M-idzomerfestival 2011 - Pretentieloze passage van waardig ouder wordende John Cale

Na een geslaagde eerste editie waarop we o.a. Mercury Rev zagen schitteren, bundelden de organisatoren van het M-idzomerfestival (Het Depot, 30cc en M) opnieuw de krachten voor drie dagen boordevol concerten, comedy, performance, dans, spoken word en beeldende kunst. Dat deze boeiende formule gesmaakt wordt, bewijst de massale opkomst op de uitverkochte openingsdag van editie 2011. Aangezien we letterlijk ogen en oren tekort kwamen, zullen we ons in deze bespreking beperken tot het muzikale luik. Weet echter dat ook de vele andere activiteiten, t.t.z. de brokjes die we ervan konden meepikken, ons best bevielen. Om nog maar te zwijgen van het voorrecht om ook dit jaar gratis de in het Museum lopende exposities te mogen bezichtigen. Nooit gedacht bijvoorbeeld dat de romantische kijk van de maker van de Pin Up Club ons ooit zo up zou ‘cheeren’! Maar bon, we dwalen af. Laten we ons vanaf nu maar concentreren op het muzikale menu.

Opener Anton Walgrave beet reeds om 18u de spits af, tot onze frustratie een uur dat in de ogen van onze werkgever te vroeg is om ter plekke te kunnen geraken. De gelukzakken die wel in verlof zijn (alhoewel, gelukzakken mogen we hen volgens de toogfilosofen die we de laatste weken over het klimaat bezig hoorden niet noemen), kregen een selectie te horen uit de naar verluidt uitstekende nieuwe plaat (‘As You Are’). Bij aankomst op de festivalsite hoorden we een aantal mensen luidop beweren dat het beste van deze driedaagse toen al gepasseerd was. De kans is reëel dat dit groepje Leuvenaars jeugdvrienden van Walgrave betrof, dus hun loftuitingen kunnen een ‘ietsiepietsie’ subjectief gekleurd zijn. Rep u eind augustus naar Lovendegem en vel na het Boombalfestival-optreden van Anton Walgrave uw eigen oordeel. (En geef ons daar enen als dank voor deze tip!)

Over Hannah Peel kunnen we kort zijn: een nogal fletse bedoening. Omdat u ongetwijfeld wat meer van ons verwacht, staan we toch iets langer stil bij haar optreden. Op basis van het vele goeds dat – voor alle duidelijkheid: terecht! - te lezen valt over haar debuutplaat (‘Broken Wave’), hadden we gehoopt u te mogen melden dat iedereen mocht (of zelfs moest) weten dat deze Noord-Ierse redhead een onvergetelijke indruk gemaakt had.
Helaas, dat deed ze dus niet. Wel kunnen we u mededelen dat het M-museum bulkt van de kunst maar dat we tijdens haar concert voortdurend moesten denken aan “Wat is kunst?” van Noordkaap want “die blik in haar ogen, dat is kunst!”.
Heerlijke Hannah is immers wel degelijk een streling voor het oog. Voor het oor ook trouwens, maar haar in folktronica gedrenkte lieflijke liedjes werden live iets te steriel afgehaspeld om ons koude rillingen te kunnen bezorgen. Dit laatste werd dan nog extra bemoeilijkt omdat we de ganse tijd zowaar van zonlicht mochten genieten. (Inderdaad, u leest het goed: de zon scheen!)
In theorie lijkt niemand ons meer geknipt om op de affiche van de Feeërieën te prijken dan de sprookjesachtige Hannah Peel. Ze zal dan echter wel uit een ander vaatje moeten tappen dan hetgeen ze in de stad van ’s lands grootste brouwerij aansloeg.
Omdat we ondanks deze mindere beurt toch blijven geloven in deze jongedame, gunnen we haar een herkansing. Om het in de woorden van de enkele Leuvense proffen die we tussen het publiek ontwaarden te zeggen: kom eind augustus nog maar eens terug voor een tweede zit. Een kans die ze volgens de eeuwige optimist in ons vast en zeker met beide handen zal grijpen. Wedden dat we onze rode Bic dan wel ongebruikt kunnen laten? Aarzel dus niet om u op woensdagavond 24 augustus naar het Warandepark te begeven. (En vergeet ons daar niet te trakteren als dank voor deze tip!)

De 69 jaar geleden geboren John Cale verwierf aan de zijde van Lou Reed een mythische status als spil van The Velvet Underground. Zijn ervaringen in artistieke milieus (zoals de legendarische Factory van Andy Warhol) zorgden ervoor dat Cale zich in het M-museum als een vis in het water voelde, iets wat hij trouwens duidelijk liet merken door niet enkel vroeger dan voorzien maar zowaar ook in korte broek op het podium te kruipen. Alsof hij in vakantieplunje een privé-setje wilde spelen voor zijn vrienden.
En vrienden had hij in Leuven te over want het was duidelijk dat de absolute meerderheid voor good old John gekomen was. Opener “Frozen Warnings” werd opgevolgd door “Chinese Envoy”, “Darling, I need you” en een gezapige versie van “Amsterdam”. Een zeer eigenzinnige cover van het door Elvis Presley onsterfelijk gemaakte “Heartbreak Hotel” zette meteen een punt achter het eerste gedeelte van het concert, een deel waarin Cale wat van zijn experimentele kant liet zien door het gebruik van allerlei elektronica.
Nadien omgorde de frontman zijn akoestische gitaar. Terwijl hij samen met drummer Michael Jerome en de begenadigde gitarist Dustin Boyer in “Set me free”,  “Things” en “Sold Motel” nog een beetje met de handrem op tewerk ging, stak men vanaf “Cable Hogue” een stevig tandje bij. Zelfs vocaal durfde hij zich in dat laatste nummer even volledig laten gaan, dit terwijl de man zich meestal beperkt tot zijn karakteristieke nasale zang. Niet dat we plots één of andere Tom Jones hoorden (de echte stond op datzelfde moment trouwens een 15-tal kilometer verder van jetje te geven op Suikerrock, een afstand die zelfs voor die klok uit Wales niet te overbruggen blijkt), maar af en toe slaagde Cale er toch in om gepassioneerd en overtuigend te klinken. Ook “Dancing undercover”, “Whaddya mean by that?” en “Catastrophic” werden geserveerd met de gedrevenheid van een jong rockgroepje. Het stemde ons dan ook droef toen het drietal na “Guts” en “Satellite Walk” the guts had om er zonder veel boe of ba een punt achter te zetten .
Gelukkig was Cale voldoende gecharmeerd door het dankbare applaus van zijn vele (oude en ondertussen ook nieuwe) vrienden om nog even terug te keren voor een met ambient-achtige gitaarklanken gelardeerde versie van “Gravel Drive”. We hoopten met dit heel sfeervolle nummer vertrokken  te zijn voor een lange bisronde, maar niks was minder waar want na slechts 75 minuten - en in onze ogen dus veel te vroeg! – hield Cale het definitief voor bekeken. Maar bon, eigenlijk mogen we niet klagen want zijn laatste woorden waren “I’m glad the rain stayed away” en dat konden de 1.500 aanwezigen enkel maar beamen.
Belangrijker dan die klimatologische meevaller echter was het feit dat er volop te genieten viel van een ouderwets pretentieloos rockconcert. ’s Mans soms nogal arty farty reputatie kennende is dat allesbehalve een evidentie. We zijn dus blij dat we ingegaan zijn op de tip van de kerel die ons maanden terug informeerde dat John Cale nog eens naar België kwam. We mogen niet nalaten om die kerel uit dankbaarheid hiervoor nog enen te trakteren. Een mens moet zijn vrienden immers koesteren! En waardig ouder worden!! Good old John gaf ons donderdag alvast het goeie voorbeeld voor elk van die twee levensopdrachten. Tot spijt van die fans die gehoopt hadden op een avond vol compromisloze avant-garde.

Organisatie: M-idzomer (Het Depot, 30cc en M), Leuven