Het sympathieke Boston Tea Party is met Eline Adam en Thomas Werbrouck een Torhouts duo dat pop brengt, slechts gewapend met een akoestische gitaar op distortion, en een op een houten krat beatstampende leadzang. Hun vrolijke songs met een hoekje deden denken aan PJ Harvey, The Kills en Siouxie And The Banshees. Het duo had met hun korte set zeer zeker talent in huis, maar was nog leergeld aan het betalen voor het ding dat ‘ervaring’ heet. Hieraan ontbrak het niet bij The Present uit NY. Het jonge trio bracht met volle kunde en overgave een set met non-stop soundscapes die overwoekerd werden door het experiment en gecontroleerde improvisatie. Producer/solo artiest Rusty Santos op gitaar, een knielende Jesse Lee op driedelige drums en Mina op keyboards brachten een wijd gama aan natuur-noise, ritmische oorlogvoering en een snelle opeenvolging van geflipte samples die zo op 'Suspended Animation' van Fantomas konden staan. De dynamische vloedgolf die ze brachten bleef vrijwel constant teder en lieflijk en werd ondanks het centraal staande noise experiment nooit echt volledig rauw. Met hun eerste album 'World I See' bracht The Present een smaakvolle set van een band die veelbelovend nog naar alle mogelijke richtingen kan uitgroeien.

Met Madensuyu uit Gent is ons verbrokkeld landje een band rijk die op het eerste zicht evenmin een vaste lijn lijkt uit te tekenen, maar niets is echter minder waar. Madensuyu had in de 4AD te Diksmuide veel zinnigs te vertellen en bracht een verhaal dat doorspekt was met emotie, vuur en breekbaarheid in een diep doorkookte hutsepot waarbij een verrassende waaier aan smaken in je mond ontploften. Stijn De Gezelle en Pieterjan Vervondel stelden er hun laatste broeischijf 'D is done' voor, en ze hadden er duidelijk zin in.

D is done' is een plaat met een zorgvuldig uitgedokterd spanningsverloop, waarbij de songs opbouwen naar een emotionele weerbaarheid die op de juist uitgekiende momenten doorsneden worden met elektrische shocken en opstoten die het kiekenvel op je huid doen kakelen. Dat Madensuyu hun set live bracht naar dezelfde chronologie als de songvolgorde op de plaat was dan ook op geen enkel moment storend en had hetzelfde effect als zou een Brusselmans live zijn boeken, net vóór het slapen gaan, intiem in je oor fluisterend brullen. Madensuyu had geen enkele moeite om het publiek vanaf de eerste noot bij hun nekvel te pakken en de heren leken het krijgen van deze aandacht even instinctief meester te zijn als het muzikaal landschap dat ze creëerden. Het leek alsof ze de toeschouwer toelieten om mee te kijken in de diepe krochten van hun onderbewustzijn, op een comfortabele en uitnodigende manier, en hiermee een magische kracht opwekten waarbij men zichzelf goed kon inbeelden hoe even fantastisch een repetitie als een festivalshow zou klinken als aan dezelfde condities zou voldaan worden als dit clubconcert.
Met een vanzelfsprekende eenvoud smeet Madensuyu een gloed over je heen waarbij je, het ene moment strelend genoot van een emotionele geladenheid die enkel een Thom Yorke kan brengen, om plots te verrassen met een noise invasie die je naakt bij de ballen grijpt.

De show die Madensuyu bracht beschreef een zodanig groot spectrum aan muzikaliteit waarbij elk individu gemakkelijk iedere andere minuut met refererende bandnamen kon smijten, dat ik geen zin heb om hier een zinloze lijst invloeden op te sommen. Het enige zinvolle waarmee ik kan afsluiten is: luister naar de plaat en ga hen live gaan zien want Madensuyu 'doet niet' maar 'IS'.

Organisatie: 4AD, Diksmuide