Voor wie zijn niet onopgemerkte passage tijdens ‘De Laatste Show’ van enkele weken geleden gemist heeft: de Australische C.W. Stoneking ziet er op het podium met kraakwit kostuum en vilten hoed niet alleen uit als een blanke neger, hij klinkt ook zo. Zijn naar eigen zeggen ‘handy man blues’ kon van bij het begin op heel wat enthousiasme en respons genieten in de zaal, waarbij een krachtige bluesstem, een stuiterende banjo en een indrukwekkende blazerssectie (trompet, schuiftrompet, trombone) elkaar op sleeptouw namen.
De Blues/Roots van C.W. Stoneking is een aangename afwisseling binnen de huidige rock en popscène die op basis van een gesmaakte passage in Le Grand Mix een groter festivalpodium verdient ergens deze zomer.

De bruuske overgang van entertainende blues naar de donkere folk variant van Timber Timbre bleek niet voor iedereen even gemakkelijk verteerbaar in de goedgevulde zaal. Zeker niet omdat dit schimmige triumviraat, die zich tussen de nevelslierten door nauwelijks lieten ontwaren op het spaarzaam belichte podium, op voorhand een drooglegging hadden aangekondigd tijdens de set. En foto’s maken was ook al niet toegelaten… Is Timber Timbre een stelletje omhooggevallen puriteinen? Het bleek vooral een doelbewuste strategie te zijn om de aandacht van het publiek maximaal te kanaliseren naar hun meeslepend, bezwerend geluid dat, wat ons betreft, qua originaliteit vooralsnog zijn gelijke niet kent. ‘The Suburbs’ van Arcade Fire mag waarschijnlijk de beste plaat zijn van 2010 die vanuit Canada (en de rest van de wereld) kwam overgewaaid, het titelloze debuut van landgenoten Timber Timbre verdient wat ons betreft de prijs van meest beklijvende en spookachtige. Openingsnummer “No Bold Villain” klonk nog ingetogen en soulvol waarmee de schuchtere Canadezen met verve illustreerden dat je weinig instrumenten (viool en banjo) nodig hebt om een maximum aan sfeer te creëren.
Op “Trouble Comes Knocking” en “Magic Arrow” zocht Timber Timbre vervolgens duistere steegjes op waarin zelfs Nick Cave en zijn Bad Seeds liever niet zouden verdwalen. Maar het was pas op het met huiverachtig orgelgeluid begeleide  “I Get Low” en “Lay Down in the Grass” dat ons nekhaar echt recht ging staan.
Je vraagt je misschien af waarom het publiek achteraf niet massaal met de schrik om het hart de Tourcoingse nacht inliep? Wel, veel was te danken aan het bijzondere, ietwat aan Elvis Presley verwante melodieuze stemgeluid van zanger Taylor Kirk, dat een luchtig tegengewicht bood aan de stikdonkere songs en waardoor het geheel nooit echt té beklemmend werd. Alhoewel, wie om een nachtmerrie min of meer niet verlegen zit moet op 22 april maar eens durven afzakken naar de AB Club.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing