Bill Callahan werd eind jaren '80 bekend door zijn lo-fi project Smog, met wie hij hoge ogen gooide tussen 1993 en 2005. Ondertussen gaat de man solo op de hort. Na zijn laatste album 'Shepperd in a Sheepskins' bleek er nog materiaal in zijn schuif te liggen waarmee hij wel iets kon doen. Door de lockdown kwamen die songs boven drijven onder 'Gold Record'. Een gouden plaat voor liefhebbers van warmhartige songs, gebracht door een troubadour die ontroert maar ook een spiegel voorhoudt, zonder te oordelen of te veroordelen.
Op het ritme van een kabbelend beekje vertelt Bill Callahan uitgebreid zijn verhaal. “Pigeons” komt al mooi binnen, je vleit je op je stoel en luistert ontspannen naar de gezapige manier waarop de verhalenverteller binnen Callahan je comfortabel laat voelen in zijn wereld.
Ok, dat kan na een tijdje wat saai gaan klinken, want hij verlaat zelden de begane weg. De zachte, warme stem van Bill zorgt ervoor dat je je geen seconde verveelt. Elke song is opgebouwd rond dat zelfde totaalgevoel. “Another song” tot “Protest song”, het zijn één voor één van die songs die laten horen dat de man best mooi kan vertellen. We horen zelfs subtiel een streepje Lou Reed passeren, als bij “Let's move to the country''. De gestroomlijnde manier van Lou z’n verteltrant, vind je bij Bill Callahan ook; dat hij nog een streepje zwevende gitaar klanken toevoegt aan de sound is eigenlijk ondergeschikt aan wat hij doet met zijn warme stem. De mooie inbreng van trompet binnen sommige songs is een enorme meerwaarde. Het is vooral zijn prachtige stem die hij in de weegschaal gooit om zijn verhaal te vertellen. Dat blijkt als hij het heeft over “Ry Cooder” tot de mooie afsluiter “As I Wander”, waarmee hij deze schijf in schoonheid afsluit.
Besluit: Bill Callahan zingt over zijn eigen leven en voegt er een dosis humor aan toe. Hij heeft het op eenvoudige wijze ook over jouw en mijn  leven. Hij haalt zijn inspiratie uit de meest eenvoudige dingen van het leven , als “Breakfast” of doet aan zelfrelativering zoals bij “Ry Cooder”. Allemaal op diezelfde gezapige wijze waardoor je als luisteraar met een glimlach een traan wegpinkt en jezelf dus ook herkent in zijn songs.
Heel subtiel houdt Callahan je een spiegel voor zonder dat door je strot te rammen, nee,  hij doet het op zachtmoedige wijze waardoor je alles in een andere perspectief ziet.
De boodschap die Bill Callahan hier verkondigt is vooral een positieve mening die je in deze tijden zeer goed kunt gebruiken.
Kortom: Mooie plaat, van een artiest die al zoveel jaar niets meer hoeft te bewijzen, maar fijntjes je hart raakt op eenvoudig gezapige wijze. Alles ligt op diezelfde lijn en het stoort allerminst.

Pigeons (5:25) Another Song (3:15) 35 (4:03) Protest Song (3:58) The Mackenzies (5:03) Let's Move to the Country (3:19) Breakfast (2:48) Cowboy (4:35) Ry Cooder (3:51) As I Wander (3:56)

singer-songwriter/folk
Gold Record
Bill Callahan