van de grootste verschillen met veel bands uit dit genre is dat ze niet zozeer leunen op gitaren maar dat ze een teamlid (Ludo) hebben die free jazz saxofonist is en dit verwerkt in de muziek van Gura. Daarnaast doet hij ook de vocals. Leentje speelt bass en David op de drums.
Met ‘Caligura’ zijn deze Gentenaars aan hun derde release toe. Verwacht je aan intense muziek. De sax vult een belangrijke rol in en klinkt best neurotisch bij momenten. Het is dus geen al te gemakkelijke muziek om naar te luisteren maar wel origineel en eigenzinnig. Vooral in het genre waarin ze zich begeven. Maar de schijnbaar structuurloze songs en de vervormde klanken, alsook de bij momenten overheersende percussie maakt dat je bij een eerste luisterbeurt murw geslagen wordt. Het lijkt alsof ze alle wetmatigheden over muziek maken overboord smijten en vanaf nul alles opbouwen. Grooven doen ze wel zoals op “Come On, Francois!”. Een dikke vette bas en de percussie leggen hiervoor de basis. De sax en vocals lijken eerder aankleding te zijn. De vocals klinken alsof ze door een waanzinnig duivel gezongen worden. De twee laatste tracks duren telkens meer dan tien minuten en zijn nogal donker en episch. Vooral “Eternal Black Gurgle” dat neigt naar doom en black metal kan mij bekoren.
Gura heeft een album gemaakt waarvoor de doorsnee luisteraar zal voor wegzappen. Wie houdt van sludge en doom zal wanneer hij enige moeite doet zich hier kunnen in vinden. In elk geval is dit een vrij eigenzinnig en originele release.