Net als in La Chocolaterie in Brussel enkele dagen eerder kwam er ook in de 4AD behoorlijk wat volk opdagen voor Left Lane Cruiser, die ik tot dan enkel in cafés (en een festival) had zien spelen.

Vooraf mochten de Chains Of Love uit het Canadese Vancouver de zaal op temperatuur brengen, wat slechts gedeeltelijk lukte. Nochtans mocht hun 'garagesoul', die me deed denken aan The Supremes en aan recentere groepen als The Come Ons en Shannon and Thee Clams, bij momenten best gehoord worden. Nathalia Pizarro bleek een geboren frontvrouw en een lust voor het oog, dit toch wat in tegenstelling met de tweede zangeres, van wie ik nooit achterhaalde of haar houterige bewegingen een poging tot dansen waren. Het zestal creëerde een mooie sixties-sound waarin het orgel van Henry Beckwith naar het einde toe steeds prominenter aanwezig werd. Toch bleef de motor wat sputteren en daarvoor zag ik twee redenen. Nathalia Pizarro zat wat door haar stem (dit soort muziek staat of valt met de stem) en het gapende zwarte gat voor het podium (alle, nochtans reeds talrijke, aanwezigen hadden zich helemaal achteraan teruggetrokken).

Maar met Left Lane Cruiser (Fort Wayne, Indiana) vond iedereen plots wel de weg naar het podium en het duo zette er dan ook meteen de beuk in met een Hound Dog Taylor-song. Meteen gevolgd door het drieste "Mr Johnson", een song die ze zelden live spelen maar hier openbarste als een etterbuil. Derde nummer was het wat tragere maar niet minder fantastische "Cheyenne" en met dit magische openingstrio kon mijn avond alvast niet meer stuk.
Freddie J IV bracht zijn ‘blues’ (met duidelijke punk- en zelfs hardrockinvloeden) heel verbeten en op een ziedende slidegitaar. Daarbij werd hij in het gareel gehouden door een strak meppende Brenn "Sausage Paw" Beck, die een enkele keer ook zijn washboard bovenhaalde. Maar het waren dus vooral de aftandse gitaren van Freddie die indrukwekkend klonken.
Eén probleem : alle drie hadden ze hun beste tijd gehad en moesten ze voortdurend gestemd worden. Dat haalde uiteraard de vaart wat uit de set maar de man beloofde dat hij zich voor een volgende keer een set nieuwe gitaren ging aan aanschaffen. ‘Wat te veel covers’ hoorde ik ook iemand kritisch wezen. Tja, driemaal RL Burnside kan misschien veel zijn maar wanneer hij een vermufte dinosauriër als Ted Nugent (Stranglehold) leven weet in te blazen, dan doe ik daar mijn hoed voor af.En wat ze deden met ZZ Top's "Thunderbird" was ook lovenswaardig terwijl ze met Leadbelly's " Black Betty" toch één hit speelden. Mij hoor je dus niet klagen, temeer daar ze met "Black lung" en "Represent", helemaal op het einde, mijn rijtje favoriete Left Lane Cruiser nummers compleet maakten.
Maar het beste van de avond was, net als in Brussel, een totaal nieuwe song, waarvan ik u de titel schuldig moet blijven. Na anderhalf uur labeur sprong Freddie J IV uiteindelijk van het podium om zijn publiek uitgebreid te gaan knuffelen.

Left Lane Cruiser was weer eens indrukwekkend en achteraf vernam ik nog heuglijk nieuws : The Painkillers, het monsterverbond tussen Left Lane Cruiser, James Leg (Black Diamond Heavies) en Jim Diamond (ex Dirtbombs) komen samen met Marc 'Porkchop' Holder (ipv Harmonica Sham) volgende zomer naar Binic!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/left-lane-cruiser-5-10-2012/

Organisatie: 4ad, Diksmuide