White Ring was één van de vaandeldragers van de witch house, waarbij minimal dance geïnjecteerd werd met cold wave, gothic, noise, industrial en shoegaze, met doorgaans etherische en betekenisloze vocalen en met songtitels en een algemene sfeer die verwijzen naar het occulte en mysterie. De elektronische, onderkoelde versie van een David Lynch-soundtrack, zoiets. Dansbaar was het niet en echt vrolijk werd je er niet van. Het subgenre bloeide van pakweg 2005 tot iets voorbij 2010 en ook White Ring bracht zijn laatste werk (vóór dit album) uit in 2011. In die periode kwam White Ring niet verder dan singles en EP’s, maar nu ligt er plots een volledig album in de rekken.

Dat album werd ‘Gate Of Grief’ gedoopt. Het leunt nog sterk op witch house, maar de band zoekt ook uitwegen naar andere (sub)genres. “Close Yr Eyes” is daar een mooi voorbeeld van. Deze track begint met twee voeten in de witch house maar vervelt dan tot een ravetrack zoals we die in de jaren ’90 misschien te vaak op ons bord kregen. In andere tracks schuift White Ring op in de richting van triphop (op “Amerika”) of EBM, maar nooit in die mate dat het geen witch house meer kan genoemd worden.

Het album opent met het tegelijk ijzig-knisperende en vuile “Heavy Self Alienation”, met de typische, wazige vocale en muzikale fragmenten van de witch house. Die zitten ook in “Angels” en in “Leprosy”, samen met de andere vaste witch house-ingrediënten: vervormde percussie en spooky synths.

Hoe verder op de tracklist, hoe meer White Ring aan de slag gaat met die ingrediënten van de witch house. Soms blijven de typische vocalen (helemaal) achterwege, soms zijn de beats heel atypisch, soms gaan de synths voorbij spooky. Dat maakt dat je voorbij halfweg eerder naar horrorfilm-soundscapes zit te luisteren dan naar songs. Ook al omdat White Ring een hekel heeft aan een min of meer klassieke songopbouw of het werken met een terugkerend refrein. Dat maakt dat je als luisteraar wel heel weinig aanknopingspunten overhoudt en dat een paar tracks inwisselbaar worden. Als White Ring ergens kan overtuigen, dan is het op “Do You Love Me 2” waar een filmscore mooi blendt met Tangerine Dream en iets tribal.

‘Gate Of Grief’ is een beetje dubbel. Het album gaat tot aan de grenzen van het genre en vaak al eens over die grenzen. Voorbij de regels en definities van de witch house komt deze band dan terecht in een soort van muzikaal vacuüm. Voor de een zal dit freewheelen geniaal zijn, voor een ander te vrijblijvend. Er was een zekere moed nodig om vandaag een album als ‘Gate Of Grief’ uit te brengen, maar de tracks kunnen wel niet altijd het hoofd boven water houden. De momenten dat het wel lukt, is het niet gewoon goed, maar fantastisch.