Goedgeluimd trokken we na een prachtige hoogzomerdag op 9 oktober richting Trix in Antwerpen voor een avondje ‘post-rock’ met Red Sparowes and guests. Tussendoor werden we getrakteerd op leuke plaatjes van DJ Aldolino ( = de DJ-alias van Aldo Struyf, frontman van Creature With The Atom Brain).

Head of Wantastiquet (het soloproject van Sunburned Hand of the Man’s gitarist Paul Labreque) was opener van dienst. Hij bracht met banjo, strijkstok en analoge effecten een eerder lauwe psychedelische folky start van wat later een muzikale ‘hot indian summernight’ zou worden. Hierdoor een eigen wereld oproepend en eigenlijk teveel in zichzelf gekeerd zijnde, sloeg de vlam niet echt over, wat resulteerde in enkele lauwe reacties vanuit het publiek, dat er eerder voor spek en bonen bijstond. Niet echt slecht, maar persoonlijk heb ik al betere dingen gezien met dezelfde éénmanssetting, bijvoorbeeld Lichens in het voorprogramma van OM of het Nederlandse Kristus Kut.

De sfeer sloeg al snel om bij het optreden van Imaad Wasif, de tengere psych-rock guru, die voor de tweede maal in korte tijd (was ook al te zien op LeffingeLeuren) ons landje aandeed en in Trix zijn Europese tour kwam afsluiten naar aanleiding van het uitbrengen van zijn laatste cd, ‘The Voidist’. “Priestess” werd als eerste op het publiek losgelaten en de combinatie van een ontketende Imaad met de pompende ritmesectie Two Part Beast (what’s in a name?) liet niemand koud. De toon was gezet. Het was duidelijk dat Imaad & co. er alles nog eens wilden uitpersen tijdens dit allerlaatste optreden van hun Europese tour. Volgend hoogtepunt was “Fangs”, een song waar je onmogelijk stil op kon blijven staan, ook Imaad sprong alle kanten op. De intensiteit en gedrevenheid van Imaad en zijn partners in crime droop van het podium af, richting publiek dat geïnfecteerd door dit alles niet anders kon dan zich laten meeslepen in deze ‘psych-rock undertow’. Tussendoor zorgden enkele ingetogen songs als “Oceanic” en “Return to you” voor een welgekomen afwisseling. Een warme gloed verspreidde zich over de enthousiaste eerste rijen en “Razorlike” zorgde voor het laatste muzikale hoogtepunt van de set.

Hadden we nog maar juist de tijd om te bekomen van deze adembenemende set, dan sloeg de vlam helemaal in de pan bij de headliner Red Sparowes, de post-rock band uit Los Angeles. De band, met leden van Isis en Halifax Pier in de gelederen, werkte met Toshi Kasai (Melvins, Tool) aan hun jongste cd ‘The Fear Is Excruciating, But Therein Lies The Answer’ en de invloed van deze producer is dan ook duidelijk te horen op deze nieuwe intrigerende schijf. Hun grootste troef is dat ze met de verplettende 3-éénheid van gitaristen Bryant Clifford Meyer, Emma Ruth Rundle en Andy Arahood voor nog meer gelaagdheid zorgen in hun reeds complex opgebouwde songs. Voeg daarbij nog de dodelijk strakke ritmesectie van Craig Burns (bass) en David Clifford (drums) en je krijgt een magische cocktail. Tool meets Mogwai meets My Bloody Valentine.
Red Sparowes opende hun set met het magistrale “Buildings Began to Stretch Wide Across the Sky, And the Air Filled with a Reddish Glow" van hun uit 2005 daterende debuutplaat ‘At the Soundless Dawn’. We werden vervolgens meegenomen op een muzikaal beklijvende rollercoaster die ons nog een groot uur zou vervoeren. Steeds balancerend op dreigende spanning en bevrijdende ontlading werden we heen en weer geschud in een stroom van epische songs zoals “Avalanche”, het magische “Freeway” en “Elephant” om uit te monden in een sonisch noodweer tijdens de encores “Alone and Unaware the Landscape was Transformed in Front of our Eyes” en “Mother”.
Red Sparowes bewezen eens te meer dat ze een publiek blijvend kunnen boeien van de eerste tot en met de laatste noot. Pure klasse!

Dit was een Trix-hoogzomeravond in crescendo. Met verwende oren keerden we terug huiswaarts. De afwezigen hadden – alweer - ongelijk!

Organisatie: Trix, Antwerpen