De Franse pianovirtuoos Yann Tiersen is niet aan zijn proefstuk toe. De man heeft er een immense carrière opzitten en bracht recent nog een nieuwe schijf uit: 'All'. Wederom een meesterwerk waar Yann bewijst nog niet op zijn lauweren te gaan rusten. Ondertussen brengt hij wel een mooi overzicht uit van diezelfde carrière met 'Portrait'. Al is dat eerder in een eigenzinnig overzicht van zijn oeuvre waar hij zijn virtuositeit voortdurend tentoonspreidt.
Met het wonderbaarlijke “Introductory Movement” feat. Stephen O'Malley (wiens inbreng trouwens een meerwaarde biedt) is de toon gezet. Opvallend is hoe veelzijdig Yann wel is. Of dat nu gaat op melancholische of weemoedige wegen zoals bij “Rue Des Casades”. Of het lekker up tempo “The Old Man Still Wants It” - een kort maar bondig huzarenstuk waar Yann alle registers open smijt. De man bewijst meermaals dat hij van vele markten thuis is. Ook laat Yann zich omringen door vocalisten die zijn muziek alleen nog meer naar magische hoogte doen opstuwen. Luister maar naar de breekbare engelachtige stem van echtgenote Emilie Tiersen in aanvulling op die zachtmoedige klanken die Yann uit zijn instrument tovert op de songs “Gwennilied” en “Pell”.  Beide zijn uit zijn recente plaat trouwens, wat nog maar eens bewijst dat Yann nog steeds zichzelf heruitvindt.  Letterlijk betoverd door zoveel schoonheid , voelen we ons wegglijden naar andere oorden. Stephen O'Malley mag zijn kunsten ook nog eens vertonen op “Prad”, een song overgoten met sausjes boordevol weemoed, met een knipoog naar experimenteren met klanken. Ook daar verlegt Yann weer een grens, waar geen grenzen zijn. “The Waltz Of Monsters” wellicht één van zijn meest bekende meesterwerken. Of “Closer”, samen met Blonde Redhead zijn nog enkele hoogtepunten op deze verzamelaar, die eigenlijk geen verzamelaar is. Eerder maakt Yann een eigenzinnige selectie uit zijn verleden en het heden. Telkens gebracht met het oog op de toekomst gericht. Het bewijst nog maar wat voor een uitzonderlijk talent Yann Tiersen toch is. Ook al hoeft hij dat niet meer te bewijzen, met deze mooie selectie op 'Portrait' zet hij dat nog maar eens in de verf. Maar vooral zie en hoor je dus een artiest die zich niet verankerd aan zijn verleden, maar ook vooruit kijkt. En dat laatste keert niet alleen terug op dit portret. Het trekt ons compleet over de streep. Hoogtepunt na hoogtepunt schotelt Yann je voor. Op die vijfentwintig parels kleeft een vijfsterren label. Met gouden randjes. Zoveel is zeker.

Yann Tiersen brengt met 'Portrait' een schijf uit waarmee hij de doorsnee fan een mooie extra collector’s item bezorgt. Maar ook de pianoliefhebber die op ontdekkingsreis wil trekken doorheen de adembenemende mooie muziek die Yann gemaakt heeft, nu maakt en ooit nog zal maken wordt op deze knappe 'Portrait' volledig uit de doeken gedaan.