In de categorie 'onderschatte deathmetalbands' kun je wat ons betreft Fractured Insanity zeker en vast onderbrengen. Deze Belgische band wist ons zowel op als naast het podium al meermaals murw te slaan met een brutale soort deathmetal waarbij je een spiegel wordt voorgehouden en je compleet van de kaart achterblijft in de donkerste hoek van de kamer. De muzikanten van deze band zijn één voor één sympathieke mensen; eens ze hun instrumenten omgorden en vocalen door de ether sturen , worden echter demonische wezens op de aarde los gelaten. Dat was al zo bij de vorige plaat 'Man Made Hell' (2016) dat is wat Fractured Insanity nu ruimschoots tien jaar doet, sinds hun ontstaan in 2004. Het was een tijdje wachten maar nu is er eindelijk een kersverse deathmetalparel uit , die ons vanaf de eerste song met beide voeten op de grond doet terecht komen. Brutaal en zonder mededogen met de mensheid.
“Crusade Of The Offended” opent een doos van Pandora waaruit je niet kunt ontsnappen. De band verstaat de kunst op een ingetogen maar dreigende wijze , je tot waanzin te drijven, om daarna in een razend snel tempo uiteindelijk je zodanig door elkaar te schudden dat je staat te beven met het angstzweet op de lippen. Een gewaarwording die ons bij elke deathmetalplaat over de streep trekt.
Fractured Insanity doet dit op een zodanig hoog niveau, nee er valt nergens een speld tussen te krijgen, dat koude rillingen letterlijk over onze rug lopen als de samensmelting van dreigende riffs en verschroeiende drumsalvo's , die uitmonden in een vocale inbreng die de haren op je armen doet rechtkomen. Jawel, van angst. Pure angst voor het onbekende. Ook bij “Baphomet Bringer Of A Free Mind”, “Hell Of No Man’s Land” (met Memoriam- en ex-Bolt Thrower-frontman Karl Willets als gastzanger, blijven de heren lekker op hetzelfde gevarieerde elan doorgaan. Want gevarieerd is deze schijf zeker en vast. Elk aspect van duisternis en kwaad wordt door je strot geramd op een bijzonder luidruchtige wijze. Het lijkt wel alsof de heren elke frustratie, woede en pijn uit hun instrument en strot jagen. Luister maar naar “Massive Human Failure” en voel die woede opborrelen, tot een kruitvat dat op ontploffen staat. Op dat elan blijft de band gewoon doorgaan tot de ultieme doodsteek in de vorm van “Rise All Above”.
Fractured Instanity doet anno 2020 niet aan zieltjes redden, eerder zal elk mens branden in de Hel als het van hen afhangt. Het album is min of meer een conceptalbum over het op alle fronten falen van de mensheid , en dat wordt op een bijzonder verschroeiende wijze over de hele lijn in de verf gezet. Fractured Insanity haalt alles uit de kast om de aanhoorder het hierbij zo oncomfortabel mogelijk te maken. Geen enkele keer zie je een straaltje licht op het einde van de donkere tunnel.
Deze bijzonder donkere schijf laat een beeld zien en horen van een wereld in verval. Hoe de toekomst eruit ziet is een groot vraagteken. Fractured Insanity biedt ook geen oplossing daarvoor, maar ramt wel een mening door de strot, waaruit de luisteraar hopelijk iets leert. Want het is nooit te laat om te veranderen.
Kortom 'Massive Human Failure' is een zeer persoonlijke plaat waar elk van de leden van deze band zijn ziel blootlegt en je confronteert met elk zijn grootste angst en woede. En net dat laatste, omdat de band eerlijk en oprecht hun verhaal vertelt op deze bijzonder verschroeiende wijze, trekt ons nog het meest over de death metal streep. Een plaat die ook jou hopelijk met de neus op de feiten drukt!