Het is haast onmogelijk om binnen het overaanbod aan post-rock gerelateerde bands nog echt ‘iets’ te zien , en toch slagen sommige bands er wel in door de verrassende aanpak. Eentje daarvan is de formatie WANHEDA die met ‘Desert of Real’ er extra pit en intimiteit aan toevoegt.
Volgens info van de band gaat het album over ‘verslaving’: de emotionele strijd die gepaard gaat met onze verslaving aan sociale media, smartphones en technologie, in het bijzonder. Die vertwijfeling, soms woede, en ook frustratie komt naar boven op de meeste songs.
Het snoeiharde “To Kallisti, the most Beautiful” begint op een zachtaardig wijze maar blaast in razend tempo als een wervelstorm alle idyllische plekken in je onderbewust in een oogwenk omver.
Dat is hun  aanpak in de instrumentatie , een combinatie van loudness en intimiteit, een indringende chaotische brij, “A Desert Real” is een song die vele kanten opgaat en verschroeiend kan klinken. Je hebt dan een ingetogen dreigende “Noumenon”, met prachtige climaxen . De ene orkaanuitbarsting volgt na de andere. Wat een intensiteit en spanning , op zoek naar rustmomenten. Zoals we ervaren in de ratrace van ons dagdagelijks leven …
Het zijn fantasie prikkelende nummers; emoties die diep raken, zoals op “Phonesis”, “Nothing ever goes away” en het afsluitende “Kallos”.
Een emotionele rollercoaster is de plaat . Wat een postrock fenomeen!

To Kallisti, The Most Beautiful
Akathisia
Lucid Antidote
Dunamis
A Desert of Real
Noumenon
Phronesis
Nothing Ever Goes Away
Arid Antidote
Dogma
Kallos

Postrock
Desert of Real
Wanheda