Over het voorprogramma Ottoboy, uit Nederland, kunnen we kort zijn. Het is mooi dat zo'n jongen ook eens de kans krijgt om op zo'n podium te spelen maar nooit kon hij de indruk geven iets meer te kunnen bieden dan wat de grijze middenmoot van het steeds groter wordende peloton one-man-bands. Hij koos ook voor een bijzonder moeilijke discipline waarin zelfs toppers als Mark Sultan of John Schooley soms moeite hebben om langer dan een half uur te boeien. Tot overmaat van ramp kreeg hij zijn gitaar niet gestemd. En wij die dachten dat dit niet nodig was bij dit soort trash!

Ik was toch met de nodige scepsis afgereisd naar Antwerpen. In hoeverre kwam Boss Hog niet, na te zijn uitgenodigd op het ATP-festival door de Melvins en Mike Patton, naar hier om wat rekeningen ten huize Spencer te kunnen betalen, nu The Blues Explosion op apegapen ligt…
Maar gelukkig verdween dat wantrouwen meteen toen Christina Martinez, getooid in een zwarte leren broek met zwarte tape op de gevoelige plaatsen, en haar vier begeleiders op het podium verschenen. Direct werd duidelijk dat deze groep bijzonder scherp stond. Christina, die voortdurend oogcontact zocht met toeschouwers uit de eerste rijen, is nog steeds een formidabele frontvrouw waarvan vele groepen slechts kunnen dromen.
Boss Hog, dat is haar groep en Jon Spencer, net niet aan de leiband, bleef netjes in zijn kot. Maar zo hebben we hem het liefst: zonder gezever verschroeiende riffs uitdelend. En toch vond hij de mogelijkheid één keer zijn vertrouwde "ladies and gentlemen" op ons af te vuren. Er was geen nieuwe plaat te promoten en zo werden er nummers geplukt uit alle albums die de groep rijk is, zelfs enkele vergeten b-kantjes doken terug op. Mooie keuze en voor we het wisten was het optreden voorbij, maar er volgde nog een zeer uitgebreide en stomende bisronde (hoewel... alles stond mooi genoteerd op de papiertjes met de setlist). Terwijl de zaalmuziek reeds aan stond kwamen ze nog eens terug met een drietal echte bisnummers en waren zelfs de grootste die-hard fans tevreden.
Het dood gewaande Boss Hog bleek tegen mijn verwachtingen in springlevend en het verschil met dat andere project van Jon Spencer, het duffe Heavy Trash, was immens.

Organisatie: Trix, Antwerpen