Dave Wyndorf is al sedert 1989 bezig met Monster Magnet op de kaart te zetten. We kunnen stellen dat de band aan zijn tweede leven bezig is. Ze kenden in de jaren 90 veel bijval met albums zoals ‘Powertrip’ en ‘Dopes To Infinity’. Helaas had Wydorf rond 2006 met wat demonen af te rekenen (demonen in de vorm van een overdosis narcotica). Daardoor zag het er even niet zo goed uit voor de band. Maar hij herpakte zich en langzaam kroop Dave en de band uit het dal.
Sedert 2010 zitten ze bij Napalm Records (een keerpunt) en dit is hun derde album voor het label. Een huwelijk dat blijkbaar goed werkt want na ‘Mastermind’ en ‘Last Patrol’ is dit wederom een geslaagde release. Verrassen doen ze niet echt meer maar ze maken hier terug één van de betere albums in het genre. Wie houdt van hun twee vorige albums zal ook dit album weten te waarderen. 
“I’m God” zingt Dave Wyndorf en op het vlak van vuige stoner- en spacerock heeft hij zeker en vast gelijk. Net zoals we de muziek van Monster Magnet willen horen. Staan er onvergetelijke nummers op? Moeilijk te zeggen of er hier een “Spacelord” of een “Powertrip” tussen staat maar een song als “Drowning” is wel een killer van een track. Hij begint vrij rustig en psychedelisch om dan als een rijpe puist open te barsten en te rocken als de beesten. “Ejection” is de voorop geschoven single en klinkt ook als een single. Catchy en rockend. Een sterkere single zou “All Day Midnight” zijn. Even catchy maar net iets geïnspireerder. Maar zelf ben ik nog meer te vinden voor de iets stomender tracks zoals “Mindfucker” en “Rocket Freak”.
Monster Magnet trekt met ‘Mindfucker’ de lijn van hun vorige albums door en brengt hier wederom een sterk album met boeiend materiaal op.
Weer een reden om hen te programmeren op diverse festivals want live zijn ze ook meer dan de moeite om te zien.