Het verhaal gaat dat Still Corners geboren werd toen songschrijver Greg Hughes de verkeerde trein nam in Londen, en zo aan de praat raakte met zangeres Tessa Muray. In 2011 bracht deze groep hun eerste plaat uit op Sub Pop Records, op dinsdag 27 maart speelden ze die voor de eerste maal in Gent.

Echo Beatty opende de avond. Dit Belgisch koppel trok een jaar lang naar Canada, om er aan nieuwe muziek te werken en ook een plaat op te nemen.
Was de geluidsman aan het slapen? Besliste het duo om geen soundcheck te doen wegens te weinig tijd of andere redenen? We hebben er het raden naar, maar vast staat wel dat Echo Beatty gedurende de hele set geplaagd bleef door technische problemen.
Na een valse start en drie nummers verder leek er weer wat schot in de zaak te komen, maar het kalf was al lang verdronken: deels door de klank die nog steeds niet goed zat, deels door de aanwezige nervositeit op het podium. De aandacht van het publiek reikte tot de eerste twee rijen, en alles daarachter had meer interesse in de toog dan in de muziek.
Echo Beatty brengt intieme nummers, met een vrouwelijke zang en twee gitaren. Alle nummers maken gebruik van loops, voor de basdrum, gitaar, en iets wat we het beste kunnen omschrijven als een ‘klankenbox’. Onder andere breinaalden, een opgespannen veer, enkele keukenattributen en een speelgoedkeyboard waren erop gemonteerd.
Leuk gevonden, ware het niet dat de inspanning die geleverd werd om dit alles in een loop te gooien niet afwoog tegen de muziek. Deze laat zich niet gemakkelijk in een vakje steken, maar we herkenden Portishead met hier en daar wat bluesinvloeden.
Met Echo Beatty staan beslist twee uitstekende muzikanten op het podium, maar mocht –zelfs los van de technische problemen –de set wat strakker gespeeld zijn, konden we er misschien meer van genieten.

Still Corners dan. Londense shoegazerevelatie van 2011, met hun eerste langspeelalbum ‘Creatures of an Hour’ en in de huidige bezetting beslist het bekijken waard (gitarist Greg Hughes brengt al langer nummers uit onder de naam, maar sinds een jaar heeft hij ook echt een band rond hem).
Hun muziek wordt vaak als cineastisch omschreven, en vergelijkingen naar films zoals Lost in Translation of werk van David Lynch zijn nooit veraf.
Vanaf het eerste melancholische akkoord nemen de zweverige tonen je mee op een droom, waarbij je in de pas gehouden wordt door sterke maar sobere ritmische secties.
In de muziek horen we invloeden van het vroegere M83, maar evengoed lijkt het gitaarwerk op Broken Social Scene.
De wonderschone Tessa Muray windt je gedurende de hele set rond haar vinger, door simpele synthlijnen, een engelenstem en een starre blik die tot ver achter de laatste toeschouwer reikt. Bijkomend was de videowall die op de achtergrond at random beeldfragmenten liet zien. Een mooie afwisseling tussen muziek en video was het resultaat.
Het publiek smaakte Still Corners goed. Op de lijst stonden enkele steengoede nummers zoals “The White Season”, “Cuckoo” en “I Wrote in Blood” (denk bij deze laatste aan VCR van The XX) en de groep bracht ook een nieuw nummer.
Kippenvelmoment bij uitstek was tijdens het eerste nummer van de bisronde, waarbij de groep een magnifieke cover bracht van Bruce Springsteen. Enkel door een gitaar begeleid, geloofden we Muray echt wel toen ze het had over “I’m on Fire”.

Kortom, Still Corners heeft haar Gentse vuurproef met glans doorstaan. Als een toevallige ontmoeting altijd zo gaat klinken, dan mogen van ons meer muzikanten de verkeerde trein nemen.

Organisatie: Democrazy, Gent