Dresden Dolls zangeres en pianiste Amanda Palmer kwam in het prachtige en sfeervolle decor van de Gentse Handelsbeurs haar solodebuut ‘Who killed Amanda Palmer?’ voorstellen. Het album, geproduceerd door singer/songwriter Ben Folds in Nashville, USA, ligt in het verlengde van The Dresden Dolls, grootste verschil is dat haar wederhelft en drummer Brian Viglione niet van de partij is. Voorlopig neemt het punkcabaretduo een pauze.Benieuwd of het hierbij zal blijven.

Ondanks enkele technische problemen met haar keyboard tijdens het begin van de show, weet ze toch haar mannetje te staan en het publiek voor zich te winnen. Live werd ze bijgestaan door violist Lyndon Chester en het vierkoppige Australische theatergezelschap 'The Danger Ensemble' die het visuele aspect van de songs versterkten middels passende en dramatische acteerprestaties. Een leuk en knap spektakel om te aanschouwen.

Er werd geopend met enkele nummers van haar solo-album: "Astronaut", "Ampersand" en "Blake says" (handelend over moorden op enkele Amerikaanse scholen). Daarna passeerden "Bad habit" en "Mrs. O" van The Dresden Dolls de revue. Sterke vertolkingen van "Runs in the family", "Strenthg through music" en het felle en energieke "Guitar hero" waren daarna aan de beurt. Publieksfavorieten "Coin-operated boy", "Girl anachronism" en "Half Jack" deden de temperatuur nog wat stijgen en werden fel gesmaakt. Er werd afgesloten met enkele uitbundige en stomende covers: Wat dacht je van "Umbrella" van Rihanna, het melacholische "Amsterdam" van Jacques Brel, Bon Jovi's meezinger "Living on a prayer" en de Radiohead-classic "Creep"?. Een memorabel optreden van deze getalenteerde en unieke dame. En achterna in de foyer beloofde ze ons bij het volgend optreden in België een nummer te spelen van AC DC, een verplichte toegift voor het Australische theatergezelschap …

De bij ons totaal onbekende Jason Webbley uit Seattle, USA, mocht de 200 aanwezigen opwarmen met zijn onemanshow. Basisinstrumenten van de troubadour/zwerver waren de accordeon en de akoestische gitaar. Echo's van Gogol Bordello, The Pogues, Tom Waits, O' Death, Seasick Steve, en (oude) Nick Cave schemerden door in zijn 'zeemansliederen' of zoals hij ze treffend omschreef 'happy songs about death'. Toch was er sprake van een redelijk eigen geluid, daarvoor waren zijn songs krachtig en persoonlijk genoeg. Tijdens "While the sky crashes down" verdeelde hij de aanwezigen in twee groepen: de ‘violins’ en de ‘trombones’ en liet hij hen uit volle borst meezingen. Ook liet hij hen enkele rondjes draaien rond hun eigen as, hiermee zorgde hij voor een uitbundig en gezellig sfeertje en bewees hij een rasentertainer te zijn. Een opzwepend en dampend concertje van deze piraat, die net van het ‘Festival l’Accordeon’ kwam te Roubaix.

Organisatie: Handelsbeurs, Gent