Sedert een zevental jaren zijn deze Australiërs (Perth) bezig en ze zijn reeds vrij actief geweest. Dit is, naast enkele eEP’s, hun derde of vierde album dat ze loslaten op de wereld. Het hangt er een beetje vanaf van wanneer je iets een plaat of een EP noemt. En het moet gezegd worden dat ze voor dit album gezocht hebben naar een verdere evolutie in hun muziek. Wat natuurlijk voor de meeste muzikanten het doel is: je muziek en jezelf als artiest ontwikkelen en verder evolueren. Dat is bij dit viertal zeker het geval.
Als we ‘No Thether’ vergelijken met hun debuut ‘Deaden The Fields’ (2011) dan merken we dat toen nog ruimte was in de songs alsook ruimte voor spielerlei en arty invloeden zoals jazz, pianogeklater etc… Je kreeg de indruk dat ze eens wilden tonen wat ze konden.
Op hun nieuwste album heeft dit plaats gemaakt voor een sound waar alles voller, urgenter en matuurder klinkt. Er komt ook nog nu en dan piano en jazz elementen voorbij maar die zijn meer onderdeel van de totale sound en minder als een arty-farty gegeven.
Maar vooral zijn ze nu meer gebruik gaan maken van drone sounds in hun songs, terugkerende riffs die wat aan doom doen denken en nog een aantal elementen. Bijwijlen is het allemaal nogal duister zoals op “Cavern Ritual”. Het goede is dat ze toch weten te boeien en dat de songs veel details bevatten die je na meerdere beluisteringen blijft ontdekken. “Signal Erosion” begint iets opgewekter en met een hoger tempo waarin de sfeer bepaalt wordt door etherische gitaarklanken (of synthsounds die zo klinken) en fijne baspartijen. Op “Inner Dissonance” komt geritsel en gekraak voorbij met daarop een heerlijke piano en experimentele percussie.
Zo krijgen we zeven verschillende songs die de ene keer meer dan tien minuten lang zijn en de andere keer dan weer maar drie minuten duren.
‘No Tether’ is een volwassen plaat met een indrukwekkend geluid van een band in evolutie. Een zoektocht vastgelegd op plaat. Een nieuw ijkpunt in hun muzikale bestaan.