Als voorprogramma kregen we Brusselse indie rock van Hey Yeah!. De bassist droeg een T-shirt van The Clash en dat is altijd een pluspunt. Het kwam nogal traag op gang maar tegen het einde toe brachten ze wel een paar sterke songs, inclusief een verrassende cover van “It’s A Sad Planet” van The Evil Superstars.

Het was alweer van Pukkelpop 2010 geleden dat The Cribs nog eens Het Kanaal waren overgestoken om halt te houden in België. Vreemd genoeg stond dat niet garant voor een massale opkomst in de Botanique. Is het omdat ex-Smiths gitarist Johnny Marr niet meer in de band zit? Of misschien lag het wel aan de timing die wat ongelegen was. Hun laatste worp dateert alweer van 2009 en het nieuwe album ‘In The Belly Of The Brazen Bull’ ligt pas binnen een dikke week in de rekken. Maar afgaande op de nieuwe songs die we te horen kregen zou het album wel eens hoge ogen kunnen gooien!

Opener, en nieuw nummer, “Chi-Town” hakte er stevig in en is een ‘back to the roots’ punksong zoals zanger/gitarist Ryan Jarman ze het liefst heeft. Wat een verschijning trouwens, die Ryan Jarman. Het ex-vriendje van Kate Nash kwam het podium opgelopen in een kapotte jeans, versleten All Stars en een T-shirt met ontblote schouder.
Ze hadden er zin in, na “Chi-Town” volgden “Hey Scenesters!”, “Cheat On Me”, nieuwe single “Come On Be A No One”, “I’m A Realist” en “We Were Aborted”. Stuk voor stuk nummers die je voor je het weet met gebalde vuist aan het meebrullen bent, echte voetbalstadionsongs. Ex Bandlid (en fulltime halfgod) Johnny Marr zei ooit dat The Cribs ‘The brains of The Buzzcocks, the guts of Nirvana and the fizz of The Ramones’ hebben en dat zijn ze, na meer dan 10 jaar, nog steeds niet verloren.
De 3 broertjes Ryan, Ross en Gary Jarman en David Jones, die hen live bijstaat, gingen bijzonder hard te keer op podium (na goed een halve minuut lag Ryan’s microstatief al op de grond), maar dat vertaalde zich niet in een even levendig publiek. Nieuwe nummers als “Jaded Youth” en “Another Number” zijn zeker geen slechte songs maar toch deden ze de aandacht wat verslappen. Gelukkig zetten ze direct daarna een van hun hoogtepunten in: het nummer “Be Safe” waarin Sonic Youth gitarist Lee Renaldo achter hen geprojecteerd werd en The Cribs muzikale begeleiding gaven aan Renaldo’s fantastische spoken word tekst. ‘One of those fucking awful black days/when nothing is pleasing and everything that happens/is an excuse for anger’. Pikzwart, maar oh zo heerlijk.

Hun waarschijnlijk bekendste nummer “Men’s Needs” en “Mirror Kissers” deden publiek eindelijk wakker schudden maar helaas was het toen al zo goed als voorbij. Het zes minuten en een half durende “City Of Bugs” was de goede afsluiter. Geen bisnummers, gewoon een uur lang punk rock volgens het boekje, niks meer, niks minder.

Organisatie: Botanique, Brussel