Als je als muziekliefhebber eens uitgebreid wil genieten van voortreffelijke Amerikaanse kost, dan is een optreden van Ed & The Gators een aanrader. Hun setlist is opgebouwd als een radioprogramma dat een overzicht biedt van de stijlen van traditionele songs van over de Atlantische Oceaan.
Daar in Aalter, bij Tania in een café genaamd ’t Kafé,  zaten we dus vooral midden in de blues. De meeste nummers, gekoesterd in de  wieg van de slaventijd, kwamen tot rijping in de jaren vijftig en zestig, toen de blues het volledige continent veroverde.

Ed is echter van bij ons en hij zingt al vele jaren zijn voorkeursliedjes op een heel eerlijke manier. Hij voelt de muziek perfect aan en klinkt altijd even fris.  Eddy De Smul is immers dezelfde Ed die meespeelde met de Hot Burritos en een aantal andere groepen. Vandaag is hij apetrots op zijn jeugdige begeleiders, The Gators.  Johan Guidee  (van Hideaway ) drumt in een stijl eigen aan de beste selfmademan in de juiste betekenis van het woord. Hij levert heel kordaat en adequaat de ritmes over aan Stefan Boret (de in het bluesmilieu bekende bassist), die glunderend staat te demonstreren dat het leven zo simpel is als zijn frettenschaal. Hun inventieve samenspel  was zo interessant om volgen dat ik vaak gefascineerd raakte en afgeleid werd van de kern van de songs.  Arne Demets tenslotte, is de zeventienjarige gitarist, begenadigd met een grote aanleg voor 'het elektrieken beest' dat hij om zijn schouders heeft hangen. Velen onder ons droomden van zo’n belangrijke rol in een band, maar hij staat er middenin. Hij wil nog bijleren en zijn vingers jeuken en ze wringen zich alle kanten uit teneinde de klanken op te roepen die zich in zijn geest gevormd hebben.
Ik kon de setlist losweken van de groepsleden  en hieronder geef ik gewoon een overzicht van het gebrachte materiaal.  De blueskenner leest hier  verder en moet mij desnoods maar attent maken op vergissingen van mijn kant. Als u minder tijd hebt gaat u gewoon verder onderaan.
“I hate to love you” is een eigen nummer van Ed. Het wordt zeer ‘soulful’ gebracht en bij zijn eerste harmonicasolo smijt Ed zich al volledig:  we weten direct dat er nog veel moois zal volgen. "Messin' with the Kid" is een bluessong uit 1960 die origineel opgenomen werd in Chicago door Junior Wells en later zijn handelsmerk werd. “The Kid” is slang-taal die naar de zanger zelf verwijst. De song werd vaak gecoverd, o.a. op de eerste plaat van The Blues Brothers. Met zo’n titel hoor je al dat het eerder gaat om een kwade dan om een trieste blues.
“Taxi” is een nummer van Guy Forsyth. Eds stem is trouwens heel verwant met die van Forsyth: tegelijk aangenaam en gespierd. De song krijgt een gitaarsolo mee met een bevreemdend veraf - effect, alsof de klank uit de kelder de ruimte binnensluipt. Volgt: “High heeled sneakers”, een erg goed nummer dat ik niet direct kan plaatsen.
 “Get out of my life woman” (van New Orleans - icoon Allen Toussaint) is een song die ik toevallig ook kende van een onlangs opgedoken cover door The Doors. Het is een grootstedelijke funky blues die ons onderdompelt in een heel andere sfeer. Leuk is hier de tegentijdse drumpartij van Johan Guidee en de doorgedreven gitaarsolo van Arne Demets.  Allerlei effecten vormen de basis van een tussenspel waarin gitaar en bas met elkaar duelleren.  “Congo Square” is een open ruimte in New Orleans, ten noorden van ‘the French Quarter’. De plaats is bekend door de geschiedenis van de Afrikaans-Amerikaanse muziek: de slaven hielden er markt en zongen, dansten en speelden er hun muziek. Johan Guidee valt hier opnieuw op met een heel speciaal ritme.
“Can’t you see”  is een ‘walking blues’, geschreven door Ed zelf,  met veel klasse door hem gezongen. “Keep your Hands to Yourself”bestrijkt met zo’n titel spijtig genoeg een zeer actueel thema en blijkt  een stevige stamper te zijn. “Down to the Border” is dan weer een swampy blues (door Ed geschreven),  waarvoor hij zijn gitaar bovenhaalt om wat slidewerk af te leveren “Blues before Sunrise” begint erg braaf maar is door een opzwepende gitaarsolo geschikt om het gedeelte voor de pauze af te sluiten.
 “Burn down your bridge” straalt een dreigende nightclubsfeer uit en de solo van Arne is al een voorsmaakje van de Jimi Hendrix - stijl die hij ons als bisnummer zal brengen. “Texas Flood” is bekend geworden van het eerste album van Steve Ray Vaughan. Hier wordt een conversatie opgezet tussen zang en gitaar en dat in een doorgedreven tempo. “Got my Mojo working” … but it don’t work on you. Onverslijtbaar. ’Mojo’ staat voor een soort subtiele betovering  of charme (wat is het verschil eigenlijk?). Deze overbekende klassieker krijgt alle respect die hij verdient, met natuurlijk de obligate interactie met het publiek.
In één adem vermeld ik voor de volledigheid nog “MA City”,“T-bone Boogie” ,“Mary had a Little Lamb” (de bekende traditional van Buddy Guy),“Jambalaya” (de ambiance stijgt ten top met deze bekende hit uit onze jeugd),“Junco Partner” ,“Marie Marie” ( goede, oude rock’n’roll) en “Automatic”. “Mess of Blues” is de titeltrack van de CD van Ed & The Gators, die we vroeg in het voorjaar kunnen verwachten.  “Five Times”, opnieuw een nummer van Ed krijgt een subtiel Tootsiaans harmonicaspel mee. “Voodoo Chile/Hey Joe” van Jimi Hendrix komt als eerste bisnummer. Het geeft Arne Demets de gelegenheid om te tonen dat legenden kùnnen nagevolgd worden. Hij doet dat op een erg geslaagde manier en het leverde hem een daverend applaus op.

Samengevat: Ed & The Gators verzorgden in Aalter een heel interessante muzikale zondagnamiddag, zoals de legendarische Johnny Rivers dat destijds ook klaarspeelde. Een krachtige volle stem, virtuoos harmonicaspel en een stel uitstekende muzikanten staan garant voor al dit moois. Ga naar hun site en kijk wanneer ze eens in uw buurt komen, of nog beter: boek ze zelf!

Organisatie: ’t Kafé (bij Tania)  - Aalter