Gemma Ray op je affiche … zeggen, dat is durven. Gemma wie? Ja, wij moesten ook even grasduinen op het Net. En lap, ze heeft niet eens een Wikipedia-pagina ! Op een aantal Engelstalige musicsites wordt ze dan wel bejubeld en vergeleken met de meest uiteenlopende madammen en meneren: PJ Harvey, Tori Amos, Björk, Tom Waits, Sandy Dillon, Dresden Dolls, Nick Cave, The Raveonettes, Lee Hazlewood. Wij dus naar ’t Manuscript in Oostende op een lauwe zondag. Om zelf te oordelen. Ja, amai !
Wat wisten we? Dat ze al twee cd’s uit heeft: ‘The Leader’ en ‘Lights out Zoltar !’. Zwoele stem, scherp bij momenten en vooral vintage: fifties country, sixties ballads met groeve kanten. Durven dus, zo’n programmatie van de heren van Leffingeleuren. En niet enkel omdat ze ongekend is, ook wel (en vooral) omdat ze zelf een flair heeft voor contrasten, een getormenteerd koppetje dus bijna.

’t Manuscript liep snel vol, the ‘Lady of the Night’ was nog even wandelen aan zee. Een half uur later dan gepland stapte ze het podium op waar twee gitaren, een resem knopjes en een pot bloemen voor haar beatmachine haar opwachtten.
De slanke verschijning was inderdaad zeer vintage. Haar (maar dan wel zwart) plat-opgestoken a la Kate Pierson van de B’52’s (waar ook klankflitsen van op te vangen waren), zwartwit bolletjeskleedje, zwarte kniekousen, witte puntenschoenen, rode bloem in haar lokken. Zelfs zonder haar eerste gitaaraanslag waanden we ons terug in Twin Peaks en Pulp Fiction.
Het muzikale schizootje in Gemma Ray is duidelijk een vrouw met ballen. En onvoorspelbaar. Net wanneer je dacht dat je eindelijk door had wat voor soort ‘singer-songwriter’ je voor je had, ging het de andere kant uit. Soms diep ingetogen bluesy, met gezucht en diepe emotie, vertellende folky zelfs even. Soms dan weer gejangel, tripperig met een onbegrensde, stevige geluidsop- en -afbouw. Ze hanteerde hierbij sterk en veel de talrijke knopjes aan haar voeten waarmee ze zichzelf constant sampelde. Bij momenten - naar ons gevoel - te veel.
Het gaf ons allemaal de indruk dat er geen opbouw in haar gig zat, dat ze zichzelf wat kwam amuseren en niet eens de moeite deed om een nieuw potentieel publiek te overtuigen. Ze speelde, lalde er wat tussen en stapte het af. Al kwam ze even terug voor twee ‘encores’, eraan toevoegend dat ze Belgium wat “old school” vond met die bistoestanden.
Old school was haar muziekkeuze wel zeker, want naast haar eigenste repertoire dat ze onder het 50’ies en 60’ies stof vandaan toverde, diepte ze nog een aantal covers op. Uit een coveralbum dat ze pas in Frankrijk had opgenomen, zo gaf ze zelf toch mee.

Maar het bleef allemaal netjes vintage, zij het niet van het traditionele soort. Nee, was ze de dochter geweest van Quentin Tarantino, we hadden het geloofd. En niet enkel de fysieke genen…

Organisatie: de Zwerver, Leffinge