Toen Yevgueni in 2000 van zich liet horen was dat binnen de kleinkunst een mijlpaal. Het was een periode waarin Nederlandstalige muziek eigenlijk een beetje 'not done' was. Yevgueni was toen één van die bands die de Nederlandstalige muziek terug op kaart wist te zetten. In 2020 bestaat de band twintig jaar en brengt een schijf uit 'Yevgueni 2000 - 2020: zo ver, zo goed', een plaat dat een mooi overzicht geeft van twintig jaar kleinkunst, maar ook een plaat waar vooruit wordt gekeken en met enkele verrassende wendingen.
Net door dat laatste is deze prachtige verzamelaar niet alleen een must have voor de fans, die vermoedelijk alle platen al in hun bezit hebben. De songs met strijkers zijn uitzonderlijke parels die een andere onontgonnen kant laten zien en horen van Yevgueni. Bovendien staan er twee onuitgebrachte songs op de plaat ''Een lied over onszelf. Over onze beginperiode en waar we nu staan. Maar ook een lied met universele zeggingskracht. Over en voor iedereen die durft te dromen en die dromen vervolgens ook gewoon waarmaakt of dat ten minste blijft proberen. Over het zoeken naar de muze, in de nacht. En het vinden van inspiratie en decompressie.” Zegt de band daarover. Het laat horen dat Yevgueni na twintig jaar nog steeds relevant blijkt te zijn. In grote mate is dat te danken aan de vriendschapband die ijzersterk is binnen de band. Dat kwam al tot uiting in een interview dat we hadden met de band, dat hoor je ook telkens terugkomen in knappe songs als “Als Ze Lacht”, “Adem”, “Manzijn” en “Propere Ruiten”.
Doorheen twintig jaar allemaal dezelfde kant uitkijken en dat tot op heden nog blijven doen? Het zorgt ervoor dat Yevgueni een uitzonderlijke parel en blijvertje is gebleven binnen de - laat het ons zo maar stellen - moderne kleinkunst. Dat komt dus voortdurend tot uiting op deze mooie verzamelaar en is bovendien eigenlijk de rode draad doorheen twintig jaar Yevgueni. Deze verzamelaar is dus ook een ontdekkingreis voor mensen die de band nog moeten leren kennen. Wat ons ergens verwondert, maar het kan altijd uiteraard. De kleinkunstliefhebber die op zoek is of was naar een band die grenzen verlegd heeft en dat nog doet binnen die muziekstijl zal bij elke song weer een traan wegpinken of net een glimlach niet kunnen onderdrukken zoals bij het aanstekelijke “Nieuwe Meisjes”. "Ik zat in Leuven op kantoor wat door het raam te staren in het begin van de lente en zag de eerste meisjes in jurkjes voorbij fietsen. Dat is een fantastisch fenomeen dat zich elk jaar opnieuw afspeelt bij de allereerste zonnestralen in Leuven of elke studentenstad. De ommekeer is soms zo extreem dat het bijna nieuwe meisjes lijken ipv dezelfde meisjes in andere kleren. Dat leek me dus de ideale aanleiding voor een song met “Nieuwe Meisjes” als titel." Zegt Klaas daarover in het interview dat we met Yevgueni hadden.  Het is maar één van de vele voorbeelden hoe Yevgueni de vinger aan de pols houdt van het dagelijkse leven, met een lach en een traan daarbovenop.
Uit dat interview, maar ook dus uit deze verzamelaar zelf blijkt meermaals hoe toonaangevend Yevgueni de laatste twintig jaar was wat kleinkunst betreft. Dat de band nog niet aan het einde zijn kunnen is, blijkt dus ook uit die nieuwe song. Dat de band durft andere lijnen aanboren, blijkt uit die strijkers. Al deze elementen zorgen ervoor dat deze verzamelaar niet alleen voer is voor de fans van Yevgueni zelf, maar voor elk beetje liefhebber van kleinkunst in de ruime zin van het woord.